#361 Ik voor altijd

Lid sinds

3 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

#361 Ik voor altijd

 

Tegenpolen trekken elkaar aan. Daar hoef je niks voor te doen. Het past, klikt, onlosmakelijk verbonden met elkaar. Hoe saai. Wij waren hetzelfde. Het was gekmakend hoe we steeds probeerde om dichtbij elkaar te zijn. Hoe de spanning enorm toenam, beklemmend en verslavend. Een verliefdheid die groeit door verlangen en niet wordt teleurgesteld in verwachtingen, of nog erger, uitdooft in ‘houden-van’.

Het is denk ik drie maanden geleden begonnen. Rond de tijd dat ik mijn diagnose kreeg. Het ziet er niet best uit. Ik heb haar niets verteld. Maar er is wel wat veranderd. Ik voel de aantrekkingskracht.

We liepen laatst in het park, zij zoals altijd, druk in gesprek. Ik luisterde niet, maar was haar wel gewaar zoals rustgevende achtergrondmuziek in de wachtkamer bij de huisarts. ‘Hey Ben, gaat het wel goed met je?’ Hoe ze daar stond met die vragende blik in haar ogen. Ze had prachtige  ogen. Op t eerste gezicht gewoon bruin. Maar als je diep in haar ogen keek, dan zag je een verfpalet van bruintinten waar een meester jaloers op zou zijn.

Als gehypnotiseerd werd ik erin opgezogen en kon me niet beheersen. Ik legde mijn hand in haar nek en kuste zachtjes haar mond. Ze had volle lippen om heel voorzichtig in te bijten en te strelen met het puntje van mijn tong. Te omsluiten met mijn lippen en te sabbelen tot ze gewillig haar mond opende voor een hartstochtelijke zoen. We werden ruw verstoord toen Max hard tegen ons opbotste. ‘Hij is jaloers,’ zei ze lachend en lijnde hem aan. We vervolgde onze wandeling. Zij, druk in gesprek, en ik nam weer plaats in mijn stoel in de wachtkamer bij de huisarts.

Geen behandeling meer mogelijk. Gericht op palliatieve zorg. Het klonk zo onwerkelijk. Nog in de bloei van mijn leven, hoe dan? Het kon weken duren, misschien een paar maanden, maar een jaar leek uitgesloten. Net nu mijn grote liefde eindelijk werd beantwoord. Of lag daar juist het verband. Was er iets veranderd in onze aantrekkingskracht, omdat ik ziek ben? Voelt ze dat ik haar meer dan ooit nodig heb? Dat ik haar daarvoor wil beschermen? Dat ik haar probeer op afstand te houden? Maakt me dat voor haar juist aantrekkelijk?

Ontelbare nachten heb ik over haar gedroomd. Mijn verlangen gestild met een ontoereikende fantasie, omdat het mijn voorstellingsvermogen te boven ging dat ik ooit met haar mocht samenzijn.

We zijn bijna bij haar huis als ze mijn hand probeert te pakken. Ik voel wat ze wil vragen en elke vezel in mijn lichaam schreeuwt: ‘Ja!’ Ik doe net alsof ik het niet opmerk en strijk met mijn hand door mijn haar. ‘Sanne, ik moet je wat vertellen…’

Het werd een promotie die ik niet kan weigeren. Ik weet nog niet hoe lang ik daar blijf. Amerika. Natuurlijk moet je me daar zeker eens komen opzoeken en we houden contact, uiteraard. Maar je weet hoe dat gaat.

We namen afscheid.

Ik voor altijd.

 

Lid sinds

3 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

shit, ik zat zo in het verhaal. Nu lees ik het na en voldoet het niet aan de opdracht. Ik zal het nog bewerken, maar vond het ook zo vreemd staan om m nu weg te halen.

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Suzanne, ik vind het juist een mooie invulling. De hp is ongeneeslijk ziek en uit liefde voor de vrouw van zijn dromen zegt hij dat hij gaat emigreren zodat hij haar niet opzadelt met zijn ziekteproces en overlijden. Het gruwelijke zit hem in het feit dat hij eenzaam zijn naderende einde alleen moet dragen. 
Mooie laatste zin.

Lid sinds

1 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Suzanne, 

Ik zag dat je het verhaal wilde aanpassen om aan de opdracht te kunnen voldoen. Dat is niet nodig, vanwege de het feit dat je hoofdpersoon afscheid neemt en het daarbij laat zonder iets te zeggen over de diagnose. Dat had ook gekund. Juist omdat je hoofdpersoon ook al afweegt: 
Voelt ze dat ik haar meer dan ooit nodig heb? Dat ik haar daarvoor wil beschermen? Dat ik haar probeer op afstand te houden? Maakt me dat voor haar juist aantrekkelijk?
In die afweging blijkt ook dat de hoofdpersoon zowel het eigenbelang als het belang van de geliefde (het perspectief zo je wil) meeneemt in de overpeinzingen. Deze tijd wordt voor mij niet leuk, voor haar niet en het is nog maar de vraag wat dat met ons als stel gaat doen, lijkt dat te zeggen. Dat is op zichzelf ook al een teken van liefde: niet meteen (alleen)  aan jezelf of je eigenbelang denken.  En gezien de omstandigheden is het maken van die afwegingen gruwelijk 'genoeg'. 

Ik vind de opdracht zeer geslaagd en het verhaal en de uitwerking erg mooi!

Groet, 

Nadine

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Niet helemaal conform de opdracht maar als je een en ander bij elkaar optelt is het gruwelijk dat hij de liefde van zijn leven door de vingers ziet glippen. Eens met Nadine, mooi geschreven. 

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ja, inderdaad mooi geschreven. De eerste zinnen zijn meteen treffend en de laatste is natuulijk prachtig schrijnend en hartverscheurend - voorzover zoiets prachtig kan zijn.

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Mooi hoe verlangen en misverstaan om elkaar heen cirkelen. Mooie zinnen ook. Mooi gruwelijk mooi.