Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#347 - Beer Broer

 

‘Hé Broer, die man daar heeft ook een beer,’ hoor ik opeens voor me. Zit ik net even te rusten, ogen dicht, op mijn vaste bankje naast de rozenstruiken en dan komt er weer zo’n kind. Zeker ontsnapt uit die basisschool bij de ingang van het park. Ik open even een oog en zie twee, ongeveer even grote, gestalten voor me in het zonlicht staan. Ik doe nog een oog open en zie nu een gejurkt meisje van een jaar of tien met een levensgrote teddybeer in haar armen. Naast me ligt Beer licht grommend op de grond, getriggerd door die reuze teddybeer, bijna groter dan hijzelf.

‘Dat is geen beer, meisje, dat is mijn hond,’ mompel ik. ‘Maar hij heet wel Beer.’

‘Nou, die Beer van jou ziet er anders wel uit als een beer,’ zegt het meisje op een wat eigenwijze toon. ‘En die van mij is mooier, vindt ik toch wel.’

Beer gromt weer even. Hij is het daar blijkbaar niet mee eens, staat langzaam op en begint eerst aan de teddybeer te snuffelen en daarna aan het meisje. Die schrikt even van die reusachtige Newfoundlander die nu vlak voor haar staat. Beer is inderdaad nog groter dan haar teddybeer.

Dan zet het meisje de teddybeer op de grond bij Beer en komt naast me op het bankje zitten. Beer geeft het beest een lik en gaat weer liggen.

‘Maar ik vindt jouw Beer ook wel lief hoor,’ zegt het meisje. ‘Waarom zit je hier eigenlijk?’ vraagt ze opeens.

‘Dat kan ik jouw ook wel vragen. Wat doe jij hier met die beer? Heeft die ook nog een naam?’

‘Jawel, mijn beer heet Broer.’ Ze ziet waarschijnlijk dat ik wat verbaasd kijk.

‘Ik heb altijd een broertje gewild, maar die komt maar niet. Deze heeft mijn vader vorige week op de kermis gewonnen en toen heb ik hem Broer genoemd.’

‘Dus dan hebben we hier hond Beer en beer Broer,’ vat ik de situatie samen. Beer kijkt op bij het horen van zijn naam. Het meisje begint eerst te giechelen en dan steeds harder te lachen terwijl ze het snel achterelkaar probeert uit te spreken.

‘Hond Beer en beer Broer, hond Beer en beer Broer, hond Beer en beer Broer…’

‘Hoe heet jij dan?’ probeer ik haar te onderbreken. Ze blijft giechelen en rolt van plezier bijna van het bankje af.

‘Zus, ze heet Zus,’ klinkt een diepe stem voor me op de grond. Ik kijk rond maar zie verder niemand. Behalve dan beer Broer en hond Beer. En mijn hond Beer praat niet. Het zal toch niet… Jawel dus.

Het meisje, dat blijkbaar Zus heet, is een beetje tot rust gekomen. Ze kijkt me nu ernstig aan met haar grote kinderogen.

‘Hij kan praten. Had ik dat nog niet verteld? Dat vindt ik fijn. Dan heb ik tenminste iemand om mee te praten. Nu gaan we weer verder. Hoi. ’ Ze springt van het bankje af, pakt beer Broer om zijn middel en loopt verder het pad af. Beer Broer kijkt me nog even aan en het is net alsof hij me een snelle knipoog geeft.

 

Lid sinds

10 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik merk dat je plezier had in het schrijven. Of ik het graag las. Weet ik nog niet. Ik haal niet veel uit het verhaal, behalve dan wat leute rond namen.

zeurtje: 2x ‘vindt ik’-> uiteraard geen dt bij ik.

Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi gitaarjaap, in plaats van het verhaal opnieuw te plaatsen, had je ook het nummer van de opdracht kunnen aanpassen middels de knop "bewerken". Als je bij iedere verandering het verhaal opnieuw plaatst, wordt het erg rommelig op het forum.

Behalve wie nou Beer, Broer of Zus heet, kom ik eigenlijk niet in het verhaal. Jammer.

Lid sinds

7 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Zeker het begin ademt plezier uit en belooft wat. Helaas blijft de rest erg oppervlakkig en verlies je mij.

Lid sinds

9 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik herken wat eerdere lezers zeggen.

Een grammaticapuntje: Dat kan ik jouw ook wel vragen. De w achter jou is niet op zijn plaats.

Lid sinds

2 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Gitaarjaap

Ik vond het erg leutig om te lezen, en het heeft iets absurds wat ik wel kan smaken.

Je hebt dit erg vlot neergepend. Ik begrijp enigszins de opmerkingen van de andere lezers: wat is nu de clue? Ik denk dat je dat kan oplossen door de lachbui op de ene of de andere manier te gebruiken om een toch ietwat spannende wendng te geven aan het verhaal.

Johanna