Lid sinds

2 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

#324- Vertrek uit het Witte Huis

“Parting is such sweet sorrow”, schreef Shakespeare. Een pakkende quote. Één die ook exact haar gevoel weergeeft bij dit naderende vertrek. Vier jaar lang, was dit enorme gebouw haar thuis geweest.

Het Witte Huis voelde voor haar als een warme omhelzing van een vriendin. Vanuit deze veilige haven leek de boze buitenwereld altijd nét ver genoeg weg.
Nu stond ze nog aan deze kant van het enorme hek. Maar binnen afzienbare tijd zou ze aan de andere kant staan. Weer gewoon één van hen zijn.

En nu was er een eind in zicht. Een moment waarop je voor de laatste keer de deur dichttrekt. In haar gedachten laat ze alle mooie bijeenkomsten de revue passeren. Alle belangrijke kopstukken van de wereldpolitiek die hier bij haar op “bezoek” waren geweest. Het einde van een bijzonder tijdperk als eerste vrouwelijke president van Amerika.

Ze loopt de brede wenteltrap af naar de hal. Alle leden van de huishoudstaf hebben zich aan beide kanten van de trap verzameld om haar uitgeleide te doen. Beneden staat naast haar familie ook de vice-president klaar voor vertrek.

Voor de laatste keer reikt haar persoonlijke butler haar wollen mantel aan. Ze bedankt hem met een lichte knik. Ze pakt haar laktasje van het dressoir, en loopt naar de grote vaas in de hoek van de hal. Deze ochtend is er weer een prachtig vers boeket ingezet. Voor de vorm schikt ze enkele takken als finishing touch.  Nog een laatste blik in de spiegel, dan is het echt tijd om te gaan. Door de grote open deur is de wachtende zwarte limousine al zichtbaar. Fred haar chauffeur salueert. Ze stapt in. Fred gooit het portier dicht. Dat was het dan, het zit erop.

Terwijl ze het terrein afrijden trekt ze langzaam haar jas uit. Haar familie komt iets later in een volgauto. Fred kijkt in de achteruitkijkspiegel en knipoogt. Ze lacht terug. Ze maakt de bovenste knoopjes van haar blouse los. Een knalrode kanten beha piept tevoorschijn. Fred kijkt even snel achterom en zegt: “Maar weer naar onze vaste kamer in het Four Seasons?" “Prima” zegt ze. Dit zou nog wel eens een veel mooier tijdperk kunnen worden.

 

Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hahaha Ari, nu begrijp ik meteen waarom die persconferentie bij dat tuincentrum georganiseerd was. Goed bedacht. Je geeft Melania met recht een waardig afscheid. Met plezier gelezen.

Het Witte Huis voelde voor haar, als een warme omhelzing van een vriendin.  --- de komma achter haar mag weg. 
Maar binnen afzienbare tijd, zou ze aan de andere kant staan. Weer gewoon één van hen zijn. --- hier leest het ook beter als je de komma achter "tijd" weghaalt en in plaats van de punt achter "staan" zet. 

https://onzetaal.nl/taaladvies/komma-algemene-regels/

Gang dressoir --- moet aan elkaar, maar ik weet niet of er zoiets als een gangdressoir bestaat. Volgens mij is het dan gewoon een dressoir dat in de gang staat. Alleen dressoir zou hier ook volstaan.

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Ari

Ik vind het erg mooi geschreven, met kort enkele sfeerbeelden erin verwerkt en met een grappige afloop van je verhaal.

Prettig geschreven, prettig om te lezen.

 

Johanna