Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

#315 Het groene eiland

Ieder jaar diende een formulier ondertekend te worden bij de multinational waar ik destijds werkte dat men, als onderdeel van het management team, desgevraagd bereid was af te reizen naar het buitenland.
‘Waarnaartoedan?’ had mijn vrouw de eerste keer gevraagd.
Italië leek haar wel wat.  België en Duitsland belanden ex aequo onderaan de lijst van droombestemmingen.
Ondertussen waren de jaren voorbij gevlogen. Mijn dochter, twaalf lentes jong, zat al in de brugklas en zoonlief was negen toen het groene eiland alsnog, nogal dwingend in beeld kwam.

Met op niets gebaseerd optimisme werden de  emigratieplannen met de kids besproken. Hoe kan een mens zich vergissen!
Gevangen in een web van angst voor het onbekende en blinde haat richting de veroorzaker van het aanstaande verlies van al haar vriendinnen, haar hele wereld, lag mijn oogappel dagenlang wanhopig huilend op haar kamertje. Mijn hart brak bij zoveel radeloos verdriet en de gedachte dat ik haar nu al, voor altijd, zou verliezen. Het scheelde maar een haartje of ik had een glanzende carrière naar de gallemiezen laten gaan!

Dankzij het gunstige fiscale klimaat was de hoofdstad een populaire bestemming voor bedrijven. Het internationale St. Andrews College was als gevolg volledig volgeboekt.
De relocatiedeskundige, een grijze muis met een zuinig mondje, opperde de John Scottus school als enig alternatief voor privé-onderwijs. Het daarop volgende gesprek met de rector verliep voorspoedig, waarbij we het wel uit ons hoofd lieten om vragen te stellen over het curriculum dat kennelijk losjes was gebaseerd op de wijsbegeerte van deze middeleeuwse John Scottus. Op de vraag hoe we van het bestaan van de school wisten, zou ik volgens mijn vrouw geantwoord hebben: ‘from mouse to mouse!’

Na de eerste schooldag ging het –  bij gebrek aan een beter woord –  beter.
Hoewel dochterlief zonder protest Om manipadmé hum mee chantte als onderdeel van de lessen Sanskriet (ik verzin het niet!) deed ze lacherig over het kettinkje met de tekst ‘pure in heart’. Hiervoor was het kennelijk, met de nuchtere Hollandse achtergrond (gelukkig maar misschien) te laat.
Al snel bracht ze vriendinnetjes mee naar ons expat onderkomen. Fairies – sommigen roodharig, besprenkeld met sproetjes, maar in alle gevallen voorzien van een buitengewoon witte teint – met namen als Siobhan, Aoife, Róisín en Niamh.

Gelukkige tijden braken aan met weekenden en vakanties in de richting van exotisch klinkende bestemmingen als Galway, Killarney en Malahide waarbij de vooraf ingeschatte reistijd steevast te krap bemeten bleek alleen al omdat de M4 na zo’n vijftig kilometer veranderde in een landerig weggetje geflankeerd door met brem overwoekerde stenen stapelmuurtjes.
Niet zelden bovendien verdwaalden we in het pre-satnav-tijdperk, met slechts minimaal bewegwijzerde kruispunten en kwamen in nog mooiere, ongerepte oorden. Dorpjes met alleen maar een pittoresk kerkje en de onvermijdelijke pub waar melancholieke Keltische ballades werden vertolkt aangemoedigd door banjo, dwarsfluit en tot de rand gevulde glazen bitter bier.

Maar goed, we dwalen af. Terug naar de lesstof.
Naast de psyche verdiende ook het corpus de nodige aandacht. ‘Een gezonde geest in een gezond lichaam!’ had onze natuurfilosoof Johannes Scottus bedacht.
Dit werd vertaald in hurling voor de jongens, voor mijn zoon, en hockey voor de meiden.
Hoe iemand ooit op het idee is gekomen om pubermeisjes, stuiterend van de hormonen, gewapend met een stuk hout op elkaar los te laten was mij een raadsel. Iedere wedstrijd resulteerde dan ook in één of meerdere geblesseerden waarbij soms, een enkeling met betraande sproeten op een brancard het veld moest ruimen.
Met bewondering keek ik naar mijn dochter die zich verre hield van de scrimmage van ledematen en hockeysticks waarin zich de bal moest bevinden.
Als een hinde huppelde ze aan de overzijde van het veld wachtend op die éne dieptepass.
Ze liep vrij.

 

Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Novus, een heerlijk verhaal dat je in mijn beleving naar waarheid hebt geschreven. Mooi hoe je het eiland beschrijft zonder de naam te noemen. Misschien had je het met hoofdletters moeten schrijven: Het Groene Eiland. In ieder geval met veel plezier gelezen.

Je schrijft hele mooie zinnen, maar er zitten een paar erg lange zinnen tussen die daardoor lastig te lezen zijn. De eerste zin bijvoorbeeld:
Ieder jaar diende een formulier ondertekend te worden bij de multinational waar ik destijds werkte dat men, als onderdeel van het management team, desgevraagd bereid was af te reizen naar het buitenland.  ---- als je de woordvolgorde aanpast, leest het iets makkelijker voor mijn gevoel.
Als onderdeel van het management team bij de multinational waar ik destijds werkte, diende we ieder jaar een formulier te ondertekenen dat we, desgevraagd, bereid waren af te reizen naar het buitenland.

Ook de zin "Gelukkige tijden braken aan ......... overwoekerde stenen stapelmuurtjes" is erg lang. Met een paar komma's of verdelen in twee zinnen leest deze een stuk gemakkelijker.

... geantwoord hebben; ‘from mouse to mouse!’  --- Hoe verzin je het. Geweldig. de puntkomma moet een dubbele punt zijn.

Lid sinds

7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Leuk verhaal Novus. Mooie woorden gebruik je ook die ik niet allemaal ken. Ik dacht in het begin dat het groene eiland een illusie zou blijven, dat je uit angst om je dochter te verliezen het aanbod had afgeslagen, maar dat bleek verderop niet het geval. Iets stoort me wel, misschien de lange zinnen. Ik sluit me wat dat betreft bij Fief aan.

Lid sinds

2 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Novus,

Goed gedaan. Ik heb genoten van je verhaal. Ik zou alleen, zoals Fief al opmerkte, de eerste zin aanpassen. Nu struikel je erover omdat het niet lekker loopt. Verder heb ik erg genoten van je mooie taalgebruik.

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Novus

Ik sluit me aan bij de commentaren. Ik vind er erg sterke stukken inzitten maar misschien wilde je gewoon teveel kwijt in weinig woorden en ik denk dat het sterker zou zijn als je er één of maximum twee dingen uithaalt en daar je verhaal rond opbouwt. Om het een 'kronkel' saus te geven, kan je jouw positie als verteller wat sterker tot uitzing laten komen.

Johanna

 

 

   

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Fief, zoals bijna altijd weet je de zinnen aan te wijzen waar ik zelf ook al aan twijfelde. De eerste zin heb ik een paar keer zonder succes proberen te herschrijven - jou suggestie is inderdaad beter denk ik (naast de lengte is de zin erg 'formeel' wat dan wel weer aansluit met de inhoud en een tegenwicht bied tegen de rest van de alinea) De zin die begint met ‘Gelukkige tijden’ bestond eerst uit twee zinnen die ik later heb samengevoegd vanwege het ritme, waardoor het inderdaad wel een erg lange zin is geworden. ‘From mouse to mouse’ is het gevolg van mijn beroerde uitspraak van de de ‘th’ Het hoofd van de school kon hier wel om lachen (mijn vrouw des te meer…) De puntkomma heb ik inmiddels veranderd. Refererend aan een ander topic zou ik willen opmerken dat ik van jou eerlijke, objectieve feedback gedurende de afgelopen weken meer heb opgestoken dan van wie dan ook. 

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Katja, interessant dat je aangeeft dat 'iets je stoort' Wellicht zijn het de soms wat te geforceerde 'originele' woordkeus en zinsbouw. Ik denk dat ik hier en daar misschien wat te ver ben doorgeslagen om non-fictie om te vormen tot een 'verhaal' 

Lid sinds

1 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Johanna, ik zie wat je bedoelt met de hoeveelheid gebeurtenissen voor een dergelijk kort verhaal. De kunst is inderdaad om scenes langer uit te werken. Iets om over na te denken, Dank je wel voor je feedback.