Lid sinds

8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

#284 - Horror

 

Schoonmaken

Eerst nog maar een kop koffie. Aan de keukentafel staar ik naar buiten. Als een wanstaltig spinnenweb staat de droogmolen uitgeklapt in het natte gras; roerloos en leeg hangen de lijnen in de mistige motregen. Wassen zit er vandaag niet in. Tenzij ik het binnen ophang. Traag zuig ik de lauwe koffie tussen mijn lippen. Vooral niet te snel. Wat zit er nou op dat raam? Gadver. Een duif heeft weer op de ruit gescheten. Ook dat nog. De laatste slok. 

Boven maar beginnen met de badkamer. Voor de schoonmaakkast sta ik te hannesen met spuitbussen die actie en wonderen beloven. Vaatdoekjes, emmer, nou niks vergeten, anders blíjf ik aan het lopen. Het schiet niet op vandaag. 

De wastafel is weer bezaaid met zwarte puntjes. Het lijken net dooie fruitvliegjes. Waarom kan Peter na het scheren niet een keer z’n baardharen bij elkaar vegen. Net als de vieze rand die hij in het bad laat zitten. Ik spuit er zo’n wonderspul op en poets mijn ergernis weg met een schuursponsje. De scherpe geur van het schoonmaakmiddel maakt me misselijk. Nu gauw de douche erover en klaar. Nee dus, want het water spoelt niet weg. Op de bodem vormt zich een schuimige massa. Misschien zit de stop er nog in. Op de tast probeer ik het afvoerputje te vinden en laat intussen de kraan lopen. Mijn vingers stuiten ergens tegenaan, maar het is niet de harde rand van de afvoer. Ik voel een zachte substantie, een gladde huid. Ik wil mijn hand terugtrekken, maar dan sluiten vingers zich om de mijne; kleine stevige jongensvingers. Ze knijpen en houden me vast. Ik trek uit alle macht, terwijl het water stijgt. ‘Laat me nou los’, fluister ik. ‘We zullen verdrinken.’ Dat helpt. 

Met trillende benen ga ik op de grond zitten. Het bad is nu bijna vol. Er drijven haren op. Zacht deinend waaieren ze uit, alsof er nog een hoofd aan vastzit. Het water is ondoorzichtig; wat zich onder het melkachtig oppervlak bevindt, zie ik niet. Maar ik weet van wie die haren zijn. Ze wiegen heen en weer, heen en weer. Ik blijf zitten en verroer me niet. Er komt een hand omhoog. Een arm. De hand grijpt in het luchtledige, vindt niets om zich aan vast te klampen. Onder de nagels zit zwarte aarde. Ik moet hem helpen, maar het zal tevergeefs zijn. Ik weet hoe het afloopt. Langzaam zinkt hij naar beneden. Eerst zijn arm, dan zijn hand, als laatste zijn vingertoppen. Dan is hij weg. Een kleine rimpeling huivert over het badwater.  

Ik hoor zijn stem: ‘Mama, snel, waar is mijn zwembroek? Je weet toch dat we vandaag schoolzwemmen hebben.’ Tranen stromen over mijn gezicht.

Ik draai de kraan dicht en trek de stop uit het bad. Gorgelend verdwijnt het water in de afvoer. De schoonmaakspullen doe ik in de emmer en ik loop de trap af. 

Nu eerst de wc beneden. Dan stofzuigen. 

 

 

 

 

  

 

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ja, dat is zeker een nachtmerrie. Intrigerend verhaal.
Ik vind wel dat je er vrij nuchter overheen stapt en doorgaat met poetsen. Ik zou geloof ik nog wel even van slag zou zijn en die wc beneden maar vergeten.

Lid sinds

8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hoi Fief. Soms als je iets heel ergs hebt meegemaakt, stort je je als zelfbescherming juist op dagelijkse dingen. Als een houvast. Tenminste, die ervaring heb ik, en ook om me heen gezien bij anderen. Zoiets stoms als de wc schoonmaken: doen alsof het leven gewoon doorgaat. In dit verhaal blijft de hoofdpersoon trouwens wel een tijdje met trillende benen bij het bad zitten.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dat heet je gedachten op nul zetten.

De herinnering aan de verdrinking van haar zoon komt terug.

Je hebt de HP goed neergezet.

Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Mijn excuses voor de late feedback. Ik vind je verhaal wat eng, maar mooi geschreven. Zoiets zou voor mij een nachtmerrie zijn en je HP lijkt eraan te zijn gewend. 

Lid sinds

8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Dank je wel voor de feedback. Fijn om even te horen wat een coach ervan vindt. 

Ik vind het verhaal zelf ook eng, maar ik probeer met schrijven altijd zo dicht mogelijk op de emoties te zitten. Beetje mijn stijl. En de opdracht was natuurlijk Horror.