Lid sinds

4 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Horror schrijfopdracht 284

    De lente lokt mij de tuin in om de dikste winterbedekking los te maken, zodat de prille krokusknopjes ruimte hebben om te groeien. Eindelijk ontspanning, na het lange wachten op Herres terugkeer. De zon verwarmt mijn huid, haar energie wekt mijn lichaam. Ruimte makend rond de lila bloemknoppen merk ik pas dat ik niet langer alleen ben wanneer ik mij opricht om mijn rug te strekken.
    Herre! Wat een vreugde! Al mijn poriën openen zich en ademen voor het eerst in drie jaar. Zonder barrière kom ik dichterbij tot zijn vertrouwde geur mijn neusgaten bereikt. Zo dichtbij, dat ik zijn poriën zie, de aanzet van zijn baardhaartjes in zijn gezicht. Eindelijk kan ik weer leven, weer vrolijk zijn. Hoe heerlijk wanneer hij zijn armen breidt en mij uitnodigt in zijn warmte. Het voelt zo vertrouwd! Ik nestel me tegen hem aan met mijn armen om zijn torso. Voor het eerst in jaren pas ik weer perfect in de omarming van mijn lief, alsof we opnieuw versmelten in de schoonheid van onze omhelzing, zoals vroeger.
     'Ik hou zo van jou,' fluister ik met mijn gezicht tegen zijn hals en zijn geur vloeit in mij. Mijn cellen ontspannen zich in blije verwachting en ik ben licht, als een vlinder in de zon, fladderend naar de volgende honingbloem.
     Herre trekt mij dichter tegen zich aan en ik verleg mijn hoofd voor een kus, maar hij duwt mij terug tegen zijn borst en wiegt mij. Steeds sterker worden zijn bewegingen, steeds heftiger. Ik wend mijn hoofd, raak benauwd en duw mijn handen in afweer tegen zijn borst, mijn adem verstikt. Dit gaat niet goed. Er is iets niet goed! Adrenaline komt op. Mijn hoofd stuitert naar achteren, op de vlucht voor zijn kracht. Een flits, zijn gezicht. Het is weg, valt uiteen... Laat me gaan! Ik wil niet meer!
     Uit alle macht worstel ik mij los en schreeuw: "Herre, laat los. Hou op!' Geen effect... Hij desintegreert, drukt mij in zijn rottende lijf. Een razend monster dat mij wil dooddrukken! Hij is zo sterk. Mijn doodsangst is groter, net als mijn wil om te leven. Ik schreeuw, gil en worstel. Los! Los van dit wezen. Hij schrompelt tot karkas. Geen mens meer. Zijn kaken gaan open, klaar om te verslinden. Ik vecht, spuug, en bijt terug. Ik worstel, kronkel en schop.
     Tenslotte trap ik me vrij. Mijn vest blijft achter in de klem van zijn ontvleesde armen. Ik ren naar binnen, naar de voordeur. Dan vloert het beest mij en onderwerpt me met een nek beet, stort zich grommend en neukend op mij. Weer vecht en bok ik. Trap naar achteren en gil, bijt en stomp. De gangloper komt los. Ik vecht door tegen het geraamte dat zich steeds opnieuw op mij stort. Doodgeur... Ik ruk een rib los.
     Er is niets meer dan de oerdrift, sterker dan ooit, die mij het leven wijst in plaats van de dood. De laatste aanvallen zijn krachteloos en uitputting verslapt mijn spieren...
 
  Een snik... ik schrik wakker.   

Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Getver, the walking dead. Gelukkig was het maar een droom, hoop ik.
Het zou zomaar een filmscène kunnen zijn en nu weet ik ook weer waarom ik die films vermijd te kijken.
Ook jou verhaal met gruwel gelezen. Goed geschreven.
Ik mis alleen een passende titel.

Lid sinds

7 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Amaai wat een verhaal. Zeer plastisch geschreven vind ik. Knap.

Tijdens het lezen heb ik een paar keer rond gekeken, gewoon uit voorzorg dat er ook niet zoiets rond mij hing.

Mijn partner heeft het daarstraks moeten doen met een vluchtige kus waarna ik snel wat afstand nam.

Lid sinds

10 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Wow even dacht ik nog, huh dit moest toch horror zijn, maar die gedachte verdween al snel. Erg goed geschreven. Van een prachtig liefdevol moment naar een vreselijke nachtmerrie. Heb het graag gelezen.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Brrr, het begon zo vriendelijk en toen ging de beer los!

Is dat zuivere fantasie die uit jou komt, of heb je wel eens zo'n film gezien die nu weer levendig voor je wordt.

Spannend en bovenal griezelig.

Lid sinds

4 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Dit is een aangepast fragment uit een verhaal dat ik heb geschreven,dat gaat over de dood van een man en de verstoorde rouwverwerking van zijn echtgenote. Hij krijgt aan de hemelpoort de opdracht om haar te helpen weer te gaan leven. Zij wil hem terug, desnoods als dode. Het mondt uiteindelijk, omdat hij geen andere mogelijkheid meer ziet om haar te leren dat ze moet loslaten uit in het gevecht dat ik hier verkort heb weergegeven.

 groet aan iedereen, Ellen 

Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Mijn excuses voor mijn veel te late feedback. Ik vind je verhaal goed geschreven. De korte zinnen maken dat je als lezer ook echt de paniek en angst gaat voelen. De tekst is beeldend waardoor je het ook makkelijk voor je ziet. Een echte nachtmerrie.