#264 - De ziekte van Lowagie

Er waren jaren van onderzoek voor nodig geweest, maar de klinische tests hadden eindelijk ons gelijk aangetoond. De blind peer reviews waren unaniem: Maurits Tack en ik hadden een nieuwe ziekte ontdekt. Geen enkele van de collegae in ons werkveld was ooit geconfronteerd met de symptomen en gevolgen van de aandoening die wij in kaart brachten. De kwaal was zeldzaam, maar extreem dodelijk. We slaagden er als eersten in de ziektekiem te isoleren bij een pas overleden patiënt. We cultiveerden ze in ons labo voor verder onderzoek. Kleine proefdieren die we besmet voedsel toedienden, stierven binnen het uur; grotere proefdieren hielden het bijna een dag uit, maar leden verschrikkelijke pijnen. De kiem zelf was moeilijk op te sporen. Dat maakte de aandoening ongrijpbaar, tot Maurits en ik ze ontmaskerden. Binnenkort zouden we op een symposium in New York onze paper aan de wereld mogen voorstellen. Maurits en ik hadden de tekst gelezen en herlezen tot we er scheel van zagen. Onze afspraak met de geschiedenis was gemaakt. Bij één van onze trial & error pogingen, had ik zelfs al een remedie ontdekt, maar die wetenschap hield ik voorlopig voor mezelf. Er restte ons immers nog één groot punt van discussie: welke naam zouden we aan de ziekte geven? Maurits stelde “de ziekte van Tack-Lowagie” voor, maar ik vond dat vreemd klinken. Mijn voorkeur ging uit naar “de ziekte van Lowagie-Tack”, want dat weerspiegelde ook het feit dat mijn verdienste in de ontdekking groter was dan die van Maurits. We kwamen er maar niet uit, dus nam ik een drastische beslissing. ‘Waarde collegae, dames en heren, ik heb het genoegen u vandaag de ziekte van Lowagie voor te stellen. Ik draag deze presentatie op aan mijn goede collega en beste vriend, Maurits Tack, zonder wie mijn baanbrekend onderzoek niet mogelijk was geweest. Hij zal helaas de geschiedenis ingaan als één van de laatste mensen die bezweek aan de ziekte die mijn naam draagt, voor ik de tijd had een levensreddende remedie te ontwikkelen. Laat ons Maurits dankbaar herdenken voor de grote verdienste die zijn zelfopoffering voor de wetenschap betekende.’