Start » Proeflezen » [Young adult] De Tempeliers Van Akkator + update

[Young adult] De Tempeliers Van Akkator + update

Door: frederic_vg
Op: 2 september 2012

Goede morgen,

Hieronder een herwerkte versie van De Staf Van Akkator - omgedoopt tot De Tempeliers Van Akkator.

De eerste 750 woorden voor jullie en ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.
Het hoofdpersonage Enna dat op het punt staat de tempel van Akkator te ontdekken.

Leest het vlot?
Is het realistisch?
Zijn jullie benieuwd naar meer?
Blijven jullie hangen, zouden jullie verder lezen?
Wat zijn jullie ergernissen.

De eerste bladzijden bepalen vaak/altijd of de lezer al dan niet zal verder lezen.

Ik ben onzeker maar wil zo kritisch mogelijk zijn voor mezelf.
Kan ik wel schrijven of laat ik het beter aan mij voorbij gaan?

Ik wens jullie veel leesplezier.

Fragment: 

De Tempeliers Van Akkator
1.
Het zweet parelde op Enna ’s voorhoofd.
Ze wankelde gevaarlijk heen en weer op een smalle stenen brug en kon nog maar net haar evenwicht houden. Ze hoorde stukken steengruis onder haar bergschoenen knerpen en vreesde dat de brug niet lang meer ging standhouden. De kolkende lava rivier die diep onder haar lag bulderde kokend door de ravijn. De kleinste windstoot kon haar ieder moment fataal worden maar Enna bleef geconcentreerd naar haar einddoel kijken. Ze was op slechts enkele meters verwijderd van de tempel van Akkator. Tientallen vlammentoortsen wierpen grillige schaduwen op een eeuwenoude tempel die was opgebouwd tegen een hoge bergflank. Ook al was ze zo dichtbij, toch verwenste ze zichzelf op dit hachelijke moment. Waarom was ze niet gewoon tandarts of secretaresse geworden. Waar was ze toch aan begonnen!
Maar Enna wist dat ze geen andere keuze had. Het was de enige manier om haar vader ooit levend terug te vinden. Enna haalde zich zijn gezicht voor de geest. Ze had dezelfde diepbruine ogen als hem. Zijn gebruinde huid en zijn ruwe stoppelbaard waarmee hij de goedhartigheid die in hem schuilging verborgen hield voor zijn vijanden. Haar onbevreesde vader, avonturier in hart en nieren, zou zonder enige moeite dit bruggetje oversteken.
Enna schrok op uit haar gepeins toen een lavasteen bruusk omhoog geslingerd werd. Ze dook weg en de roodgloeiende steen miste haar op een haar na maar hierdoor slipte haar rechterbeen naast de brug. Gelukkig was Enna snel genoeg en kon ze haar evenwicht terugvinden.
‘Wie twijfelt laat zich vergezellen door angst...’ Waaierden de woorden van haar vader door haar hoofd terwijl haar ingebeelde vader mee de onheilspellende avondlucht ingezogen werd.
‘kom op, Enna!’sprak ze zichzelf moed in. Ze besefte dat ze niet langer in deze benarde situatie kon blijven staan, slikte de prop in haar keel door en deed voorzichtig enkele stappen vooruit. Maar het was tevergeefs! Enna had te lang getwijfeld en voelde hoe de brug bezweek onder het gewicht van de onverwachte bezoekster. Zonder erover na te denken zette ze een spurt in. In haar vlucht zag ze hoe grote brokstukken vlak achter haar de afgrond invielen en in een laatste wanhoopspoging nam Enna een sprong. Ze molenwiekte wild met haar armen door de lucht en kon zich nog net vastklampen aan de rand van de ravijn. Met al haar macht hield ze zich vast, hopend dat haar vingers niet zouden verkrampen terwijl ze haastig met haar linkervoet naar een extra houvast op de rotswand zocht.
Gelukt! Ze duwde zich op, zwierde een voet omhoog en hees zichzelf op.
Volledig buiten adem liet Enna zich op de grond vallen. Haar vader zou trots op haar zijn geweest dacht ze. Maar Enna wist ook dat dit slechts het begin was.
In de verte klonk er gerommel tussen de rotswanden en de hemel lichtte op. Het was een klamme, warme avond in een land dat ze niet kende en waar ieder moment, in alle hevigheid, een onweer kon losbarsten. Enna wist dat ze moest voortmaken en klauterde overeind. Ze maakte de zaklamp los die aan haar rugzak bengelde,knipte hem aan en keek vluchtig om zich heen. De eerste regendruppels vielen uit de lucht en tegen dat Enna de treden naar de ingang opliep was ze helemaal doorweekt. Helemaal bovenaan wachtte Enna in de schaduw van een deurportiek tot ze er zeker van was dat ze niet gevold werd. Ze keep haar ogen tot fijne spleetjes en keek overheen de omgeving die verlicht werd door felle lichtflitsen terwijl de regen luid op de hoge palmen kletterde.
Een oorverdovend gedonder doorkliefde de lucht en tegelijkertijd draaide plotseling iemand een arm om haar rug. Een ander gedaante greep haar vast bij haar andere schouder. Enna probeerde zich hardnekkig los te rukken maar de greep werd strakker aangespannen bij iedere poging. Een scherpe pijnscheut schoot doorheen haar schouder en bovenarm. De hemel lichtte opnieuw op en voor haar doemde de man op die haar vader vijf jaar geleden ontvoerd had. Hij keek haar dreigend aan. Enna verstijfde van angst en voelde hoe haar hart wild tekeer ging in haar borstkast. Een rilling van afschuw liep over haar heen. Zijn gezicht had dezelfde gemene grijns als op die bewuste dag riep en pijnlijke herinneringen op.

Reacties

frederic_vg
Laatst aanwezig: 6 jaren 45 weken geleden
Sinds: 2 Sep 2012
Berichten: 11

een kort stukje van hoe het verder gaat.

...
In een flits bevond ze zich, samen met haar vader, in hun appartement in de stad. Wat een fijne kerstavond had kunnen worden werd in enkele ogenblikken tijd veranderd in een ware nachtmerrie. De deur die aan flarden werd geschoten. De drie gewapende mannen, gevolgd door de man die nu vlak voor haar stond, die naar binnen stormden. Ze werden omsingeld en gelijktijdig werd de boel kort en klein geslagen. Enna kon zich tot in het kleinste detail herinneren hoe de kerstboom tegen de vlakte ging en hoe tientallen roodkleurige kerstballen genadeloos uit elkaar spatten vlak voor ze een klap op haar hoofd kreeg en het bewustzijn verloor.
‘Zo te zien ben je mij nog niet vergeten.’ Hij forceerde een ijzige glimlach en kwam zo dichtbij haar gezicht dat ze zijn adem voelde. Enna walgde en wilde haar gezicht wegdraaien maar zijn hand greep plotseling haar gezicht vast en zijn vingers knepen snoeihard in haar onderkaak. Tranen schoten in haar ogen.
‘Welkom in Akkator…’ Zei de man met een diepe, schorre stem.

...

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 13 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

Er zit behoorlijk wat dreiging in dit fragment (gevaarlijk wankelen boven de ravijn, de dreigende, kolkende lava, lavastenen die in de rondte vliegen, onweer), wat ook voor flink wat spanning zorgt. Er wordt een vraag opgeworpen: 'Zal Enna het naar de overkant redden?'
Op zich goed om met actie te beginnen, maar ik vind het dan wel weer te veel van het goede als Enna dan uiteindelijk bij de tempel arriveert, en er gelijk weer een man opdoemt die haar in de kraag vat. Ik ben als lezer net van de spanning ontkomen (gaat Enna het naar de overkant redden?), dan neem ik vervolgens opgelucht adem als dit haar lukt, en dan doemt er plotseling weer een dreiging op waardoor mijn adem per direct weer hoog in mijn keel zit. Dat zou ik nog wel even een stuk oprekken als ik jou was, anders is het actie-actie in plaats van actie-rust-actie en dat kan erg vermoeiend gaan worden als je dat te lang door laat gaan.
Je haalt ook enige flashback-elementen naar voren. Dit vind ik de spanning weer doen inzakken, omdat het afleidt van de actie. Ik heb ook het idee dat die flashback-elementen* er in zitten om sympathie voor de hoofdpersoon op te wekken, terwijl dit soort informatie daar op dit moment niet in slaagt, omdat we de hele hoofdpersoon nog niet hebben ontmoet. We weten niet wie ze is, wat ze doet. Je zet haar net op het toneel, een gevaarlijk wankelend toneel met de nodige hindernissen, en vervolgens breng je haar verleden naar voren.
Hier zou ik nog even mee wachten. Laat de lezer eerst even kennis maken met de hoofdpersoon, met Enna. Laat haar in de tempel zien, laat ons nog even in spanning, in afwachting met de vragen: 'Wat doet ze daar? Waarom is ze daar? Wie is zij eigenlijk?'. Door ons eerst Enna in actie te laten zien krijgen we een beeld van haar, een eerste indruk. Laat ons een connectie met haar maken. Wanneer dit gebeurd is, kun je beetje bij beetje informatie geven over haar verleden. Haar verleden, het verlies van haar vader, zal dan ook meteen wat meer impact hebben dan dat je dit tegelijk met de introductie van het personage op het toneel brengt.

frederic_vg schreef:

*Maar Enna wist dat ze geen andere keuze had. Het was de enige manier om haar vader ooit levend terug te vinden. Enna haalde zich zijn gezicht voor de geest. Ze had dezelfde diepbruine ogen als hem. Zijn gebruinde huid en zijn ruwe stoppelbaard waarmee hij de goedhartigheid die in hem schuilging verborgen hield voor zijn vijanden. Haar onbevreesde vader, avonturier in hart en nieren, zou zonder enige moeite dit bruggetje oversteken.

frederic_vg
Laatst aanwezig: 6 jaren 45 weken geleden
Sinds: 2 Sep 2012
Berichten: 11

@Xuchiejlala bedankt voor de eerste ruime reactie en hiermee ook je tijd!

Eigenlijk beschouw ik het als een klein compliment dat het (te) spannend is (en een tijdje blijft..) voor de jou als lezer.
misschien is het inderdaad van het goede te veel...maar ik zie het momenteel niet anders.

Ik begrijp jou visie en ga ik deze zeker meenemen en even (lees een paar dagen/weken) laten bezinken. Misschien dat ik je binnen een paar weken zal begrijpen en eens een andere invalshoek zal schrijven.

Ik zie dit eerste stuk als ware het de openingsscène van een actie/avonturen film...
een opzet naar het totale verhaal en je weet waaraan je je mag verwachten
(film is waarschijnlijk een verkeerde woordkeuze en kan lijden tot discussie) smile - wat hier niet de bedoeling is.

Ik heb een poging gedaan om de lezer vanaf de eerste regel in het verhaal mee te trekken en op het puntje van zijn/haar stoel te brengen.

Mag ik hiermee aannemen dat het vlot leest en je verder zou lezen?
(en ik zelfverzekerder van mezelf mag worden en aannemen dat ik (een beetje) kan schrijven?

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 13 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

Dat spannende was ook als een compliment bedoeld big grin
Actie is (en daar heb je uiteraard verschillende gradaties in, maar dat kan ook inderdaad boven een ravijn hangen zijn) altijd wel een goede binnenkomer. Er gebeurt iets en de lezer vraagt zich af: 'He, wat is hier aan de hand?' Zoiets houdt de interesse altijd wel even vast, waardoor je de lezer toch zover krijgt om de volgende bladzijde om te slaan. Het gaat er echter om om de lezer zover te krijgen je hele boek uit te lezen.
Een nadeel van te veel actie en spanning is dat de lezer geen adempauze krijgt. En daar doelde ik eigenlijk op in mijn vorige reactie.
Je begint met actie, ik houd mijn adem in ('Wat gaat er gebeuren?), vervolgens bereik je een kleine climax (ze maakt het heelhuids naar de overkant) en kan ik weer adem halen. Dan zou er eigenlijk een soort van rustmoment moeten volgen. Wat er bij jou echter gebeurt is *pats boem*, meteen weer actie en allerlei informatie over een man die haar vader zou hebben ontvoerd.
Ik heb dan zoiets van: 'Wow, relax. Mag ik eerst even op adem komen?'
Daarmee bedoel ik: bouw het op, richt je op een ding te gelijk, laat de lezer beetje bij beetje kennis maken met de hoofdpersoon, met de omgeving. Nu gebeurt er van alles tegelijk en dan moet je je ook nog eens bedenken dat ik je verhaal niet ken. Stel je eens voor dat je voor het eerst in een nieuwe omgeving komt waar je nog nooit bent geweest. Al die nieuwe mensen, een gebouw dat je niet kent, een stad die je niet kent. Zo voel ik me nu ook: ik maak kennis met de setting (ravijn, tempel ergens in de rimboe), er is ook nog eens dreiging (wankelend op een brug boven een ravijn, lava, lavarotsen die op de hoofdpersoon afschieten), vervolgens krijg ik ook nog eens informatie over het verleden van de hoofdpersoon, er is onweer onderweg, vervolgens doemt er plotseling een man op die de hoofdpersoon vastgrijpt, de man die ook nog eens de ontvoerder van haar vader is. Jezus! denk ik dan, wat gebeurt er allemaal? Ik ken die hele Ellen nog geen eens, en dan gebeurt er dit en dat en zus en zo. Take it easy, take a Sisi.

Als de informatie over Ellens vader overheersend wordt in de zin van: 'dit wil ik eigenlijk meteen kwijt aan de lezer', dan zou ik chronologisch beginnen. Ga dan verder terug de tijd in. Maak van die flashback geen flashback, maar hoofdstuk 1. Dan zou dit fragment, wat nu hoofdstuk 1 is, hoofdstuk 2 of 3 kunnen zijn. Dan heb je meer krediet opgebouwd met je lezer en kun je meteen op de actie overgaan. Dan is er misschien zelfs ook meer logica en ruimte voor die man die plotseling opdoemt (dan zou het zelfs nog kunnen op deze manier, omdat ik al een connectie met Ellen heb en niet zoveel nieuwe indrukken meer krijg), maar daar zul je dan wel wat meer ruimte voor moeten nemen.

Je mag van jezelf wel zelfverzekerder worden, hoor. Niet iedereen krijgt het voor elkaar om de lezer meteen het verhaal in te trekken (zelfs van sommige gerenommeerde schrijvers val ik wel eens in slaap Laughing out loud) smilethumbsup

Vivere
Laatst aanwezig: 5 jaren 7 weken geleden
Sinds: 19 Jul 2012
Berichten: 53

Ik word persoonlijk niet direct in het verhaal getrokken, omdat ik te weinig weet van Enna om echt met haar mee te leven. Ik denk dan: Ja, straks is Enna echt ontzettend vervelend, dan wil ik helemaal niet dat ze het haalt! Ik vind het fijner als een boek begint met een feit over de hoofdpersoon. Het mag iets heeeeeel kleins zijn, in dit verhaal bijvoorbeeld: "Enna had altijd al hoogtevrees gehad" of zoiets, aangezien ze boven een ravijn staat. Dan denk ik: OH MIJN GOD, ik heb ook hoogtevrees, NEE, VAL NIET! Als ik iets kleins over Enna zou weten, zou het verhaal me raken, omdat ze dan voor mij meer als een persoon voelt.

Het hoofdstuk op zichzelf is goed, spannend en realistisch geschreven, maar misschien een beetje veel achter elkaar. Je kunt rust creëren door bijvoorbeeld de omgeving te beschrijven, of kort iets te vertellen over de tempel en waarom Enna daar in hemelsnaam heen wil.

Succes en blijf vooral schrijven, je stijl is supergoed!

frederic_vg
Laatst aanwezig: 6 jaren 45 weken geleden
Sinds: 2 Sep 2012
Berichten: 11

@ Vivere

dank je voor deze zeer mooie comment!

Ik ga er echt aan werken om wat meer rust te creëren en alles wat uit te balanceren!
Ik ben nog niet zo lang bezig met schrijven (en zoveel mogelijk lezen...) Waarschijnlijk zal ik iets te enthousiast zijn zeker :-)

Vivere
Laatst aanwezig: 5 jaren 7 weken geleden
Sinds: 19 Jul 2012
Berichten: 53

@frederic_vg Super, ik kijk er naar uit om meer van je te lezen! smile

Pehamo
Laatst aanwezig: 2 jaren 34 weken geleden
Sinds: 28 Jun 2007
Berichten: 634

Hoi,
ik vind het een prima spannend stukje, maar er zitten wat teveel herinneringen in.
Terwijl Enna bezig is langs die spannende lavastroom te wankelen, gaat ze denken aan heel andere dingen.
Je kunt haar beter eerst voor de lava neerzetten. Dan gaat ze aarzelen en aan andere dingen denken. Dan, komop, spreekt ze zichzelf moed in en begint haar tocht.
dat leest misschien wat beter.

nog een dingetje.

"Enna haalde zich zijn gezicht voor de geest. Ze had dezelfde diepbruine ogen als hem. Zijn gebruinde huid en zijn ruwe stoppelbaard."

Dat vind ik niet leuk voor het arme kind, lijkt ze echt zo erg op haar vader? (geintje,(; )

Misschien een ideetje?
Enna haalde zich zijn gezicht voor de geest, ze had dezelfde diepbruine ogen en gebruinde huid als hem, zijn stoppelbaard herinnerde ze zich met plezier omdat hij haar daar zo graag mee plaagde.
succes met verder schrijven.

Voor de steeds dikker wordende schrijver,
STEVIA, nieuw plantaardig zoetpoeder,
al 3 kilo kwijt!!!

frederic_vg
Laatst aanwezig: 6 jaren 45 weken geleden
Sinds: 2 Sep 2012
Berichten: 11

Wat leuk om reacties te blijven krijgen!

Het is fijn om te weten dat mensen wel iets zien in dit eerste stuk..
het is inspirerend om andere invalshoeken en bedenking van lezers te krijgen.

Terwijl ik andere proef lees stukken zelf niet echt durf te beoordelen (waarvoor mijn excuses) :-)
Reden hiervoor: Omdat ik sinds kort nog maar echt intensief bezig ben met schrijven (en meer lezen)

Schrijven is heel fijn maar ook onzeker...
- In de eerste plaats schrijf ik voor mezelf en om zelf avontuur te beleven maar stiekem...
- Is het uitgeefbaar? Wat zouden uitgevers hiervan vinden? Is er een publiek voor het avonturengenre ?

- kan ik het aan om 160 000 degelijke woorden tot een vloeiend verhaal om te zetten?
- Is het geen zonde van mijn tijd die ik er in steek? Ben ik niet beter dat ik gewoon voor tv ga hangen en games ga spelen
(niet dat dit slecht is - helemaal niet zelfs)

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 13 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
frederic_vg schreef:

Schrijven is heel fijn maar ook onzeker...
- In de eerste plaats schrijf ik voor mezelf en om zelf avontuur te beleven maar stiekem...

Je bent niet de enige, hoor smile In de eerste plaats schrijf ik voor mezelf (met de deur dicht) en vervolgens ga ik het verhaal aanpassen naar het publiek (de deur gaat open). Zo maak ik me in de eerste plaats niet meteen zorgen wat anderen er van vinden en beleef ik nog echt plezier aan het verhaal. Als ik vervolgens aan de lezers (en uitgevers) ga denken, dan wordt het schrijven al meer werk en voor mij soms ook minder leuk, omdat ik heel erg kritisch ga worden. Daarom is het ook helemaal niet erg om in de eerste plaats voor jezelf te schrijven, als je maar weet dat er soms hevige aanpassingen moeten komen om het verhaal om te toveren naar een 'publieke versie'.

frederic_vg schreef:

- Is het uitgeefbaar? Wat zouden uitgevers hiervan vinden? Is er een publiek voor het avonturengenre ?

Op dit moment zou ik het nog niet uitgeefbaar willen noemen, maar dat is niet erg. Je staat immers niet meteen bovenaan de ladder. Daar is veel tijd, moeite en energie voor nodig (en meer). Je moet ergens beginnen. Als je nooit begint, dan kom je er ook nooit wink Er is overal wel publiek voor, voor het ene genre of onderwerp net wat meer dan voor het ander. Het ligt er alleen aan of uitgevers het willen uitgeven voor een selecte groep, maar dat is iets wat je uit zou moeten zoeken.
Het avonturen genre is volgens mij best populair bij de jeugd/young adult, maar dat weet ik niet 100%, daarvoor zou je een marktonderzoekje kunnen doen naar de boeken die al uitgegeven zijn in deze leeftijdscategorie en vervolgens gewoon de gok wagen bij uitgeverijen.

frederic_vg schreef:

- kan ik het aan om 160 000 degelijke woorden tot een vloeiend verhaal om te zetten?

Dat weet alleen jij.

frederic_vg schreef:

- Is het geen zonde van mijn tijd die ik er in steek? Ben ik niet beter dat ik gewoon voor tv ga hangen en games ga spelen

Soms denk ik dat ook wel eens, maar ik ga toch door, want ik wil het graag. Als jij zoiets hebt van: 'Ik wil dit.' Dan moet je het doen. Als die drive niet sterk genoeg is, dan moet het misschien een leuke hobby blijven. Dat kan alleen jijzelf beslissen.

Vivere
Laatst aanwezig: 5 jaren 7 weken geleden
Sinds: 19 Jul 2012
Berichten: 53
frederic_vg schreef:

Wat leuk om reacties te blijven krijgen!

Het is fijn om te weten dat mensen wel iets zien in dit eerste stuk..
het is inspirerend om andere invalshoeken en bedenking van lezers te krijgen.

Terwijl ik andere proef lees stukken zelf niet echt durf te beoordelen (waarvoor mijn excuses) :-)
Reden hiervoor: Omdat ik sinds kort nog maar echt intensief bezig ben met schrijven (en meer lezen)

Schrijven is heel fijn maar ook onzeker...
- In de eerste plaats schrijf ik voor mezelf en om zelf avontuur te beleven maar stiekem...
- Is het uitgeefbaar? Wat zouden uitgevers hiervan vinden? Is er een publiek voor het avonturengenre ?

- kan ik het aan om 160 000 degelijke woorden tot een vloeiend verhaal om te zetten?
- Is het geen zonde van mijn tijd die ik er in steek? Ben ik niet beter dat ik gewoon voor tv ga hangen en games ga spelen
(niet dat dit slecht is - helemaal niet zelfs)

Er is publiek voor het avonturengenre(waaronder ikzelf big grin). Als je plezier hebt in het schrijven maakt het verder eigenlijk niet uit of het uitgeefbaar is of niet. Ik heb nu al drie boeken afgekapt en ben aan een vierde begonnen. Gewoon, omdat ik dol ben op schrijven. Wat de rest van de wereld denkt doet er eigenlijk niet zo toe, vind ik.

Pehamo
Laatst aanwezig: 2 jaren 34 weken geleden
Sinds: 28 Jun 2007
Berichten: 634

Hoi Frederic,

Ik vind Enna best een goede toekomstige heldin.
Ze moet alleen nog met wat babystapjes de goede richting in geholpen worden.
Ik wil graag de verder avonturen van Enna lezen.

Voor de steeds dikker wordende schrijver,
STEVIA, nieuw plantaardig zoetpoeder,
al 3 kilo kwijt!!!

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!