Start » Proeflezen » [YA] Nu of nooit

[YA] Nu of nooit

Door: Cute_Blossom
Op: 23 augustus 2018

Dit is mijn eerste verhaal hier dus verwacht er niet te veel van. Ten tweede ben ik 14 dus ben ik nog aan het leren.

Een paar vragen:
1.Is het spannend?
2. Wat vinden jullie van de schrijfstijl?
3. Zou je verder willen lezen?

Alvast bedankt voor alle mensen die de moeite nemen mijn stukje door te lezen. Het tweede deel komt binnenkort ook, maar ik kon niet meer woorden kwijt.

Fragment: 

Er zijn veel dingen die angst veroorzaken, dingen die je hart net iets harder laten kloppen dan gewoonlijk en je adem versnellen. door het bos fietsen terwijl het pikdonker is of alleen rondlopen in een verlaten straat waarvan je weet dat er gure types rondlopen. Mensen met een zwarte capuchon op vreemd zien doen, en dan meteen denken aan dat ene boek waarin zulk soort mensen seriemoordenaars waren. Al die dingen maakten me bang. Het was dat gevoel wat je kreeg na het kijken van een ontzettend enge horrorfilm. Alsof alle sloten in je huis het konden begeven en iedereen binnen kon lopen. Het was onmogelijk, maar toch was je er bang voor. Zo voelde ik me op dit moment. Ik liep zielsalleen door een verlaten straat ver afgelegen van de rest van de bewoonde wereld. Het dichtstbijzijnde huis was minstens vijf kilometer van me verwijderd, en spijtig genoeg was dat minstens één uur lopen. Helaas vond de gemeente het te veel moeite om hier lantaarnpalen te plaatsen wat betekende dat ik alleen vage schaduwen van bomen zag op de grond door het schijnen van het maanlicht. Mijn telefoon zat in mijn zak, maar die bewaarde ik voor het geval er een enge creep uit het niets zou opduiken en me beet zou pakken (Als ik dan tenminste nog de mogelijkheid had om mijn telefoon te pakken) De kans was ontzettend klein, maar toch was ik er ontzettend bang voor. Ik was angstig, alles maakte me bang. Elk geluid zoals het ritselen van de blaadjes, het ruisen van de wind en zelfs het koele briesje wat helemaal niet overbodig was bij deze warme zomerse temperatuur lieten me bibberen. Alsof alles een val kon zijn en me kon doden. Ik wist dat het onzin was, maar ergens in mijn achterhoofd zei een zacht stemmetje dat ik toch alert moest zijn. Het was ook niet mijn keuze geweest om hier rond te lopen om één uur s’nachts, ik moest! Ik kon niet weigeren, of weglopen. Ik moest doorlopen en opletten! Nog even en dan was alles voorbij. Wat zou het fijn zijn om eindelijk weer een knuffel te krijgen van mijn moeder en me in mijn vaders sterke armen te laten vallen. Ik zou zelfs blij zijn om Brian, de pestkop uit mijn klas te zien. Wat zou het fijn zijn om eindelijk niet meer alleen te zijn. Wat zou het fijn zijn om me eindelijk niet meer zo bang en eenzaam te voelen, maar ik wist dat deze emoties mijn enige uitweg waren. Het was mijn eigen schuld. Ik had mezelf in de nesten gewerkt en nu moest ik er ook voor boeten. Als ze me maar niet zouden vinden, want hoewel ik op een afgelegen plek liep konden ze nog steeds komen. Dat zou dan mijn einde worden. Mijn laatste adem zou deze wereld bereiken als ze me zouden vermoorden. Alles wat er zou achterblijven zou mijn dode lichaam zijn en een rivier van tranen die uit mijn ogen gekomen waren door angst en verdriet. Waarom dacht ik hieraan? Ik was al bang genoeg, nu maakte ik mezelf alleen maar nog angstiger. Ik had al mijn sporen uitgewist, niemand zou me kunnen vinden. Mijn eigen telefoon lag ergens in een prullenbak vijftig kilometer hier vandaan. Ik had nu een goedkoop ding die niemand zou kunnen traceren. Al mijn uitgezette sporen leidde naar Amsterdam, en op dit moment was ik daar ver vandaan. Zo hoopte ik ze af te leidden tot ik eindelijk honderd procent veilig was, zodat ik eindelijk weer een veilig in mijn eigen bed zou kunnen slapen zonder bang te zijn dat iemand me midden in de nacht zou komen vermoorden. Ik zou dan eindelijk weer kunnen dromen over mooie dingen in plaats van ellendige nachtmerries krijgen. Ik zou eindelijk weer een zorgeloos leventje kunnen leiden, en dat was precies wat ik wou. Opeens hoorde ik geritsel achter me. Ik keek geschrokken om. Was er iemand anders in de buurt? Ik zag niemand, maar ik voelde een paar ogen in mijn rug prikken. Ik begon te rennen. Harder dan ik ooit had gedaan. Ik raakte niet uitgeput door de angst die me de kracht gaf om steeds harder te rennen. Ik keek nog eens achter me, nog steeds was er niks te zien. Mijn verstand zei dat er niks was om bang voor te zijn, maar mijn gevoel zei dat er gevaar was en ik moest blijven rennen. Ik luisterde zonder twijfel naar mijn gevoel. Al zou ik nog tienduizenden meters moeten rennen, ik wou niet dood!

Reacties

Hanek
Laatst aanwezig: 2 dagen 14 uren geleden
Sinds: 6 Sep 2013
Berichten: 718

Ik vind het beginnen als een ervaringsdeskundige verhaal over angsten dat mijn aandacht trekt en langzaam aan veranderde dat in een thriller geloof ik. Of is het personnage in de war? Ik denk wel dat je moet herschreven maar ik heb het wel gelezen en ik denk dat ik nog meer had gelezen als het langer was geweest omdat ik me herken in het personnage: ik ben ook wel eens bang (geweest) en wil wel eens weten hoe een ander dat ervaart. Ik vind ook hier en daar een detail leuk zoals: bibberen terwijl het warm is.

Succes!

www.hanneketerhoven.nl
volg me op twitter

madam Bovary
Laatst aanwezig: 14 weken 2 dagen geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@Cute_Blossom

Als veertienjarige kan je wel schrijven, net als die andere veertienjarige nieuweling jemand.

Angst in een donker bos of in een enge straat zal iedereen wel bekend zijn. Bovendien wordt angst nog aangewakkerd: angst om schuldig aan iets te zijn, beeft de aarde door mij? Zal ik de opwarming wel kunnen stoppen? Worden er minder regenschermen verkocht?

Ik ben wel nieuwsgierig waarom, buiten het donkere bos en de gure types, er een andere angst is. Angst om wat je hebt uitgespookt? Angst om een afrekening? Maar je verhaal op zich is wel cliché.

Est
Laatst aanwezig: 47 weken 3 dagen geleden
Sinds: 23 Aug 2018
Berichten: 30

Ik ben heel benieuwd waarom de hoofdpersoon daar loopt. Wat heeft hem/haar ertoe gedreven om daar te lopen.
Niet alles klopt voor mijn gevoel. Bij een straat denk ik aan iets met huizen, maar het dichtstbijzijnde huis is 5 km verderop. Loopt de HP op een pad, een weg?

"Mijn laatste adem zou deze wereld bereiken als ze me zouden vermoorden. Alles wat er zou achterblijven zou mijn dode lichaam zijn en een rivier van tranen die uit mijn ogen gekomen waren door angst en verdriet. "

Welke wereld bereiken? De rivier van tranen vind ik iets over dramatisch, maar past misschien wel in YA.

Ik denk dat je er wel iets mee kan, ik ben vooral benieuwd naar het waarom, naar de voorgeschiedenis.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee!