Start » Proeflezen » [vervolgverhaal] Kalendertijd

[vervolgverhaal] Kalendertijd

Door: Willemina
Op: 5 september 2019

Dit is het begin van een vervolgverhaal dat intussen ongeveer 16.000 woorden telt. Het verhaal plaats ik per scène op mijn website. Mogelijk werk ik het later uit tot een roman. Het is bedoeld voor alle lezers vanaf een jaar of zestien.
Ik heb het begin al een paar keer herschreven omdat ik telkens nieuwe dingen bijleer maar ik vraag mij af of deze eerste twee scènes interessant genoeg zijn om door te willen lezen. Pakt het of denk je 'het zal wel ...'?
Het verhaal is om en om geschreven vanuit de twee hoofdpersonen, de 20-jarige Carola en de 35-jarige Rob. Carola werkt in de boekwinkel waar Rob regelmatig komt, Rob werkt bij de televisie.
De eerste scène is geschreven vanuit Carola, de tweede vanuit Rob.

Fragment: 

Ze fietste langs de nieuwbouwhuizen en hijgde licht. Nog twee blokken van vier te gaan, dan was ze bij Robs huis. Ze zag voor zich hoe hij opendeed. Zijn verraste blik, de grijze ogen die over haar heen gleden. Over haar verwarde haren, haar onopgemaakte gezicht - precies zoals ze dacht dat hij vrouwen het liefst zag: naturel. De tijd verstreek in stilte, of, nee, ze hoorde zijn ademhaling versnellen. Zo zou het zijn. Daar op de stoep liet hij zijn handen onder haar trui glijden, streek met zijn duimen over de huid van haar buik, naar boven. Heel teder.
Ze keek op de smartphone aan het stuur: tien over drie. Vijf minuten te vroeg. Met haar handen woelde ze door haar haren. Ze had ze laten groeien, hij hield vast van vrouwen met lang haar. Met wat spuug streek ze haar wenkbrauwen in model.
Uit haar fietstas haalde ze een plat pakje, gewikkeld in doorzichtig folie en versierd met een aquakleurig strikje. Zijn lievelingskleur. Ze haalde diep adem en drukte op de bel.
De deur zwaaide open. Ze sperde haar ogen en zei: 'Hier is de scheurkalender die je hebt besteld.'
Hij fronste zijn wenkbrauwen, nam de kalender van haar aan en streek over de folie met zijn lange, slanke vingers. Pianovingers, dacht ze. De toppen ervan bespeelden haar huid. Ze huiverde.
'Die zou je langsbrengen, dat is ook zo. Wacht even,' zei hij.
Ze wachtte.
Hij kwam terug en gaf haar een euro. 'Hier, bedankt voor de moeite, Carla.' Hij sloot de deur voor haar neus.
'Carola,' fluisterde ze tegen de dichte deur, 'ik heet Carola.'

**

Rob leunde met zijn rug tegen de voordeur. Had hij haar serieus een euro gegeven en haar ook nog Carla genoemd? Met zijn achterhoofd tikte hij een paar keer tegen de deur. Wat dacht ze nu wel niet van hem, dat hij haar als een hondje beloonde voor de moeite en niet eens haar naam had onthouden? Het was al zo'n gevoelig meisje. Nu ja, meisje, ze was geen tiener meer, maar toch, vijftien jaar jonger dan hij was ze vast wel. Hij draaide zich om en opende de deur opnieuw. Te laat, Carola fietste weg, hij zag haar hoog opgetrokken schouders en voelde spijt. Zou hij haar bellen, een berichtje sturen? Ach, nee, hij had haar nummer immers niet. Hij had het zijne bij de boekwinkel achtergelaten toen hij de kalender bestelde, zij had hèm gebeld.
Ze viel hem op, ze was zo anders dan de identieke plastic poppen die hij overal tegenkwam. Een verademing gewoon. Hij keek graag naar haar wanneer ze aan het werk was in de boekwinkel. Haar lach was echt en ze toonde oprecht belangstelling wanneer ze hem vroeg naar zijn werk bij de televisie. Geen nieuwsgierige vragen of gekoketteer. Die oprechtheid trok hem aan. Ze deed hem aan zijn zusje denken.
Er klonk gestommel achter zijn rug. Hij draaide zich om. Douwe kwam fluitend de trap aflopen, naakt op een handdoek rond zijn middel na. Met een tweede handdoek wreef hij onder het lopen zijn haren droog.
'Wat een duistere blik, Robbie, heb je zin om -'
'Nu even niet,' Hij baalde meteen van de toon waarop hij het zei en kuste hem licht op de mond, 'Sorry, ik heb mijn dag niet. Ik zie je straks, oké?'
Hij griste zijn jas van de kapstok en liep naar buiten.
'Hier, je sjaal!'
Hij nam de sjaal aan en blies Douwe een handkus toe. Het gebaar bezorgde hem een vieze blik van een voorbijganger. Hij haalde zijn schouders op en liep naar de winkelstraat. Zou Carola al terug zijn? Hij wachtte tot het stoplicht op groen sprong. Het raam van de kapperszaak weerspiegelde zijn gezicht. Hij kon er nog best mee door. De kapper keek hem vragend aan. Hij schudde zijn hoofd en liep verder. Misschien moest hij haar uitnodigen voor een drankje, om het goed te maken.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 14 uren 34 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5982

Willemina,

Ja, het pakt mij. Dat komt door de inhoud en het verzorgde taalgebruik, de schrijfstijl en de wijze waarop je de scenes hebt gecomponeerd. Dit is, naar mijn idee, echt verhalend proza.

Paar dingetjes:

Citaat:

Met haar handen woelde ze door haar haren. Ze had ze laten groeien, hij hield vast van vrouwen met lang haar.

Het is wat omslachtig, daarbij is 'ze had ze laten groeien' niet zo fraai geformuleerd en merkwaardig - alsof je eventjes lang haar kunt krijgen. Uit dit fragment blijkt duidelijk dat het om een verliefdheid gaat, en dat is niet een tijdsbestek waarin je lang haar krijgt. Suggestie:
'Ze woelde door haar haren. Ze liet het groeien, hij hield vast van lang haar.' ( daar zit dan gelijk die tijdloosheid in)

Citaat:

nam de kalender van haar aan en streek over de folie met zijn lange, slanke vingers. Pianovingers, dacht ze.

je legt het uit - laat haar gedachte voor zich spreken:
'nam de kalender van haar aan en streek over de folie. Pianovingers, dacht ze. ' - de lezer vormt nu zelf een beeld van die vingers en dat is sterker dan het voorkauwen.

Citaat:

Nu ja, meisje, ze was geen tiener meer, maar toch, vijftien jaar jonger dan hij was ze vast wel.

leest ietwat rommelig met al die komma's, je kan de leeftijdskwestie omdraaien:
voorbeeldje:
Nu ja, meisje. Ze was geen tiener meer, maar vijftien jaar ouder was hij vast wel.

Tipje: let bij dit perspectief (wisselend selectief alwetend) op dat je beide personages een eigen stem geeft, met name in de gedachten - ook in de wijze van formuleren.

succes.

Willemina
Laatst aanwezig: 1 dag 17 uren geleden
Sinds: 16 Mrt 2008
Berichten: 1843

janpmeijers,

Hartelijk dank voor je uitgebreide reactie.
Ik ben er erg blij mee. Deze twee scènes (en met name de eerste) waren in het begin gewoon niet goed geschreven. Ik ben blij dat het toch gelukt is er iets van de maken door ze een paar keer (met wat hulp smile ) te herschrijven.

'Ze had ze laten groeien' is inderdaad wat onhandig geformuleerd en zonder handen woelen wordt ook behoorlijk lastig. Ik neem je suggestie graag over (de overige suggesties ook).

Het perspectief heeft dus een naam, dat wist ik niet. Het 'alwetend' verrast me. Ik schrijf telkens vanuit een van de twee hoofdpersonen. Geen van beide weet wat er in de ander omgaat. Ik neem aan dat in dit geval 'alwetend' betekent dat de schrijver (ik dus) kennis heeft van wat in beide personages omgaat. Ik zoek het op.

De eigen stem ga ik op letten.

Fijne feedback.

een ieder begrijpt slechts datgene wat hij in zichzelf terugvindt. Henri-Frédéric Amiel
http://www.wmhuisman.weebly.com

janpmeijers
Laatst aanwezig: 14 uren 34 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5982

Willemina

Citaat:

Het perspectief heeft dus een naam, dat wist ik niet. Het 'alwetend' verrast me. Ik schrijf telkens vanuit een van de twee hoofdpersonen. Geen van beide weet wat er in de ander omgaat. Ik neem aan dat in dit geval 'alwetend' betekent dat de schrijver (ik dus) kennis heeft van wat in beide personages omgaat. Ik zoek het op.

Inderdaad, daarom is het selectief alwetend, in tegenstelling tot neutraal alwetend. (Niet te verwarren met de alwetende verteller die als instantie in het verhaal aanwezig is zonder mee te doen.) Tegenwoordig spreekt men op Engelse sites over Third person limited (wat jij dus gebruikt) en Third person omniscient.

Het zijn maar woorden/begrippen. Het gaat erom dat je als schrijver weet welk perspectief je inzet en wat de consequentie daarvan is. Dat weet je want 'Geen van beide weet wat er in de ander omgaat'. Dat geeft spanning want de lezer weet het wel! Kortom het perspectief is prima.

Je kunt je dus richten op de uitvoering/schrijfstijl.

Succes,

Willemina
Laatst aanwezig: 1 dag 17 uren geleden
Sinds: 16 Mrt 2008
Berichten: 1843

janpmeijers,

Nogmaals bedankt. Sympathiek Ik hoef het nu niet meer op te zoeken. Scheelt een hoop gedoe. smile

een ieder begrijpt slechts datgene wat hij in zichzelf terugvindt. Henri-Frédéric Amiel
http://www.wmhuisman.weebly.com

Lees Schrijven Magazine
  • Schrijflessen van thrillerkoning Stephen King
  • Wanneer ben je klaar voor een uitgeverij?
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • Wat kun je doen tegen een schrijfdip?
  • Hoe voorkom je langdradige dialogen?

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

Introductiekorting!
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Speciale aanbieding!