Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

[thriller] Trauma

Ik ben net begonnen aan mijn vijfde thriller die hetzelfde politieduo heeft als de vorige. Het verhaal speelt zich ook weer af in de VS. Meestal begin ik met een knaller van een proloog of eerste hoofdstuk, maar dat heb ik deze keer niet gedaan. Daarom vroeg ik me af of: - dit fragment uitnodigt om verder te lezen? - voldoende spanning heeft? - er te veel informatie in zit? Andere opmerkingen zijn natuurlijk ook welkom.

Fragment

Dokter Philip Lawrence trok met een diepe zucht het beschermkapje van zijn mond en deponeerde het, samen met zijn groene schort en latex handschoenen in de afvalzak. Het had er slecht uitgezien voor de jonge vrouw op de operatietafel maar hij had haar gered. Tijdens een ruzie met haar vriend had ze een mes in haar rug gekregen dat een van de longen had doorboord. Blijkbaar was dat voor hem nog niet genoeg geweest. Hij had haar nog eens de keel overgesneden waardoor ze massaal bloedverlies had geleden. Na twintig jaar als traumachirurg kende hij de wreedheden en stommiteiten waartoe mensen in staat waren, maar toch verbaasde het hem telkens weer. Weekends waren altijd het ergst: vechtpartijen in bars, verkeerd gelopen drugtransacties, huiselijke twisten. De meeste van de slachtoffers had hij kunnen redden maar soms was het een hopeloze strijd geweest. Dat waren de momenten die hij haatte en hoewel hij besefte dat hij bijna bovenmenselijke krachtinspanningen had verricht, overviel hem telkens een schuldgevoel dat nog dagen bleef nazinderen. ‘Dank jullie wel, mensen,’ zei hij tegen zijn team. ‘Een goede prestatie.’ Dit was zijn standaardzin na een operatie, maar hij meende hem wel. In het ziekenhuis had hij de reputatie veeleisend te zijn maar ook vriendelijk tegenover zijn personeel en dat was iets waar hij uitermate trots op was. Toen de adrenaline uit zijn lijf was, voelde hij pas de totale uitputting. Een kop sterke koffie zou helpen, maar zou hem ook beletten weer te kunnen slapen als hij thuiskwam. Niet dat hij andere nachten zo goed sliep. Meestal viel hij pas na een hele tijd draaien en keren in een lichte slaap en werd enkele uren later weer wakker. Het beeld van Sonia, bengelend aan een touw op de zolder liet hem nooit los. Ze had een afscheidsbriefje achtergelaten met vijf simpele woorden: ik kon het niet meer aan. Het zou voor altijd een raadsel blijven wat zijn vrouw niet meer aankon of waarom ze het nodig had gevonden zichzelf van kant te maken zonder enige uitleg. Hun vrienden hadden verbijsterd gereageerd. Zelfs Elise, haar beste vriendin, had nooit enig teken van depressie gezien. Hij schudde zijn hoofd om de donkere gedachten van zich af te zetten en keek nog even naar de vrouw op de tafel die klaargemaakt werd voor overbrenging naar de intensive care. 'Tot maandag dan maar weer, dokter Lawrence?' 'Tenzij er nog een of andere gek een mes in het rond zwaait, ben ik er om negen uur, David. Hou jij vannacht nog een oogje in het zeil?' David was een vierdejaars stagiair die al zijn tijd in het ziekenhuis doorbracht. Philip mocht hem. Hij was een harde werker, stelde meestal de correcte diagnose en zoog alle informatie op als een spons. Traumachirurgie was duidelijk Davids leven, net zoals het dat was voor hem. Had hij Sonia daardoor verwaarloosd? Had ze problemen gehad waar ze met hem niet over had durven spreken? Hij vervloekte zichzelf dat hij telkens weer die donkere gedachten in zijn hoofd liet rondtollen tot ze hem bijna gek maakten. Dokter Philip Lawrence: rots in de branding in het ziekenhuis maar een wrak in zijn hoofd. De nacht was koel en vochtig, maar niet onaangenaam. Toch trok hij de kraag van zijn jas wat hoger tegen zijn gezicht terwijl hij met de afstandsbediening de deur van zijn auto opendeed. De motor sloeg met een zacht, brommend geluid aan. Terwijl hij naar de uitgang reed, zette hij de radio op het Classic Music Channel. Overdag hield hij zich nauwgezet aan de snelheidsbeperkingen, maar nu drukte hij het gaspedaal iets verder in en zette de volumeknop van de radio hoger. Maria Callas zette La Traviata in. Hoewel hij geen woord Italiaans begreep, voelde hij de dramatische sfeer en de intense gevoeligheid van haar stem. Hij schakelde een versnelling lager om door de smalle tunnel onder de rots door te rijden. Toen leek plotseling alles tegelijkertijd te gebeuren: het lichaam dat over de rand zweefde, de harde klap tegen de voorruit, breken van glas en het hoofd met de lange zwarte haren dat tot aan de schouders in het gat in de ruit zat. In pure ontsteltenis rukte hij aan het stuur. De auto maakte een scherpe draai naar links. De rotswand zoefde met duizelingwekkende snelheid op hem af terwijl Maria Callas het leek uit te schreeuwen alsof ze getuige was van deze onvoorstelbare scène. Dan kwam de misselijkmakende klap. Dan duisternis. Dan niets meer.

Lid sinds

7 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Kristine, Ik heb nog niet zo veel ervaring dat ik vier thrillers geschreven heb, maar ik zal mijn best doen om goede feedback te geven ;) - dit fragment uitnodigt om verder te lezen? Ik vind van wel. Je eindigt met een knal van een autobotsing (ik vraag mij af hoe je prologen eruitzien die volgens jou echte knallers zijn). Hierdoor wil ik als lezer graag weten wat er met de hoofdpersoon verder gebeurt en waardoor de botsing ontstaan is. - voldoende spanning heeft? De elementen die voor spanning zorgen is ten eerste de zelfmoord van de vrouw van de hoofdpersoon. Het komt op mij over dat deze zaak nog niet helemaal opgelost is en dat hier nog een staartje aanzit. Mogelijk dat later blijkt dat de vrouw geen zelfmoord gepleegd heeft, maar vermoord is... Het roept in ieder geval vraagtekens bij mij op. Daarnaast zorgt de botsing aan het eind ook voor spanning. Ik vind het voldoende spanning voor een eerste hoofdstuk/proloog. - er te veel informatie in zit? Er zitten best wel veel beschrijvingen in, maar ik vind dat je het er grotendeels goed in verwerkt. Er zitten vaak natuurlijke overgangen in van de beschrijvingen naar wat er momenteel gebeurt. Alleen de informatie over David de stagiaire komt wat onnodig over (maar mogelijk speelt hij een belangrijke rol in de rest van het verhaal?) en de snelle overgang van nog een keer de worstelingen van Philip met de dood van zijn vrouw daarna komt bij mij niet helemaal soepel over. Ik zou daar een andere overgang van maken. Wat de proloog beter zou kunnen maken is niet om de beschrijvingen eruit te halen, maar juist wat meer toe te voegen van wat er momenteel met de hoofdpersoon gebeurt. Laat bijvoorbeeld het zwoegen van Philip zien tijdens/ aan het eind van de operatie. Laat hem misschien bijna iets fouts doen omdat hij aan de dood van zijn vrouw denkt ofzo iets. Dat maakt het wat levendiger en zorgt er meer voor dat de lezers niet verdrinken in informatie. Succes ermee!

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank je wel Nali voor je reactie. Fijn dat je er voldoende spanning in vindt zitten want dat was eigenlijk mijn vrees. David, de stagiair, heeft later in het verhaal niet echt een heel belangrijke rol, maar ik wilde hem nu reeds met een paar regeltjes introduceren. Maar misschien komt het wat geforceerd over en kan ik dat op een manier verwerken. Moet ik even bekijken. Je suggestie om het iets levendiger te maken met bijvoorbeeld het zwoegen van Philip, lijkt me wel iets. Ik probeer het.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Kristine - M.i. is het de taak van de fictieschrijver mij als lezer te doen vergeten dat het verhaal een nepgebeurtenis is. Om die reden ben ik geen fan van een alwetende verteller, omdat ik dat een onnatuurlijke manier van vertellen vind en het een manier is die mij op afstand houdt. Ook hier zit ik als een toeschouwer te luisteren wat de schrijver mij opdient. Ik hoef niks te doen: de schrijver vertelt mij wat ik moet denken, voelen en weten. Niet alleen door heel veel bijvoeglijke naamwoorden (regiewoorden), maar ook de manier waarop feiten worden gepresenteerd. Niet mijn ding, maar aangezien het je vijfde thriller alweer is, zal ik niet representatief zijn voor je doelgroep.

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Kristine - M.i. is het de taak van de fictieschrijver mij als lezer te doen vergeten dat het verhaal een nepgebeurtenis is. Om die reden ben ik geen fan van een alwetende verteller, omdat ik dat een onnatuurlijke manier van vertellen vindt en het een manier is die mij op afstand houdt. Ook hier zit ik als een toeschouwer te luisteren wat de schrijver mij opdient. Ik hoef niks te doen: de schrijver vertelt mij wat ik moet denken, voelen en weten. Niet alleen door heel veel bijvoeglijke naamwoorden (regiewoorden), maar ook de manier waarop feiten worden gepresenteerd. Niet mijn ding, maar aangezien het je vijfde thriller alweer is, zal ik niet representatief zijn voor je doelgroep.
Dit is toch geschreven vanuit het perspectief van de dokter, niet van een alwetende verteller, Leonardo. Het is uiteraard de bedoeling dat de lezer het verhaal voor zich ziet en dat probeer ik ook te doen. Die bijvoeglijke naamwoorden ga ik er eens op nakijken, want daar durf ik wel eens tegen te zondigen. Spijtig dat mijn verhaal je niet ligt, maar toch bedankt voor de reactie.

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Kristine, ik heb niet eerder van je gelezen. Het fragment dat ik lees, trekt mij niet aan. Alles wordt mij voorgekauwd en ik voel geen behoefte meer te willen weten/lezen. In deze schaar ik mij achter de meer uitgebreide reactie van @Leonardo Pisano hierboven. Wellicht is mijn reactie een tikje cru maar wel eerlijk. Laat mijzelf invullen en wegdromen. Wens je alle succes.

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Kristine, ik heb niet eerder van je gelezen. Het fragment dat ik lees, trekt mij niet aan. Alles wordt mij voorgekauwd en ik voel geen behoefte meer te willen weten/lezen. In deze schaar ik mij achter de meer uitgebreide reactie van @Leonardo Pisano hierboven. Wellicht is mijn reactie een tikje cru maar wel eerlijk. Laat mijzelf invullen en wegdromen. Wens je alle succes.
Mili, dank voor je reactie. Misschien inderdaad een beetje cru, maar dat geeft niet. In de loop der jaren heb ik een dikke huid opgebouwd. Toch schrik ik een beetje van dat 'voorkauwen'. Twee dezelfde reacties... daar moet ik toch eens ernstig over nadenken.

Lid sinds

13 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Bij het type verhaal past dat voorkauwen wel. Het is het soort verhaal om 'weg te snacken', zoals zo veel verhalen in het genre. Het is geen literatuur. De lezer weet dat het een nepgebeurtenis is. Hij wil gewoon weten: wat is er met met de vrouw van de dokter gebeurd? Waarom komt die andere vrouw ineens van het dak van de tunnel op zijn auto terecht? En zo zal hij van de ene vraag in de andere rollen tot alle vragen aan het eind van het verhaal zijn beantwoord. Ik beweer niet dat je niet nauwkeurig zou moeten schrijven, maar ook het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden past bij het genre. Wel zou je David achterwege kunnen laten wanneer hij weinig tot niets in het verhaal te zoeken heeft.

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank je wel, Thérèse. Je vat mijn bedoeling prima samen. Elk verhaal is fictie of nep, maar het moet natuurlijk wel realistisch overkomen (behalve fantasy) en dat probeer ik. David gebruik ik meer als klankbord voor de dokter, dus in die zin heeft hij wel een rol in het verhaal.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bij het type verhaal past dat voorkauwen wel. Het is het soort verhaal om 'weg te snacken', zoals zo veel verhalen in het genre. Het is geen literatuur. De lezer weet dat het een nepgebeurtenis is. Hij wil gewoon weten: wat is er met met de vrouw van de dokter gebeurd? Waarom komt die andere vrouw ineens van het dak van de tunnel op zijn auto terecht? En zo zal hij van de ene vraag in de andere rollen tot alle vragen aan het eind van het verhaal zijn beantwoord. Ik beweer niet dat je niet nauwkeurig zou moeten schrijven, maar ook het gebruik van bijvoeglijke naamwoorden past bij het genre. Wel zou je David achterwege kunnen laten wanneer hij weinig tot niets in het verhaal te zoeken heeft.
Zoals jij het zegt, lijkt het om de bestemming te gaan, niet om de reis. Misschien kunnen schrijvers in het genre dan beter samenvatten en deze voor een duppie aanbieden of zo ...

Lid sinds

13 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Weet ik niet, Leonardo (dat samenvatten en het duppie). Er zijn mensen genoeg die genieten van de uitgebreide versie voor € 19,95. In feite is het wel een interessant onderwerp dat je aansnijdt. Misschien erop focussen in een topic op het forum, zodat het hier bij Kristine's proefleesfragment kan blijven?

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Misschien kan ik een korte flaptekst publiceren, Leonardo (voor een duppie). Uiteindelijk kun je elk boek samenvatten in een paar regeltjes. Dan is er geen reis en ook geen bestemming :) Grapje hoor. Je hebt recht op je eigen mening. Ik ben echt benieuwd hoe jij dan een thriller zou schrijven.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Misschien kan ik een korte flaptekst publiceren, Leonardo (voor een duppie). Uiteindelijk kun je elk boek samenvatten in een paar regeltjes. Dan is er geen reis en ook geen bestemming :) Grapje hoor. Je hebt recht op je eigen mening. Ik ben echt benieuwd hoe jij dan een thriller zou schrijven.
Ik ben er niet op uit om jouw schrijfsels naar beneden te praten. Integendeel, ik denk dat jij succesvol bent met alweer de vijfde thriller en je hebt kennelijk een dankbaar publiek en een uitgever die commerciële mogelijkheden ziet. Mijn opmerking over samenvatten en bestemming/reis was in reactie op wat Thérèse zei. Ik wens je alle succes met deze thriller.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dit is toch geschreven vanuit het perspectief van de dokter, niet van een alwetende verteller, Leonardo.
In je tekst zitten veel voorbeelden die de sturende schrijver zichtbaar maken. Een voorbeeld: die misselijkmakende klap. Dat is een mededeling door de schrijver. Die arme dokter denkt dat echt niet (neemt dat niet waar) zo'n milliseconde voor zijn bewusteloosheid / dood.

Lid sinds

10 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Voor ik echt ga lezen, scan ik een tekst vaak even: Is het actief geschreven? Staan er ontelbaar veel doodslaande bijv nw in? Maar en toen in overvloed? Dit is door alle 'had-constructies' niet actief, en met een flash back beginnen... kun je dat niet wat anders oplossen? Er staan soms in een zin wel 3,4 bijv nw. Waarom, denk je dat ik te dom ben om de tekst te begrijpen? en maar en/of toen tja die komen rijkelijk aan bod. Ik lees graag thrillers en ook van niet literair niveau maar ik wil wel graag zelf puzzelen. Dus ik wil niet dat de auteur mij letterlijk bij de hand neemt en ieder detail van kleur en geur voorkauwt, ik wil zelf dingen ontdekken. Dat gaat met deze manier van schrijven niet. Ik hoop voor je dat je lezers mij ongelijk geven en dat dit 5e deel een mooie uitgever vindt. Succes. Ik weet niet of de lezer in het algemeen zo leest als Leonardo doet. Onbewust merk je wel waar de camera van het perspectief zit. Hij analyseert het en benoemt het waardoor het heel zwart wit overkomt maar de lezer voelt wel wat hij zegt. Als de camera wisselt raak je als lezer de aandacht na een paar hoofdstukken kwijt.

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dit is toch geschreven vanuit het perspectief van de dokter, niet van een alwetende verteller, Leonardo.
In je tekst zitten veel voorbeelden die de sturende schrijver zichtbaar maken. Een voorbeeld: die misselijkmakende klap. Dat is een mededeling door de schrijver. Die arme dokter denkt dat echt niet (neemt dat niet waar) zo'n milliseconde voor zijn bewusteloosheid / dood.
Hierin moet ik je gelijk geven, Leonardo. Nu je een voorbeeld geeft, zie ik het inderdaad. Daar ga ik dus iets aan doen :)

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Voor ik echt ga lezen, scan ik een tekst vaak even: Is het actief geschreven? Staan er ontelbaar veel doodslaande bijv nw in? Maar en toen in overvloed? Dit is door alle 'had-constructies' niet actief, en met een flash back beginnen... kun je dat niet wat anders oplossen? Er staan soms in een zin wel 3,4 bijv nw. Waarom, denk je dat ik te dom ben om de tekst te begrijpen? en maar en/of toen tja die komen rijkelijk aan bod. Ik lees graag thrillers en ook van niet literair niveau maar ik wil wel graag zelf puzzelen. Dus ik wil niet dat de auteur mij letterlijk bij de hand neemt en ieder detail van kleur en geur voorkauwt, ik wil zelf dingen ontdekken. Dat gaat met deze manier van schrijven niet. Ik hoop voor je dat je lezers mij ongelijk geven en dat dit 5e deel een mooie uitgever vindt. Succes. Ik weet niet of de lezer in het algemeen zo leest als Leonardo doet. Onbewust merk je wel waar de camera van het perspectief zit. Hij analyseert het en benoemt het waardoor het heel zwart wit overkomt maar de lezer voelt wel wat hij zegt. Als de camera wisselt raak je als lezer de aandacht na een paar hoofdstukken kwijt.
Het begin is geen flash back, Nienkea, maar ik begrijp wel je reactie over de bijvoeglijke naamwoorden. Dat kan inderdaad wat soberder. Het zelf puzzelen komt wel uitgebreid aan bod in de volgende hoofdstukken. Dat is tenminste de reactie die ik op mijn vorige boeken kreeg: je puzzelt zelf in het verhaal en dan is het einde toch nog een verrassing. Ik ga in elk geval proberen het wat actiever te maken en het hier dan weer te plaatsen.

Lid sinds

10 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
De arts kijkt terug: Hij had haar gered. Dan krijgen we te horen waarom ze daar ligt. Dus nog een stukje verder terug in de tijd en de hele tijd zinnen met had. In het eerste stuk moet je vlammen. De lezer neemt dan een leeshouding aan: hij gaat onderuit zitten en pakt een nootje of hij trekt zn wenkbrauwen op. Als je dat voor hoofdstuk 2 bewaart ben je te laat. Volgens mij geldt ook: hoe directer je schrijft hoe dichter je op de huid kunt gaan zitten van je hp waardoor je die perspectief foutjes minder zult krijgen.

Lid sinds

12 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb geprobeerd mijn tekst wat krachtiger te maken en minder informatie te geven. Het gevoel van flash back waar Nienkea het over had, zou hierbij ook moeten opgelost zijn. 'Tijdstip van overlijden: twee uur zeventien.' Dokter Philip Lawrence keek naar de wandklok boven de deur. De hectiek van de voorbije uren was verdwenen en had plaats gemaakt voor gelatenheid. De monitors werden uitgeschakeld, de infusen verwijderd. Een laken werd over hem heen gelegd. Het leven van deze jonge kerel was geëindigd nog voor het goed en wel begonnen was. Philip had, samen met zijn team, drie uur gezwoegd zonder resultaat. De steekwonden hadden te veel organen verwoest en hij had minstens twee derden van zijn bloedmassa verloren. Uiteindelijk had het hart er de brui aan gegeven. Twintig jaar traumachirurgie, maar Philip zou er nooit aan wennen, zou er nooit immuun voor worden. De gevoelens van onmacht en woede bij het verlies van een patiënt waren nog versterkt sinds Sonia's zelfmoord. Zijn gedachten gleden af naar die avond toen hij haar lichaam had gevonden op de zolder, bengelend aan een touw aan de balk. Had hij het kunnen verhinderen? Waren er tekenen geweest die hij had genegeerd? Ze had met hem nooit over problemen gepraat, had hun leven samen afgedaan met zes stomme woorden op een haastig afgescheurd stukje papier: ik kon het niet meer aan. Het zou voor hem altijd een raadsel blijven wat het was dat ze niet meer had aangekund. 'Gaat het, dokter Lawrence?' vroeg een van de verpleegsters bezorgd. Hij werd met een schok weer in de werkelijkheid gedropt. 'In zoverre het goed gaat als je een patiënt verliest, Carla. Je zou denken dat ik dit na al die jaren wel gewoon zou zijn, maar dat is niet zo.' Philip trok met een zucht het beschermkapje van zijn mond en deponeerde het, samen met zijn groene schort en latex handschoenen in de afvalzak. Het zweet droop van zijn voorhoofd. ‘Dank jullie wel, mensen,’ zei hij tegen zijn team. ‘We hebben het beste van onszelf gegeven maar het is niet gelukt.’ Holle woorden die zalvend zouden moeten werken maar dat niet deden. Nu de adrenaline langzaam uit zijn lijf wegvloeide, voelde hij pas de totale uitputting. Een kop sterke koffie zou helpen, maar zou hem ook beletten weer te kunnen slapen als hij thuiskwam. Niet dat hij andere nachten zo goed sliep. Meestal viel hij pas na een hele tijd draaien en keren in een lichte slaap en werd dan enkele uren later met een schok wakker. Het beeld van Sonia liet hem nooit los, zelfs niet in zijn slaap. 'Tot maandag dan maar weer, dokter Lawrence?' 'Tenzij er nog een of andere gek met een mes in het rond gaat zwaaien, zal ik er om negen uur zijn, David. Hou jij vannacht nog een oogje in het zeil bij de patiënten?' David was een vierdejaars stagiair die al zijn tijd in het ziekenhuis doorbracht. Philip mocht hem. Hij was een harde werker, stelde meestal de correcte diagnose en zoog alle informatie op als een spons. Traumachirurgie was duidelijk Davids leven, net zoals het dat was voor hem. Had hij Sonia daardoor verwaarloosd? Had ze problemen gehad waar ze met hem niet over had durven spreken? Hij vervloekte zichzelf dat hij telkens weer die donkere gedachten in zijn hoofd liet rondtollen tot ze hem bijna gek maakten. Dokter Philip Lawrence: rots in de branding in het ziekenhuis maar een wrak in zijn hoofd. De nacht was koel en vochtig, maar niet onaangenaam. Toch trok hij de kraag van zijn jas wat hoger tegen zijn gezicht terwijl hij met de afstandsbediening de deur van zijn auto opendeed. De motor sloeg met een zacht, brommend geluid aan. Terwijl hij naar de uitgang reed, zette hij de radio op het Classic Music Channel. Overdag hield hij zich nauwgezet aan de snelheidsbeperkingen, maar nu drukte hij het gaspedaal iets verder in en zette de volumeknop van de radio hoger. Maria Callas zette La Traviata in. Hoewel hij geen woord Italiaans begreep, voelde hij de dramatische sfeer en de intense gevoeligheid van haar stem. Hij schakelde een versnelling lager om door de smalle tunnel onder de rots door te rijden. Toen leek plotseling alles tegelijkertijd te gebeuren: het lichaam dat over de rand zweefde, de harde klap tegen de voorruit, breken van glas en het hoofd met de lange zwarte haren dat tot aan de schouders in het gat in de ruit zat. In pure ontsteltenis rukte hij aan het stuur. De auto maakte een scherpe draai naar links. De rotswand zoefde met duizelingwekkende snelheid op hem af terwijl Maria Callas het leek uit te schreeuwen alsof ze getuige was van deze onvoorstelbare scène. Dan kwamen de klap en de flikkerende sterren. Dan duisternis. Dan niets meer.