Start » Proeflezen » [Thriller/ roman] Hoe de Koningin beweegt (H24/ 1)

[Thriller/ roman] Hoe de Koningin beweegt (H24/ 1)

Door: Miller
Op: 12 september 2019

Dit is een fragment uit het eerste deel van hoofdstuk 24 van 'Hoe de Koningin beweegt'.
Jacqueline maakt zich hier op voor een ontmoeting met haar moeder.
's Middags heeft zij een afspraak met degene die zij ervan verdenkt haar te chanteren (deel 2 van dit hoofdstuk). Zij ziet er tegen op haar moeder onder ogen te komen, maar weet dat het in het niet zal vallen bij de confrontatie die middag.

Ik ontvang natuurlijk graag de standaardfeedback:

- Nodigt dit fragment uit tot verder lezen; hoe steekt het taalkundig in elkaar; leest het prettig; is het gelukt de moeizame relatie tussen Jacqueline en haar moeder weer te geven?

Overige feedback is ook welkom, maar het liefst ontvang ik de volgende feedback (met in het achterhoofd dat mijn manuscript veel te groot is en ik het gangbare woordaantal dik overschreden heb):

Is dit nou typisch een stuk dat ik moet schrappen? Het geeft inzicht in de persoon van Jacqueline, maar voegt niets toe aan de plot van het verhaal.

Ik hoor graag van jullie!

Miller

Fragment: 

Dat was niet de kracht die ze nodig had haar eigen gezicht te zien wanneer zij haar moeder aankeek. Haar gezicht, getekend door ouderdom, ziekte en dementie. Zij zag haar voorland weerspiegeld in de ogen van haar moeder en dat was meer dan zij kon verdragen. Het waren doffe ogen, waarachter de geest van haar moeder niet langer zetelde. Ogen die eens zo donker en onleesbaar waren geweest als die van haar. Even onvergeeflijk ook. Haar ogen hadden alle hardheid verloren sinds de Alzheimer zijn intrede had gedaan en haar haar karakter, persoonlijkheid, herinneringen en spraak had ontnomen. De melkachtige, grijze ring die de ouderdom om haar irissen- die ooit eens zo zwart waren geweest als haar pupillen- had geworpen, droegen daaraan bij.
Er restte niets meer dan een lege huls, waarin zachte ogen en een zachte glimlach, die niets betekenden, gebeiteld leken te staan. Het was een mooie huls. Zodra de diagnose Alzheimer officieel gesteld was, had zij vast laten leggen dat ze er te alle tijden piekfijn uit zou zien. Altijd netjes verzorgd, gekleed in de duurste kleding en ‘in de maquillage’, zoals ze het zelf graag had genoemd. Een haarband in het dunner wordende grijze haar dat zo gekapt was dat het de kale plek op haar achterhoofd, die almaar groeide nu ze nooit meer vrijkwam van het bed en de stoel, bedekte. Zo op het eerste gezicht was niets aan haar te zien. Het goed verzorgde uiterlijk, dat voorheen in zo’n schril contrast had gestaan met het verlies van decorum, versterkte nu de sereniteit waarmee ze in haar stoel zat.
Meer nog dan de angst die Jacqueline voelde als zij weer eens verplicht bij haar moeder langs moest- de angst langzaam in haar moeder te veranderen- voelde ze een woede, die altijd aanwezig was, aanwakkeren. Waarom was haar moeder haar vergeten; waarom was ze vergeten hoe ze gefaald had als moeder? Wie had haar het recht gegeven al haar herinneringen te vergeten zodat zij heerlijk onwetend haar oude dag kon beginnen en comfortabel de dood in kon gaan, zonder zich het leed te herinneren dat ze haar dochter had aangedaan? Jacqueline had eens gehoopt dat het moederhart in haar moeders koude borst was gaan kloppen en had gemaakt dat een schuldgevoel zich van haar meester had gemaakt; dat ze niet had kunnen leven met de pijn die ze haar enige dochter had aangedaan. Maar die hoop was vervlogen.
Daarnaast voelde Jacqueline schaamte, iedere keer wanneer zij haar moeder slecht behandelde. Nu haar moeder zwak was, genoot Jacqueline er stilletjes van haar macht te doen gelden. Af en toe kneep ze haar moeder in haar armen, of ze sloeg haar zachtjes in het gezicht. Gewoon een tikje in het voorbijgaan. Niet al te hard, niet al te vaak. Het mocht niet te zien zijn, natuurlijk.
Die afschuwelijke- die afschuwelijk mooie huls… Daar kon zij zich zo kwaad over maken. Waarom zag haar moeder er niet uit zoals al die anderen? Wegkwijnend in hun eigen urine, in een verpleeghuis. Minder dan een schim van wie ze waren, mentaal maar ook zeker lichamelijk. Ingevallen wangen en ogen, een bleek huidje dat losjes gedrapeerd leek over broze botten. Zij zagen eruit alsof de Dood hen al tot soldaat had gemaakt, door hen in leven al naar zijn gelijkenis te vormen.
Hoe anders zat haar moeder erbij, altijd tot in de puntjes verzorgd. Jacqueline had het om de één of andere reden als zeer aanstootgevend ervaren haar moeder zo aan te treffen tijdens haar bezoekjes. Altijd in de vrolijkste, felle kleuren. Jacqueline haatte kleur en kon zich niet aan de gedachte onttrekken dat haar moeder ook dát had laten vastleggen. Alleen maar om haar te sarren, gekleed in een grasgroene broek, een kanariegele blouse, een geel en groengeruit tweedjasje en vuurrode lippenstift en schoenen. Jacqueline haalde er nog enigszins voldoening uit dat haar moeder deze kleding, hoewel haar favoriete kleuren en kledingstukken, nooit zou combineren in één outfit.
De laatste keer, zo’n twee weken geleden, had Jacqueline het te kwaad gekregen. Ze had zich niet meer kunnen bedwingen. Met de rug van haar hand had ze haar moeders zorgvuldig aangebrachte make- up uitgesmeerd over haar gezicht. Haar ogenschaduw over haar voorhoofd; haar rouge tot haar zachte kaaklijn; haar lippenstift aan weerszijden tot aan haar oren. Als een parodie op de serene glimlach die haar moeder zo mooi droeg. Op het moment dat ze werd opgeschrikt door voetstappen op de gang, had ze geprobeerd de make- up aan haar handen af te vegen aan die van haar moeder, maar dat was maar half gelukt

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 59 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

Miller,

Citaat:

Is dit nou typisch een stuk dat ik moet schrappen? Het geeft inzicht in de persoon van Jacqueline, maar voegt niets toe aan de plot van het verhaal.

Als het niets toevoegt aan de plot, kun je het inderdaad schrappen. Als de relatie tussen Jacqueline en haar moeder verder wel van belang is, kun je dat met 'tell' doen. (ze kon haar moeder niet uitstaan met haar dure huis, overdreven kleding en make-up - en verder met gebeurtenissen die wel van belang zijn)

succes.

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76

M.i. is dit afhankelijk van de contekst.
De schrijver vertraagt hier de vertelling.
Als dit fragment eindigt dat de HP achter de moeder staat en haar handen in de nek legt. Dan denkt: nee, nu nog niet. En haar moeder streelt.
Of denkt: die Braziliaanse druppels weer in haar thee. Waarom werkt dat rotspul zo langzaam.

Dan ziet de lezer plotseling dat het om meer gaat dan wat kleine pesterijen.
Zoiets geeft spanning. Geheel los van de hoofdlijn komt het fragment saai over.

Laat je door mij overigens niet afremmen. Ondanks mijn leeftijd ben ik hier ook leerling.

Nog een paar typo’s
Te allen tijde. Een ouwe instinker
Die afschuwelijke huis. Dit .... als je er zelf bent. Dat ... als je ernaar verwijst.

Succes !

One day I master it all.

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 1 uur geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179

Nodigt dit fragment uit tot verder lezen; hoe steekt het taalkundig in elkaar; leest het prettig; is het gelukt de moeizame relatie tussen Jacqueline en haar moeder weer te geven?

Ik vind dat je heel prettig schrijft qua woordgebruik. De relatie is goed weergegeven. Ik vind het langdradig, daardoor nodigt het niet uit om verder te lezen. Bijvoorbeeld: in de eerste alinea wordt 3x vermeld dat ze Alzheimer heeft. Dit hoeft slechts 1 keer, korter en bondiger.

Is dit nou typisch een stuk dat ik moet schrappen? Het geeft inzicht in de persoon van Jacqueline, maar voegt niets toe aan de plot van het verhaal.

Dan zou ik het schrappen.

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 1 uur geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179
Don Leone schreef:

Die afschuwelijke huis. Dit .... als je er zelf bent. Dat ... als je ernaar verwijst.
!

Ik las eerst ook huis, maar er staat huls wink verwarrend die i en l !

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

Miller
Laatst aanwezig: 6 dagen 23 uren geleden
Sinds: 2 Jul 2019
Berichten: 31

Bedankt voor alle feedback!

Ik was er al een beetje bang voor, dat ik dit stuk (en vergelijkbare stukken) beter kan schrappen.
Moeilijk, omdat ik het destijds schreef met het idee dat het in het verhaal hoort, omdat het recht doet aan het personage en omdat ik het wel goed geschreven vond.

Naast dit boek heb ik niets anders geschreven, dit verhaal was mijn hoogste (want enige) prioriteit. Maar zoals ik het nu zie heb ik een tweede boek aan hoeveelheid informatie geschreven. Hierdoor heb ik de personages goed leren kennen en heb ik leren schrijven (wat ik daarvoor nooit gedaan had). Nu ik dat weet, zal het makkelijker zijn fragmenten die de plot niet dienen, te schrappen.

Janpmeijers, nu blijkt zomaar dat ik toch wel graag graag je inhoudelijke feedback hoor. Al zal dit fragment de 2.0 van mijn boek waarschijnlijk niet halen, ben ik wel benieuwd naar de kwaliteit.

Inderdaad staat er huls, met een L.
'Te alle tijden' is inderdaad een vervelende instinker, bedankt voor de tip.

Don Leone, ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt met 'saai'. Bedoel je hiermee dat het niet spannend is? Zo is het namelijk ook niet bedoelt, dus dat is dan goed. Het is meer het onderhuidse dat ik hier heb beschreven. Of bedoel je dat het niet uitnodigt tot verder lezen, omdat het te langdradig is, en sluit je je dus aan bij Renske53?

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 59 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

Miller,

Citaat:

Janpmeijers, nu blijkt zomaar dat ik toch wel graag graag je inhoudelijke feedback hoor. Al zal dit fragment de 2.0 van mijn boek waarschijnlijk niet halen, ben ik wel benieuwd naar de kwaliteit.

De inhoud vind ik prima, de uitvoering ervan minder - dat komt door de stijl. Fragment uit het begin:

Citaat:

Zij zag haar voorland weerspiegeld in de ogen van haar moeder en dat was meer dan zij kon verdragen. Het waren doffe ogen, waarachter de geest van haar moeder niet langer zetelde. Ogen die eens zo donker en onleesbaar waren geweest als die van haar. Even onvergeeflijk ook. Haar ogen hadden alle hardheid verloren sinds de Alzheimer zijn intrede had gedaan en haar haar karakter, persoonlijkheid, herinneringen en spraak had ontnomen. De melkachtige, grijze ring die de ouderdom om haar irissen- die ooit eens zo zwart waren geweest als haar pupillen- had geworpen, droegen daaraan bij.

Deze zin is vanuit het personage:
'Zij zag haar voorland in de ogen van haar moeder en dat was meer dan zij kon verdragen.' is voor mij als lezer voldoende. Weespiegeld heb ik eruit gelaten omdat het hier niet om een letterlijke weerspiegeling gaat.
Daarna ga je vijf zinnen door over die ogen waarbij je de ogen driemaal noemt en die ogen uiteindelijk ook nog beschrijft. De kern heb je al genoemd: "zij zag haar voorland, enz. Wat daarna volgt is naar mijn idee mooischrijverij. De schrijver is zelf aan het woord en vergeet zijn personage. Houd het bij die kern: Zij zag haar voorland - en verder met haar gevoel.

Overigens zijn er genoeg lezers die weinig interesse hebben in de personages en graag mooie zinnen lezen, bijvoorbeeld natuurbeschrijvingen, en het niet erg vinden dat de schrijver zichtbaar is.

terzijde: Ik schreef er eens een persiflage over in een schrijfgroepje.
De mooischrijver

Regendruppels slingeren als een serie eensgezinde parels over het prachtig gevormde eikenblad. Met een schier oneindig gevoel voor precisie volgen ze trouw de route van een tere nerf, en telkens als een druppel met een beheerste huppel van het trotse blad springt, veert dit even omhoog alsof het de betreffende druppel wil bedanken voor zijn strelende bezoek.

Hij leunt achterover en kijkt opzij naar zijn tuin. Het regent nog steeds. Wat een kutweer, denkt hij, ik moet nog boodschappen doen.

smile

Succes

Miller
Laatst aanwezig: 6 dagen 23 uren geleden
Sinds: 2 Jul 2019
Berichten: 31

Tja... Mooischrijverij, ik zal de eerste beginnend schrijver niet zijn die in die valkuil loopt. Ook niet de laatste, waarschijnlijk.

janpmeijers schreef:

Wat daarna volgt is naar mijn idee mooischrijverij. De schrijver is zelf aan het woord en vergeet zijn personage.
Overigens zijn er genoeg lezers die weinig interesse hebben in de personages en graag mooie zinnen lezen, bijvoorbeeld natuurbeschrijvingen, en het niet erg vinden dat de schrijver zichtbaar is.

Je advies hier is dus dat het functioneler zou kunnen. De personages laten spreken over dat wat er werkelijk toe doet, zonder dat ik als schrijver de dingen zo mooi mogelijk beschrijf en hierbij zijpaadjes bewandel.

Het moeilijke is dat sommige lezers juist wel zitten te wachten op mooie, lange zinnen.
Aan mij dus de schone taak een eigen stijl te ontwikkelen, waar beide componenten in verwerkt zitten.
Al naar gelang de doelgroep, zal soms de nadruk liggen op het een; soms op het ander. Klopt dit?

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 59 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

Miller,

Welke schrijvers/boeken waardeer jezelf? En waarom?
De keus van de stijl waarin je schrijft is uiteraard aan jou. Probeer in elk geval een stijl te ontwikkelen die past bij jouw verhaal. Daarnaast kun je als het verhaal het toelaat, bijvoorbeeld bij een specifiek personage, af en toe een uitstapje maken naar een andere stijl.

Ter vergelijking nog even twee zinnen van jou, welke heeft als lezer! je voorkeur?

Zij zag haar voorland weerspiegeld in de ogen van haar moeder en dat was meer dan zij kon verdragen.

Haar ogen hadden alle hardheid verloren sinds de Alzheimer zijn intrede had gedaan en haar karakter, persoonlijkheid, herinneringen en spraak had ontnomen.

Loop zo je tekst eens door - steeds een keuze maken tussen twee zinnen. Dat is ook een manier om je tekst strak te trekken. En, geloof me, de lezer mist niet wat geschrapt is.

hier wat artikelen over het onderwerp:
https://schrijvenonline.org/nieuws/schraptip-2-ana...
https://schrijvenonline.org/nieuws/schraptip-3-ver...

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76
Renske53 schreef:

Ik las eerst ook huis, maar er staat huls wink verwarrend die i en l !

Wow ! Scherp meid, goed gezien. Merci.

One day I master it all.

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!