Lid sinds

7 jaar

Rol

[Thriller] Proloog van een thriller. Herschreven #6

Dag allen, Ik ben bezig aan een manuscript voor een spannende roman/thriller en dit is de beoogde epiloog. Omdat de bedoeling daarvan is dat hij de lezer 'grijpt', wil ik graag van jullie weten of dat doel bereikt wordt. Wat vind je goed, wat vind je niet goed? Zijn er zinsnedes die je niet mooi vindt, die je niet snapt? Zou je het boek verder willen lezen of zou je het wegleggen? Heb je suggesties voor verbetering? Alvast heel hartelijk bedankt voor de te nemen moeite! Emlyn.

Fragment

De man die weet dat hij gaat sterven, kijkt gefascineerd naar het dunne straaltje bloed dat uit het gaatje in zijn rechter onderarm sijpelt en een groeiende, helderrode vlek veroorzaakt op het witte laken. Hij richt zijn blik op de figuur naast hem. Haar bevende handen doen hem vermoeden dat zij banger is dan hij. Ze vraagt hem iets en hij knikt. Brand in zijn arm. Ze heeft hem niet gezegd dat het pijn zou doen. Hij opent zijn mond, probeert haar te vragen waarom. Een flits, hij valt, valt… Tijd en ruimte vloeien samen, licht verdwijnt. Pijn en angst verlaten hem, vallen wordt zweven, zijn lichaam brokkelt langzaam af en lost uiteindelijk op in de duisternis. Het is voorbij. *** Niet voorbij. Geluiden, onherkenbaar. Licht, waar hij alleen donker had verwacht. Hij probeert zich te bewegen, moet iets zeggen. Ledematen, waar geen lichaam meer zou moeten zijn. De klank van zijn eigen stem, de woorden vervormd en onverstaanbaar. Hier klopt iets niet. Dit is helemaal niet goed. Beweging, naast hem. Duisternis, opnieuw. Lucht, stroperig, bijna niet in te ademen. Iets zwaars op zijn lijf. Hij moet iets doen. Het moet er vanaf. Er vanaf. Te zwaar. Te moe. Het lukt niet. Geen lucht. Sterretjes. Iets zwaars… zwaars op hem… moet er vanaf… hij… geen… lucht…

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Vraagje... Weet je wat een epiloog is?
nawoord,uitleiding; zowel een roman als een toneelstuk kan na afloop van de eigenlijke handeling een nawoord hebben;
Dus als ik pas bij de epiloog tot de conclusie kom dat ik het boek weg wil leggen, dan is het vrij laat, niet? ;)

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wat ik goed vind, is dat je niet uitlegt. Je begint media res en laat de lezer zelf maar uitzoeken wat er precies aan de hand is. Die insteek: helemaal top. De uitwerking, echter, vind ik nog niet optimaal. Voor mij blijft het te algemeen. Zij is bang, hij is bang, hij heeft pijn, hij gaat dood. Maar wat zit erachter? Daarmee bedoel ik niet dat je zou moeten uitleggen wat er speelt; waaróm ze voelen wat ze voelen. Wat ik bedoel is: wees iets specifieker in wát ze voelen. Angst en pijn zijn zo algemeen, de dood is een tikkeltje cliché. Ik word er nou niet echt door gegrepen. Graaf eens diep in jezelf en in jouw gevoelswereld. Wat voor soorten angst zijn er? Hoe uiten die zich, hoe zou je die omschrijven? Ook iets waarmee je algemeen blijft: je noemt hem 'de man'. Waarom geef je hem geen naam? 'De man' is ver weg en onpersoonlijk. 'Pieter', om maar iets te noemen, zou hem meteen veel dichterbij brengen. Over je taalgebruik, er staat een fout in de eerste zin, en dat alleen zou mij het boek natuurlijk doen wegleggen... In 'De man die weet dat hij gaat sterven' is 'die weet dat...' en beperkende bijzin. Dat komt door het ontbreken van een komma. Een beperkende bijzin impliceert dat terwijl er meerdere mannen zijn, jij het hebt over die éne man die weet dat hij gaat sterven. Dat is niet wat je bedoelt. Er hoort een komma in deze zin, zodat de bijzin uitbreidend wordt. Een uitbreidende bijzin geeft extra informatie over de (enkele) man in kwestie: De man, die weet dat hij gaat sterven, (...). Nou even iets anders. Als je zou mogen kiezen tussen de volgende twee opties, welke zou jij dan nemen: 'Haar bevende handen doen hem vermoeden dat zij banger is dan hij. Ze vraagt hem iets en hij knikt.' of 'Haar handen beefden. Ze vraagt hem iets en hij knikt.'

Lid sinds

9 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedoel je niet een proloog ;) Je stukje intrigeert me. Ik zou wel willen weten waar het naartoe gaat. Het is niet zozeer dat het me echt grijpt, maar het wekt mijn nieuwsgierigheid. Ik vind het ook wel goed geschreven. Een paar puntjes die me opvielen:
De man die weet dat hij gaat sterven,
Ik vraag me af of je hiermee niet meteen teveel weggeeft? Misschien is het beter als de lezer zelf ontdekt wat er aan de hand is.
Ze vraagt hem iets en hij knikt.
Ik zou de vraag uitschrijven, of deze zin schrappen. Dit is vaag en doet afstandelijk aan.
Te zwaar. Te moe. Het lukt niet. Geen lucht. Sterretjes. Iets zwaars… zwaars op hem… moet er vanaf… hij… geen… lucht…
Misschien zou je hier de worsteling nog iets meer "voelbaar" kunnen maken, door er beleving aan toe te voegen, bijvoorbeeld, hij probeerde zijn armen op te tillen om het weg te duwen, zijn spieren te spannen, lichte puntjes dansten voor zijn ogen (in plaats van "sterretjes").

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Natuurlijk bedoelde ik proloog, sorry, sorry.... Hartelijk dank voor de feedback tot zover. Dat is het als je dagen zit te schaven aan een stukje tekst: op een gegeven moment "zie" je het niet meer. Meer feedback natuurlijk welkom. Ik ga het later verwerken en zal de bijgewerkte tekst plaatsen. En mij gaan verdiepen in de juiste plek voor komma's.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik ben ook nieuwsgierig geworden, dus dat is al goed. Ik viel wel over de laatste zin ("Te zwaar. Te moe. Het lukt niet. Geen lucht. Sterretjes. Iets zwaars… zwaars op hem… moet er vanaf… hij… geen… lucht…"). Ik weet niet precies wat het is; ik denk dat de korte zinnetjes iets te lang duren. Het kan ook komen doordat de zinnetjes langer in plaats van korter worden: We gaan van "te zwaar" en "geen lucht" (lekker kort) naar "zwaars op hem" en "moet er vanaf", dus meer lettergrepen, alsof hij ineens weer wat meer lucht krijgt (en dat is niet zo). Ik werd daardoor helemaal uit het ritme gehaald. "Sterretjes" vond ik ook niet zo mooi in deze zin; dat woord zou ik sowieso al schrappen. Ik ben benieuwd naar je herschreven fragment.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind het erg leuk, en soms ook een beetje confronterend, om de feedback te lezen. Fijn dat de onderbouwing zo grondig is. Aan Diana Silver: ik noem inderdaad niet zijn naam (die heeft hij wel; hij heet Wessel). Ik heb het stukje herschreven met zijn naam en vond het zelf daarmee veel zwakker worden. Toen ik nadacht waarom ik dat vond, kwam ik tot de conclusie dat het mijn bedoeling is dat de proloog vervreemdend werkt; de afstandelijkheid is daarbij een middel. De stijl van het hierop volgende, eerste hoofdstuk is heel anders en komt veel dichterbij de lezer (denk ik). Een alternatief zou kunnen zijn om de proloog in de ik-vorm te schrijven. Dat komt dichterbij maar zou verwarrend kunnen werken, omdat de rest van het boek een andere ik-verteller heeft. Aan AnneM: Het feit dat zij iets vraagt en hij bevestigend antwoordt is wel van belang later in het verhaal, dus ik heb de zin (in gewijzigde vorm) nog even gespaard :-). Maar misschien heb je gelijk en moet hij er toch nog uit. De sterretjes zijn wel gesneuveld. Verder heb ik zijn angst geschrapt en van hem een emotieloze observant gemaakt. Misschien vinden jullie dat het werkt, misschien niet. Alle commentaar welkom. Hieronder de aangepaste tekst: ______________________________________________________________________________________ De man, die weet dat hij gaat sterven, kijkt gefascineerd naar het straaltje bloed dat uit het gaatje in zijn rechter onderarm sijpelt en een groeiende, helderrode vlek veroorzaakt op het witte laken. Hij richt zijn blik op de figuur naast hem. Haar handen beven. Een druppel verschijnt bij haar slaap, vindt langzaam zijn weg via haar oorschelp omlaag naar haar hals en verdwijnt tenslotte uit het gezicht in haar kraag. Vlak onder haar kaakhoek een snel pulseren. Ze vraagt hem iets, haar stem onvast. Hij knikt. Brand in zijn arm. Ze heeft hem niet gezegd dat het pijn zou doen. Hij opent zijn mond, probeert haar te vragen waarom. Een flits, hij valt, valt… Tijd en ruimte vloeien samen, licht verdwijnt. De pijn verlaat hem, het vallen wordt zweven, zijn lichaam brokkelt langzaam af en lost uiteindelijk op in de duisternis. Het is voorbij. *** Niet voorbij. Geluiden, onherkenbaar. Licht, waar hij alleen donker had verwacht. Hij probeert zich te bewegen, moet iets zeggen. Ledematen, waar geen lichaam meer zou moeten zijn. De klank van zijn stem, de woorden vervormd en onverstaanbaar. Hier klopt iets niet. Dit is helemaal niet goed. Beweging, naast hem. Duisternis, opnieuw. Lucht, stroperig. Iets zwaars op zijn lijf. Hij moet iets doen. Het moet er vanaf. Er vanaf. Spieren trillen, vergeefs verzet. Te zwaar. Te moe. Geen lucht… geen… lucht…

Lid sinds

9 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik begreep wel de afstand die je wilt scheppen door geen naam te noemen. Ik denk dat je in zo'n situatie het gevoel hebt dat je van bovenaf naar jezelf kijkt; je voelt en beleeft het wel, maar het is net alsof het niet om jou gaat. Zo kwam het op mij althans over. Ik vind je stukje nu sterker geworden, vooral het einde. Nog wel een paar opmerkingen:
Hij richt zijn blik op de figuur naast hem.
Op de gestalte naast hem? "figuur" vind ik op de een of andere manier niet zo passend.
Geluiden, onherkenbaar.
Dit zou je misschien iets specifieker kunnen maken. Zelfs al herkent hij de geluiden niet: klinken ze hard? Rinkelend, of murmelend (bijvoorbeeld)? Op de achtergrond of juist dichtbij?
Hier klopt iets niet. Dit is helemaal niet goed.
Ik weet natuurlijk niet wat er precies aan de hand is, dus dit is meer ter overweging. Ervan uitgaand dat hij denkt te zullen sterven: niemand weet toch wat er zal gebeuren als je sterft? Hoe weet hij dat het niet klopt? Het voelt niet goed, misschien?

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind het een prachtig fragment geworden, dus ja, zeker sterker dan eerst :) Het einde is heel mooi nu de lettergrepen afnemen wanneer de lucht afneemt. Ik zou zo willen lezen wat er verder gebeurt.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank jullie wel. "Gestalte" is inderdaad mooier dan "figuur", ga ik aanpassen. Wat betreft zijn gedachte dat het niet goed is: wat hij bedoelt is dat hij dood had moeten zijn, maar dat dus niet is (dat realiseert hij zich in de regels ervoor). Is dat erg onduidelijk? Ik wil niks uitleggen in dit fragment. Maar het moet natuurlijk nog wel begrijpelijk zijn.

Lid sinds

9 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vermoedde het wel, maar, ik ging er toch een beetje een eigen invulling aan geven. Misschien lees ik teveel fantasy, dat kan ook :)