Start » Proeflezen » [thriller] Project Upsilon

[thriller] Project Upsilon

Door: Dulcantor
Op: 16 augustus 2018

De tekst die ik hier geplaatst heb, zou het eerste deel zijn van de proloog van een kortverhaal. Het is vooral iets om mijn gedachten te verzetten terwijl ik schrijf aan mijn 'grotere' werk en om mijn fans van leesvoer te voorzien tijdens het wachten.

Vragen die ik heb bij deze tekst:

-Grijpt het aan? Is het spannend genoeg voor de opening van een thriller?

-Wat denken jullie van de stijl?

-Werk ik 'te' beschrijvend of is wordt dat net als een pluspunt ervaren?

Fragment: 

De grijze kartelige kiezelsteentjes krasten vervaarlijk tegen elkaar onder het zware gewicht van de ooit zwarte bergschoenen die door een mengeling van rotsen, sneeuw en regen in een kleurenschakering van grijs en bruin veranderd waren. Bij elke schoen die neerkwam, werden de steentjes door elkaar geschud, waarbij sommigen hun evenwicht verloren en enkele meters naar beneden rolden met het gevaar op een lawine, of zelfs een zelfmoordpoging leken te ondernemen en zichzelf in het metersdiepe ravijn gooiden. Acht paar schoenen gooiden de structuur van de kiezels omver, alvorens ze opnieuw in slaap konden vallen, wachtend op de volgende gek die probeerde deze godverlaten plek te beklimmen. Intussen viel er regen met bakken uit de lucht. De versleten donkere bottienen baanden zich een weg tussen de plassen en kleine stroompjes, tevergeefs grip zoekend op de steile rotsen die door de regen in een spekgladde glijbaan veranderd waren. Naast de schoenen gaapte de afgrond als een groot grijs monster dat snakte daar wat voedsel, hopend dat één of twee gekken hun evenwicht zouden verliezen en in zijn muil zouden storten. Op de bodem van het ravijn borrelde een razende rivier als een slang die kronkelend een nieuw slachtoffer zocht.

Eén van de twee doorweekte ‘quechua’ schoenen (hoewel ze waterdicht zouden zijn, kon Mitras zijn wollen sokken al uitwringen) verloor zijn grip en even bengelde de schoen in de lucht, tussen ravijn en berg, leven en dood, een magisch moment waarbij alles afhing van het gammele evenwicht van de broederschoen op een glibberige rots. Een groene rugzak met witte vlekken van het gelijknamige merk schommelde in de lucht terwijl een stem luid vloekte en een hand de lucht in grabbelde, daarbij zich schavend aan enkele botte punten van de rots. Op een magistrale manier wist de uitgegleden voet toch grip terug te vinden op een lager gelegen rotsterwijl enkele keien naar beneden ketsten, daar een kleine lawine veroorzakend. Recht de muil van het monster in.

‘Kijk toch uit!’, gilde Emma die een dappere poging ondernam om de verpletterende donderslagen te overstemmen. ‘Ik doe mijn best!’, riep Mithras terug terwijl hij probeerde om de schrik die even om zijn hart was geslagen te verbergen. Boven hem doorkliefde een bliksem de hemel. Wat een gekkenwerk was dit toch! ‘We moeten ergens schuilen!’, bulderde Dries terwijl een nieuwe donderslag weerklonk. Het klonk als de aankondiging van hun dood. Als een klok die net was gegaan van vijf voor twaalf, naar twaalf uur. Alsof de berg wou zeggen: het is tijd, jullie mogen steren. ‘Volgens de kaart zou er over de brug een dicht bos moeten liggen!’, piepte Siebrecht waarbij hij even uitgleed, Emma voor hem omver tackelde en vervolgens hard op zijn achterwerk enkele meters lager terechtkwam.Emma vloekte, Siebrecht sidderde. Het ravijn keek hen verlekkerd aan.

De dwingende donder weergalmde terwijl Dries Siebrecht en Emma op hun benen hielp. Een stroompje bloed liep uit een lelijke schaafwonde op Siebrechts magere benen. ‘Kan je verder?’, vroeg Emma berzorgd waarbij ze tevergeefs een poging ondernam om haar natte krullen uit haar ogen te wrijven. Het bloed vermengde zich intussen met de ratelende regen. ‘Hij zal wel moeten! Let’s go go go!’, bromde Dries alvorens verder van de rotsen af te dalen. Na Dries volgde Mithras op zijn grijs-bruin doorweekte quechuas, gevolgd door Bert, Jorik, Yoran en Kevin. Siebrecht en Emma sloten de rij, daarbij als Hans en Grietje een spoor van bloed uit Siebrechts been achterlatend.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 14 uren 24 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

-Grijpt het aan? Is het spannend genoeg voor de opening van een thriller?

De vraag waarom ze met zulk slecht weer zo'n moeilijke klim ondernemen is best intrigerend, daar wil ik wel achter komen.

-Wat denken jullie van de stijl?

Zoooo laaaangzaaaaam.

-Werk ik 'te' beschrijvend of is wordt dat net als een pluspunt ervaren?

Te, inderdaad. Je verzint best mooie zinnen, maar ongeveer 90% te veel. Vooral die eerste twee alinea's, die had je ook in drie rake zinnen kwijt gekund.

Waar waren we gebleven?

Yrret
Laatst aanwezig: 6 uren 10 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5964
Dulcantor schreef:

-Wat denken jullie van de stijl?

Ik weet niet of het een stijl is.

Dulcantor schreef:

‘Kijk toch uit!’, gilde Emma
‘Ik doe mijn best!’, riep Mithras
‘We moeten ergens schuilen!’, bulderde Dries
‘Volgens de kaart zou er over de brug een dicht bos moeten liggen!’, piepte Siebrecht
Emma vloekte
Siebrecht sidderde.
‘Kan je verder?’, vroeg Emma berzorgd
‘Hij zal wel moeten! Let’s go go go!’, bromde Dries

'Oef,' verzuchtte Yrret moeizaam. 'Ik weet niet of ik al die gillende - roepende - bulderende - piepende - vloekende - sidderende - bezorgde - brommende personen uit elkaar kan houden.' Wat voor geluiden gaan
Bert - Jorik - Yoran en Kevin maken? En, waarom 'zeggen' zij niets?

Dulcantor schreef:

Na Dries volgde Mithras op zijn grijs-bruin doorweekte quechuas, gevolgd door Bert, Jorik, Yoran en Kevin. Siebrecht en Emma sloten de rij, daarbij als Hans en Grietje een spoor van bloed uit Siebrechts been achterlatend.

Ik moest even zoeken.

Quechua is een productmerk. Dan zijn Quechuas zoiets als Teevaas - Walkies en van Bommels. Aan
Quechuas mag ik geen hoge eisen stellen. Oké.

Een spoor van bloed zal wel meevallen - want - ratelende regen.

Siebrecht verliest bloed. Geen eerste hulp. Hij loopt achteraan - is dat verstandig?

Dries - Mithras - Bert - Jorik - Yoran - Kevin - Siebrecht en Emma. Dat is een leuk groepje. Wie noemt zijn kind nog Yoran? Komen er nog meer namen/personen bij?

Dulcantor schreef:

Eén van de twee doorweekte ‘quechua’ schoenen (hoewel ze waterdicht zouden zijn, kon Mitras zijn wollen sokken al uitwringen) verloor zijn grip en even bengelde de schoen in de lucht, tussen ravijn en berg, leven en dood, een magisch moment waarbij alles afhing van het gammele evenwicht van de broederschoen op een glibberige rots.

Een schoen bengelde in de lucht. Interessant.
Het gammele evenwicht van de broederschoen. Heel leuke vondst - een broederschoen.

Dulcantor schreef:

Een groene rugzak met witte vlekken van het gelijknamige merk schommelde in de lucht terwijl een stem luid vloekte en een hand de lucht in grabbelde, daarbij zich schavend aan enkele botte punten van de rots.

Een groene rugzak schommelde in de lucht.
Een luide stem vloekte.
Een hand grabbelde in de lucht.
De hand schaafde zich - aan enkele botte punten - van de rots.

Heb je het hier over één persoon?

Dulcantor schreef:

Op een magistrale manier wist de uitgegleden voet toch grip terug te vinden op een lager gelegen rotsterwijl enkele keien naar beneden ketsten, daar een kleine lawine veroorzakend. Recht de muil van het monster in.

Dat is knap van die ene uitgegleden voet.

Dulcantor schreef:

Grijpt het aan? Is het spannend genoeg voor de opening van een thriller?

Het grijpt niet aan. Niet spannend genoeg - voor mij - voor de opening van een thriller.

Dulcantor schreef:

Werk ik 'te' beschrijvend of is wordt dat net als een pluspunt ervaren?

Te beschrijvend en vooral wat je beschrijft.
Het is - voor mij - geen pluspunt.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 8 uren 34 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5937

Dulcantor,

'De kiezels krasten onder de bergschoenen' - je kunt zo'n zin uitbreiden door iets extra's te vermelden over een van de elementen: de kiezels / het krassen / de bergschoenen. Als je aan alle elementen iets toevoegt krijg je dit:

Citaat:

De grijze kartelige kiezelsteentjes krasten vervaarlijk tegen elkaar onder het zware gewicht van de ooit zwarte bergschoenen die door een mengeling van rotsen, sneeuw en regen in een kleurenschakering van grijs en bruin veranderd waren.

Kortom doseer, kies je woorden met zorg en houd de zin in balans.

succes.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Schrijfboek cadeau? Nu gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Neem een abonnement op Schrijven Magazine!

Maak je keuze!