Start » Proeflezen » [Thriller] In de KFC

[Thriller] In de KFC

Door: Don Leone
Op: 1 oktober 2019

Hoofdstuk 10
Juanita is vrijgelaten op twee voorwaarden: Ze mag geen contact meer hebben met haar oude vrienden en ze moet een opdracht uitvoeren. Enigzins eigenwijs zit ze in een KFC en kijkt naar buiten naar en plek waar haar oude vrienden soms langskomen.
De vragen leest het vlot.
Is de setting en het verloop realistisch.
Past de wijze van handelen en spreken bij een bejaarde vrouw.
Overige opmerkingen zijn eveneens welkom.

Fragment: 

‘Pardon, kunt u mij misschien even helpen?’
Juanita draaide zich om. Een oude vrouw met een grote koffer en een smartphone in de hand keek haar vragend aan.
‘Zegt u het maar.’
Ze rolde haar koffer bij het tafeltje en ging naast Juanita zitten.
‘Ik probeer een berichtje te sturen, maar het lukt niet. Straks komt de taxi, ik ga naar Canada. Naar de kleinkinderen. Ik wil zeggen dat ik hier binnen zit te wachten. Daarvoor moet ik een berichtje sturen, maar hij doet het niet. Straks weten ze niet waar ze me moeten ophalen. Dan lopen ze me te zoeken. Misschien rijden ze wel weg. Dan mis ik m’n vliegtuig. Ik moet naar het vliegveld, zie je.’
‘Rustig maar, ik kijk wel even, geen paniek. Ik zie het al, hij stond nog op flight modus. Lekker rustig, maar je kan dan ook weinig. Zo, nu kunt u weer zoveel berichten sturen als u wilt.’
Enthousiast tikte ze met één vinger een tekst. Enkele seconden na het verzenden klonk de ping van een binnenkomend bericht.
‘Gelukt. Ze zijn er met een kwartiertje. Mag ik je heel erg bedanken? Ik ben Elizabeth Hickory. Ik woon al jaren hier in Augusta, de laatste vijf jaar alleen, daarvoor met mijn man zaliger. De kinderen vliegen uit en nu wonen ze beiden in Canada. Ik ga naar mijn dochter met haar twee zoons, mijn kleinkinderen. Ze wonen in Toronto, best een leuk stad. Ik praat te veel, excuus, mag ik je wat te drinken aanbieden als blijk van mijn dankbaarheid?’
Juanita sloeg beleefd af, maar Hickory hield aan, tenslotte ging ze akkoord met een cappuccino die ze voor haar haalde.
‘Hoe heet je trouwens?’, vroeg ze, nadat ze met de koffie teruggekomen was.
‘Juanita,’ zei Lopez tussen twee slokken door. ‘Juanita Lopez.’
‘Mooie naam, Juanita. Lopez klinkt alsof je oorspronkelijk van latino afkomst bent.’
‘Heel lang geleden, ja.’
‘Er zijn hier heel veel verschillende soorten mensen. Is je dat wel eens opgevallen in de stad? Dat maakt het kleurrijk. Je ziet ze lopen. Druk. Allemaal hebben ze wel iets te doen. Gehaast. Zal wel belangrijk zijn. Je weet niet wat er in hun hoofd omgaat. Vast iets anders dan je denkt.’
‘Ja, dat zal wel.’
‘Kijk daar buiten, die vijftiger met z’n teckel die niet wil gehoorzamen. Zou dat een man met een lastige hond zijn of doet hij alleen maar alsof? Misschien houdt hij ons wel in de gaten? Kijk daar komt een heel knappe jongeman net binnen. Heeft hij honger? Hij ziet ons. Zou hij je leuk vinden of wil hij alleen weten waarom jij hier zit, of dat jij hier zit?’
Juanita vroeg zich af of de oude vrouw met haar vriendelijke uitstraling lichtelijk aan het dementeren was.
‘Al die mensen, ze kijken, ze luisteren. Naar jou Juanita. Naar jou. Onze dienst heeft duizend ogen en duizend oren.’
‘Wat?’ Juanita had het gevoel alsof iemand haar op een snikhete dag onverwachts in een ijskoud zwembad gooide.

Reacties

terp
Laatst aanwezig: 1 week 1 dag geleden
Sinds: 25 Sep 2019
Berichten: 10

Uw vraag 1: leest het vlot.
Mijn antwoord: Ja.

Uw vraag 2: Is de setting en het verloop realistisch.
Mijn antwoord: Dat weet ik niet. Mijn eigen ervaring met 'onze dienst' is dat agenten directer te werk gaan. Maar wellicht is Juanita belangrijker en staatsgevaarlijker dan ik.

Uw vraag 3: Past de wijze van handelen en spreken bij een bejaarde vrouw.
Dat ongemakkelije gedoe met de telefoon is goed. Alleen zou een babbelzieke oude vrouw er op doorgaan: vragen wat 'vliegtuigstand' is, 'O wat dom dat ik dat niet weet' zeggen, vertellen dat haar kleinkinderen haar altijd wegwijs maken en zo het onderwerp op haar familie brengen.
Ik realiseer me dat het verhaal in Amerika speelt, maar in de Nederlandse vertaling zou een oude vrouw een vreemde met "u" aanspreken.

Uw vraag 4: Overige opmerkingen zijn eveneens welkom.
Mijn opmerking: ‘Mooie naam, Juanita. Lopez klinkt alsof je oorspronkelijk van latino afkomst bent.’ is zo van esprit gespeend dat het slecht past bij de overige mooie observaties over de mensen in de stad.

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76

@terp,
Bedankt voor je comments !

Je punt 3 geeft mij een goeie trigger: doorgaan op de vliegstand.
Eerst was het alleen onwetenheid/domheid dat het ding op vliegstand terecht was gekomen. Nu is het de kleindochter die heeft uitgelegd dat je telefoon op vliegstand moet als je gaat vliegen. Oma heeft alle instructies uitgevoerd. Maar nooit teruggezet (natuurlijk). Prachtig !

Je punt 4. Ook super. Ik heb dat stukje over de naam eruit gegooid.
Nu is de "koude douche" voor Juanita nog groter. Hickory spreekt niet alleen over de duizend ogen en oren, maar noemt Juanita ook bij haar naam. Die ze niet zou kunnen weten.

Wat het met U aanspreken betreft: Het Juanita character is brutaal, spreekt iedereen aan met "je". Een onderscheidend kenmerk. Vanwege de "build" moet dat zo, zelfs tegen iemand van oma-leeftijd.

Punt 2 is het meest ingewikkeld. De NSA vraagt Juanita als tegenprestatie iets dat op zich een wetsoverschrijding is. Daarom verloopt e.e.a. omzichtig.

One day I master it all.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!