Start » Proeflezen » [Thriller] Concurrenten

[Thriller] Concurrenten

Door: Don Leone
Op: 21 mei 2019

Absoluut niet de titel van het boek, die heb ik nog niet, wel 50.000 woorden aan tekst.
De vragen:
- Wordt de sfeer van onvermijdelijkheid goed weergeven?
- Compact geschreven, geen overbodige tekst?
- Ben ik als schrijver niet (teveel) zichtbaar?
- Geschikt voor de doelgroep (YA, 15-17 jr)?
Achtergrond:
Twee concurrerende bedrijven. Cor Molenaar (eind veertig, netjes getrouwd), leider van een revolutionair project bij bedrijf A, heeft een zwakheid (geld). Hij is benaderd om bedrijfsgeheimen te delen en heeft een flinke aanbetaling geïncasseerd, maar nog niets daar tegenover gesteld. De C.E.O. van bedrijf B stuurt zijn hellehond (een female ninja, mooi, dertig, chinees) om Molenaar aan te sporen te leveren.
P.S. De opmaak, inspringen e.d., verdwijnt.

Fragment: 

Molenaar begon zich te ergeren aan de fascinatie van de Chinese voor wapens. ‘En van alle vondsten in de tombe heeft u een object met een slechte naam, zeg maar met een berucht track record van vele eeuwen, gekozen om na te maken. Die keuze zegt het nodige over u en ik vrees dat het weinig goeds is.’
De laatste opmerking werd door Fu Hao genegeerd. ‘Ik ben beoefenaar van martial arts, het is mijn levenswijze, daarom vind ik de keus toepasselijk. Zou u het wapen trouwens willen zien?’
‘Wat, heb je dat ding dan bij je? Hoe kom je daarmee langs de douane?’
‘Laat dat maar aan mij over,’ was het ontwijkende antwoord. ‘Kom alstublieft dichter bij mij zitten, anderen behoeven niets te zien.’
Molenaar schoof met zijn stoel dichterbij zodat hij nu pal aan haar rechterzijde zat. Het was hem al opgevallen dat ze geen tas bij zich had, het wapen moest dus ergens onder haar kleding verborgen zijn. Fu Hao duwde het tafeltje wat naar voren en sloeg tot zijn grote verbazing haar wikkelrok open en toonde haar benen. De mooiste benen die hij ooit gezien had, niet te mager, niet te dik, het leken wel de benen van een robot, glad, gelijkmatig gevormd en zonder enige oneffenheid. Hij wist dat een blanke huid een van de schoonheidsidealen in het oude China was, zelf zag hij liever wat meer kleur op de huid. Aan haar rechterbovenbeen was de dolk met twee banden aangegespt.
‘Heeft u dat ding altijd bij u?’ vroeg hij verbaasd.
‘Nee, natuurlijk niet, u bent toch ook niet altijd in het gezelschap van uw vrouw?’
Hij hoopte op minimaal een glimlach bij deze uitspraak, maar nee, haar gezicht verried geen enkele emotie.
‘Leg uw hand op mijn been.’
‘Hier in de lounge? U meent het.’
Hij legde zijn linkerhand net boven haar knie.
‘Hoger alstublieft, vandaag mag het.’ Ze fluisterde de woorden, in zijn oren klonken ze als een geschreeuwd bevel.’
Hij verplaatste zijn hand naar de plaats tussen de banden waarmee de dolk bevestigd was. Wat wilde dat mens? Hoe was die Barns er ooit toe gekomen een compleet mesjokke assistent in dienst te nemen. Het geluid aan de bar stierf weg, de lounge vervaagde, het tafeltje voor hem verdween. Zijn wereld bestond alleen nog uit de benen van Fu Hao. Hij kon zijn ogen er niet van weerhouden even af te dwalen naar de bolling van haar minieme nachtblauwe slipje.
‘Focus, heer Molenaar, focus u op de dolk.’
Ze nam zijn hand en legde die over het wapen op haar bovenbeen.
‘Voel hoe dit wapen mijn warmte heeft overgenomen, mijn lichaamstemperatuur, het is één met mij, mijn trouwste vriend die me nooit in de steek laat. Weinigen hebben dit wapen gezien en de meesten daarvan hebben het niet overleefd.’
Verdomd! In een automatische reactie probeerde hij zijn hand terug te trekken, maar ze had dit voorzien, verstevigde haar greep op zijn hand en drukte die stevig op de dolk en haar dij.
‘We hebben een afspraak, heer Molenaar,’ zei ze, terwijl ze hem strak aankeek. ‘Een overeenkomst waar u zich niet zonder wederzijdse toestemming uit kunt terugtrekken. Wij verwachten resultaten. Ik weet hoe ik met deze dolk moet omgaan, ik ben er handiger mee dan met koffie inschenken. Bovendien ben ik niet bang om hem te gebruiken, het zal niet de eerste keer zijn. Wees niet het volgende slachtoffers van mijn vriend.’
Ze liet zijn hand los en deed haar rok dicht.

‘Ongetwijfeld vraagt u zich af waarom ik dit toneelstukje opvoer. Ik heb u toegelaten, aangemoedigd zelfs, om mijn lichaam aan te raken. Dat was een noodzakelijk offer mijnerzijds.’
‘Offer?’ mompelde Molenaar.
‘Ik houd ervan mensen dingen duidelijk te maken. Het ongelukje met de koffie zult u waarschijnlijk wel vergeten. Wat u vandaag heeft gezien niet, dat zal u juist helpen. Mocht er ooit in dat brein van u een plan opkomen om zich te willen onttrekken aan onze overeenkomst, dan zullen uw hersenen automatisch de beelden van vandaag reproduceren en u behoeden voor onverstandige stappen.
Populair gezegd: probeer ons niet te belazeren.’

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 5 uren 18 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

Don Leone,

'Wordt de sfeer van onvermijdelijkheid goed weergeven?'
redelijk naar mijn smaak
'Compact geschreven, geen overbodige tekst?'
Ik vind het niet compact, schrap de herhaling in de dialoog.
'Ben ik als schrijver niet (teveel) zichtbaar?'
De schrijver is altijd zichtbaar als er wordt uitgelegd - leg daarom niet uit. wink
Over compact:

Citaat:

Molenaar begon zich te ergeren aan de fascinatie van de Chinese voor wapens.

kan ook zo: 'Molenaar ergerde zich aan haar fascinatie voor wapens' - een constructie met 'beginnen' is meestal overbodig, er is uiteraard een betekenisverschil, maar 'ergerde zich' volstaat in de scène. 'Dat de gesprekspartner Chinese is, zal toch wel blijken uit het voorafgaande. Noem je personage bij naam of gebruik persoonlijke voornaamwoorden.

Citaat:

De laatste opmerking werd door Fu Hao genegeerd

dit is een lijdende zin. Schrijf zoveel mogelijk in de bedrijvende vorm, dan heb je geen hulpwerkwoord nodig. Wie negeert? Fu Hao, dus:
Fu Hao negeerde zijn laatste opmerking.

compactheid in dialoog, zonder herhaling:

Citaat:

Zou u het wapen trouwens willen zien?’
‘Wat, heb je dat ding dan bij je? Hoe kom je daarmee langs de douane?’

'Wilt u het wapen zien?’
‘Wat? Hoe kom je daarmee langs de douane?’
(hoe compacter je een dialoog maakt, hoe geloofwaardiger die overkomt.)

overbodige woorden/uitleg:

Citaat:

Fu Hao duwde het tafeltje wat naar voren en sloeg tot zijn grote verbazing haar wikkelrok open en toonde haar benen. De mooiste benen die hij ooit gezien had, niet te mager, niet te dik, het leken wel de benen van een robot, glad, gelijkmatig gevormd en zonder enige oneffenheid.

zonder 'wat','grote', en 'toonde haar benen':
Fu Hao duwde het tafeltje naar voren en sloeg tot zijn verbazing haar wikkelrok open. De mooiste benen die hij ooit had gezien, enz.

De vergelijking met een robot is wat typisch, want levenloos. Wees heel zuinig met dit soort beschrijvingen, de lezer krijgt bij 'sloeg haar wikkelrok open' al een beeld - (zijn eigen herinnering) en dat is sterker dan wat jij opschrijft.

Loop al je zinnen eens na of het met minder kan, schrap echt dit soort dingen 'het wapen moest dus ergens onder haar kleding verborgen zijn' - dat blijkt immers, vertrouw daarop. En leg het niet uit.

succes.

Don Leone
Laatst aanwezig: 8 uren 10 min geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76

@janpmeijers,

Yep, zo'n lijdende zin had ik er zelf uit moeten pikken. "Chinese", dat gebruik ik net als "de oude dame", "de lange man", etc. als afwisseling om de naam van de persoon in kwestie wat minder te noemen. Blijkbaar niet nodig.

Je adviezen over het compacte schrijven zijn spreken me aan. Ik voelde dat er iets mis zat, maar kon er niet de vinger op leggen. Met deze voorbeelden weet ik m'n overige tekst verbeteren.

Ik zie dat ik steeds denk "Wat mag de lezer nu van de plot weten" en "Waar ga ik hem op het verkeerde been zetten", sturen dus. Terwijl ik bij de sfeertekeningen de lezer juist zo vrij mogelijk moet laten. Een eye opener, gracias amice.

One day I master it all.

Yrret
Laatst aanwezig: 9 uren 4 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 6050
Don Leone schreef:

- Ben ik als schrijver niet (teveel) zichtbaar?

Een schrijver maakt zich ook zichtbaar door het volgende;

Don Leone schreef:

[...] het leken wel de benen van een robot [...]

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!