Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

[roman] woorden

Dit is een stuk van een langer verhaal waar ik graag wat hulp bij zou hebben. De hp heeft een aantal familieleden verloren en leert op de begraafplaats een oudere dame kennen, bij wie ze thee gaat drinken. Is dit te veel tell? Is het (daardoor?) saai? Komt het ergens belerend over? (zo ja, waar) Voegt het stuk vanaf ''Michelle bleef een tijdje weg van school tm ik zag haar nooit meer'' iets toe? Is het te cliché? Heeft iemand een idee hoe ik wat humor of dan tenminste, wat lichtheid, niet-serieuzigheid, kan toevoegen? Of moet ik dat vooral niet doen hier? Ik hoor graag feedback, m.b.t. een van bovenstaande vragen, of overige feedback.

Fragment

Ze biedt me een plak cake aan. Zo is het om een oma te hebben, denk ik. Al weet ik dat mensen de neiging hebben zich de dingen, voor ze te kennen, mooier voor te stellen om vervolgens blind te worden voor de schoonheid ervan. ´Ik geloof wel dat de ziel van degenen die met je verbonden zijn over je blijven waken... Misschien wordt de band daardoor zelfs sterker. Ik had ook een broer maar met hem was ik nooit close. Mijn zus daarentegen, heb ik altijd alles verteld, vanaf dat ze gestorven is. Ik voelde haar.´ Ik neem nog een slok van mijn thee met rum, dit keer tikt mijn kopje niet tegen het schoteltje en ik knoei ook niet. ´Mizpah heet dat – een diepgaande verbintenis tussen twee mensen, die gescheiden zijn door afstand of door de dood.´ ´Ik wist niet dat daar een woord voor was.´ ´Dat is Hebreeuws. Mijn Hebreeuws is niet zo best meer, maar ik ken wel een aantal begrippen. Een woord is het begin – iets ontstaat, wanneer er een woord voor is.' ´Klinkt wel erg Bijbels,´ zeg ik voorzichtig. ´Ik geloof er wel in. De dingen waar de wereld geen woorden voor heeft, geen woorden aan wil besteden – die dingen zijn bedekt, niet echt aanwezig en in het beste geval voegen ze niets toe.´ ´Ja, dat klopt denk ik,´ zeg ik. Ik herinner me nog de dag dat kanker zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me het zoals ik me herinner waar ik was toen prinses Diana stierf of er twee vliegtuigen in het World Trade Center vlogen. Ik herinner me hoe het woord mijn wereld werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf. Ik was in mijn kamer, waarschijnlijk aan het spelen. Er werd aangebeld en dus rende ik de trap af. Kinderen willen altijd weten wie er voor de deur staat, omdat ze niet weten dat het onheil ook net zijn ronde kan doen. Mijn moeder stond al in de hal en had de deur geopend. Buiten op de borstelmat stond een mollige vrouw met bruin haar en een synthetische trui aan, die ik wel eens eerder gezien had. Het was de zus van Michelles moeder, Catherine. Halverwege de trap bleef ik staan. Catherine was ziek, vertelde de zus. ´Kanker,´ hoorde ik haar zeggen. Ze kwam het even persoonlijk vertellen, op verzoek van Catherine. Die had het al moeilijk genoeg, nu ze in scheiding lag, alleen achtergebleven met haar dochters. Hoewel mijn moeder geen geluid maakte en ik alleen haar rug kon zien, weet ik zeker dat ze huilde. Ik ging de trap weer op, pakte mijn schoolwoordenboek erbij en zocht bij de ´K'. Daar stond het. Kanker. Een ernstige ziekte. Ik staarde naar de pagina, naar het woord en begreep dat het menens was. Dat dit niet zomaar een woord was, maar een grotemensenwoord. Een woord dat mijn wereld een stukje groter en gevaarlijker maakte. Een half jaar later was Catherine dood. Michelle bleef een tijdje weg van school en de eerste keer dat ze weer eens kwam, was op een klassenfeestje aan het einde van het schooljaar. Een van de ouders barbecuede voor ons en er was muziek. De jongens hielden zich gescheiden van de meisjes. Totdat er een paar op ons meisjes af kwam lopen. ´Je moeder is een kankerwijf,´ zeiden ze, ´en jij bent ook een kankerwijf!´ De jongens lachten, ze begrepen het woord niet, maar ze wisten wel dat ze Michelle daarmee op stang konden jagen. Ze moest zo onbedaarlijk en onweerhoudbaar huilen dat ze opgehaald moest worden. Na de zomer ging ze naar een andere school, in het dorp waar haar vader en zijn nieuwe vriendin woonden. Ik zag haar nooit meer. ´Woorden zijn krachtig, ja,´ zeg ik. ´Mmm. Toen ik jonger was dacht ik vaak niet na over wat ik zei. Ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is. Als ik gewoon wat vaker op mijn tong gebeten had. Stil zijn wordt onderschat, al zeg ik het zelf.´ Ze lacht om haar eigen woorden, schenkt mij en haar nog een kop thee in. ´Jij ook?,´ ze houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje. ´Graag.´ Ze geeft me een scheut die twee keer zo royaal is als de vorige. Ik kiep daarom maar flink wat suiker in mijn thee. ´Heerlijk.´ Ik voel me gewarmd door haar aanwezigheid, door de thee met rum, door de verhalen. Even zijn we niet meer alleen.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Oeh, ik vind de formuleringen niet treffend. Ik heb het idee dat je met meer woorden meer probeert te zeggen. Alsof je bang bent dat je boodschap onduidelijk is als je er niet van alles bij zegt. Zoals de toevoeging 'ik voelde haar', waarom heb je dat erbij geschreven? Door allerlei uitleg en extra duidingen verdrinkt nu de werkelijke boodschap. Alles, álles wat mooi en sterk is aan de eerste dialoogtekst, zit volledig en krachtig verwoord in de zin 'Mijn zus heb ik altijd alles verteld, vanaf de dag dat ze stierf.' Niets meer aan toevoegen. Het antwoord van de oude vrouw: 'Mizpah heet dat.' Zonder uitleg. Dat is zo veel mooier. Laat de lezer maar op zoek gaan naar een eigen beeld van wat mizpah dan precies moet zijn. Probeer de dialoog eens opnieuw te schrijven, maar nu zonder uitlegzinnen. Alles wat als uitleg opgevat zou kunnen worden, eruit. En dan kijken wat er overblijft. Ik denk dat het daardoor luchtiger wordt en tegelijkertijd meerzeggend. Lichter en zwaarder. Kun je daar wat mee?

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Jo-AnnE Het stuk leent zich niet voor humor e.d. Het is ook niet belerend. het is wel een beetje saai, omdat het te langdradig is. Probeer de scene te laten ademen, schep ruimte door woorden te schrappen. Een voorbeeld:
´Woorden zijn krachtig, ja,´ zeg ik. ´Mmm. Toen ik jonger was dacht ik vaak niet na over wat ik zei. Ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is. Als ik gewoon wat vaker op mijn tong gebeten had. Stil zijn wordt onderschat, al zeg ik het zelf.´ Ze lacht om haar eigen woorden, schenkt mij en haar nog een kop thee in. ´Jij ook?,´ ze houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje.
Dat kan met veel minder woorden, dit is denk ik de essentie: ´Woorden zijn krachtig,´ zeg ik. 'Vroeger dacht ik niet na over mijn woorden. Ik had vaker op mijn tong moeten bijten. Stilte wordt onderschat.' Ze lacht om haar eigen woorden en houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje. Ook het stukje over Michelle kan met de helft minder: zoek naar 2, 3 zinnen die het vertellen/laten zien. Schrijven is schrappen en dan puzzelen met de juiste stukjes. Succes.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank voor jullie reactie Diana en JanPMeijers... Daar kan ik zeker wat mee! ik moet er even wat tijd voor nemen, maar less is more hier, dat vermoedde ik al... ik wil inderdaad veel vertellen, maar niet per se met veel woorden. Lucht en wat luchtigheid is inderdaad wat ik zoek, het ademt niet inderdaad... Maar er zit wel iets in, geloof ik, toch. Dus ga mijn best doen en proberen het overbodige weg te beitelen. ;) Ik post het daarna nog een keer.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Jo-AnnE, je schreef:
Maar er zit wel iets in, geloof ik, toch.
Jazeker. De structuur van de scene is goed: De ik bij de oudere dame, een overpeinzing - een herinnering, en terug naar de dame, de thee, het gesprek enz. Zo'n scene kan best uitgesmeerd worden over een paar pagina's. En over ruimte/ademen: je kunt ook letterlijk de ruimte, dwz het decor waar de personages zich bevinden, gebruiken.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
´Mijn zus heb ik altijd alles verteld, vanaf de dag dat ze stierf. Mizpah heet dat.´ Ik neem nog een slok van mijn thee, dit keer tikt mijn kopje niet tegen het schoteltje. Mizpah. Ik herinner me de dag dat kanker zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me hoe het mijn leven werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf. Er werd aangebeld en ik rende de trap af. Buiten op de borstelmat stond een mollige vrouw met bruin haar en een synthetische trui aan. ´Kanker,´ hoorde ik haar zeggen. Hoewel mijn moeder niet luidruchtig was en ik alleen haar rug kon zien, weet ik zeker dat ze huilde. Ik ging de trap weer op, pakte mijn schoolwoordenboek erbij en zocht bij de ´K'. Daar stond het. Ik staarde naar het woord en begreep dat het menens was. ´Woorden zijn krachtig,´ zeg ik. ´Toen ik jong was dacht ik niet na over wat ik zei. Ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is. Ik had wat vaker op mijn tong moeten bijten.' Ze lacht, houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje. ´Graag.´ Ze geeft me een scheut die twee keer zo royaal is als de vorige. Ik kiep flink wat suiker in mijn thee. Even zijn we niet meer alleen.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Veel beter dankzij jullie hulp, vind ik. De uitleg proberen weg te laten heeft me wel geholpen... ''ik voelde haar'' was ook uitleg, ik wilde uitleggen waarom de hp tegen haar overleden zus praatte. Ontzettend moeilijk om niet te veel en niet te weinig te vertellen. Hieraan voorafgaand had ik beschreven dat ze bij het huis aankomen, hoe het eruit ziet etc. Een scene boeiend uitspinnen over een paar pagina's (zonder te veel tell) is iets dat hele goede schrijvers kunnen... M.a.w., ik snap denk ik wel wat je bedoelt met meer ruimte innemen, Jan, maar ik moet nog een beetje oefenen voor ik het in de praktijk kan brengen. :) Dankjulliewel nogmaals!

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wauw, jij kunt schrappen. En opeens staat het; met echte personages die ware dingen zeggen. Knap. Het énige wat ik nog onnodig moraliserend is 'Ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is'. Ik denk dat de boodschap mooier overkomt in enkel 'Toen ik jong was dacht ik niet na over wat ik zei. Ik had wat vaker op mijn tong moeten bijten.' Dat in combinatie met de herinnering van enkele regels eerder, is subliem. Het enige wat ik in de nieuwe versie mis, is het verband tussen Mizpah en de kracht van woorden. Waarschijnlijk zei ik daar te snel van dat het overbodig was... Daar valt een mooi bruggetje te maken, een overdenking of observatie van je personage, die de overgang is van het ene onderwerp naar het volgende.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt voor het compliment. Leuk! Ik heb echt nagedacht over die zin (''ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is'') , hoorde jou in gedachten al zeggen dat precies dat stukje te veel was, was het er eigenlijk al mee eens ook, maar ik hoorde ook die oude vrouw dat zeggen, dus zei ik eigenwijs: 'Nou en? Ze zei het toch!' (Het is druk in mijn hoofd). En haha, ook precies dat stukje met die overgang, daar was ik ook nog niet helemaal tevreden. Helpt het als ik zeg dat de tweede 'mizpah' in mijn versie eigenlijk cursief was (lukt me niet hier op SOL), om aan te geven dat de hp dat denkt? (Ze herhaalt het woord in gedachten voor zichzelf, want het is een nieuw woord voor haar. Zoals destijds het woord kanker. Ik wilde niet gaan uitleggen ''ze proefde het woord, liet het bezinken, blablabla.'') Ik ga nog eens nadenken hierover. En ik haal die ene zin er toch ook nog even uit.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Zin verwijderd. (Ik heb daar meer problemen mee gecreëerd dan me lief is.) ''het woord'' toegevoegd. (Ik herinner me de dag dat het woord kanker... --> in poging tot een bruggetje, Diana)
´Mijn zus heb ik altijd alles verteld, vanaf de dag dat ze stierf. Mizpah heet dat.´ Ik neem nog een slok van mijn thee, dit keer tikt mijn kopje niet tegen het schoteltje. Mizpah. Ik herinner me de dag dat het woord kanker zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me hoe het mijn leven werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf. Er werd aangebeld en ik rende de trap af. Buiten op de borstelmat stond een mollige vrouw met bruin haar en een synthetische trui aan. ´Kanker,´ hoorde ik haar zeggen. Hoewel mijn moeder niet luidruchtig was en ik alleen haar rug kon zien, weet ik zeker dat ze huilde. Ik ging de trap weer op, pakte mijn schoolwoordenboek erbij en zocht bij de ´K'. Daar stond het. Ik staarde naar het woord en begreep dat het menens was. ´Woorden zijn krachtig,´ zeg ik. ´Toen ik jong was dacht ik niet na over wat ik zei. Ik had wat vaker op mijn tong moeten bijten.' Ze lacht, houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje. ´Graag.´ Ze geeft me een scheut die twee keer zo royaal is als de vorige. Ik kiep flink wat suiker in mijn thee. Even zijn we niet meer alleen.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik denk, ik denk, dat het bruggetje nog steeds aan veel lezers voorbij zal gaan. Mag ik, misschien...? Mizpah. Klonk vriendelijk, dat woord. Ik herinnerde me dat het woord kanker zijn intrede deed etc.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ja je mag! Dank voor de inspiratie. Ik heb er dit van gemaakt: Mizpah. Het klinkt zacht, ongevaarlijk. Ik herinner me een ander woord. Een dat zacht noch ongevaarlijk is. Ik herinner me de dag dat het zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me hoe het mijn leven werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf. Er werd aangebeld en ik rende de trap af. Buiten op de borstelmat stond een mollige vrouw met bruin haar en een synthetische trui aan. ´Kanker,´ hoorde ik haar zeggen.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Diana en Jan, beide heel erg bedankt! Ik had het niet in mijn eentje zo kunnen schrijven (als in de verbeterde versie). Vanochtend bedacht ik dat het inderdaad stukken beter... maar nog niet helemaal goed is. Het woord luidruchtig is niet het goede. En dat met die bom is een beetje een cliché, maar wel een dat past - ga ik nog eens over nadenken of ik het wil laten staan. Het lukt, met een beetje hulp, wel om kritisch naar mijn eigen tekst te kijken. :)

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
(laatste versie, voor de volledigheid) ´Mijn zus heb ik altijd alles verteld, vanaf de dag dat ze stierf. Mizpah heet dat.´ Ik neem nog een slok van mijn thee, dit keer tikt mijn kopje niet tegen het schoteltje. Mizpah. Het klinkt zacht, ongevaarlijk. Ik herinner me een ander woord. Een dat zacht noch ongevaarlijk is. Ik herinner me de dag dat het zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me hoe het mijn leven werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf. Er werd aangebeld en ik rende de trap af. Buiten op de borstelmat stond een mollige vrouw met bruin haar en een synthetische trui aan. ´Kanker,´ hoorde ik haar zeggen. Hoewel mijn moeder geen geluid maakte en ik alleen haar rug kon zien, weet ik zeker dat ze huilde. Ik ging de trap weer op, pakte mijn schoolwoordenboek erbij en zocht bij de ´K'. Daar stond het. Ik staarde naar het woord en begreep dat het menens was. ´Woorden zijn krachtig,´ zeg ik. ´Toen ik jong was dacht ik niet na over wat ik zei. Ik had wat vaker op mijn tong moeten bijten.' Ze lacht, houdt de geopende fles rum al boven mijn kopje. ´Graag.´ Ze geeft me een scheut die twee keer zo royaal is als de vorige. Ik kiep flink wat suiker in mijn thee. Even zijn we niet meer alleen.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Jo-AnnE Over het bruggetje:
Mizpah. Het klinkt zacht, ongevaarlijk. Ik herinner me een ander woord. Een dat zacht noch ongevaarlijk is. Ik herinner me de dag dat het zijn intrede deed in mijn universum. Ik herinner me hoe het mijn leven werd ingesmeten, als een bom die afging en alles een nieuwe orde gaf.
als ik zou schaven werd het zoiets: Mizpah. Het klinkt zacht, ongevaarlijk. Ik herinner me een ander woord. Het werd mijn leven ingesmeten als een bom die alles een nieuwe orde gaf. (een keer benoemen vd herinnering is voldoende - en de lezer wil nu weten wat het 'woord' is) Er werd aangebeld enz. (over naar nieuwe scene/flash back: - bedenk dat de lezer het woord nog niet weet en voer een spanningsboog op naar 'kanker') Noot: dit soort scenes vraagt eigenlijk om een mix van show en tell. Wat de juiste verhouding is van die mix is vooral een kwestie van smaak.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt nog een keer voor de feedback! Klopt, een keer is voldoende, maar ik vind het (in 2x) beter lopen. als ik te veel weghaal, wordt het erg horten-en-stoterig, vind ik. Het leest wat mij betreft zo lekkerder. Maar: er gaat nu eindelijk een alarmpje af, dank Jan. Het gaat om wat is noodzakelijk aan info/uitleg, en wat is noodzakelijk qua beeld en toon. Twee verschillende dingen inderdaad.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Joanne, Waarschijnlijk ben ik de laatste waar je naar moet luisteren, want ik ben niet degene die snel een boek over kanker uit de winkel zou trekken, maar liever mijn hoofd in een boek stop die de wereld afbeeld als een leukere plek dan het daadwerkelijk is. Maar wat ik gelezen had pakte me wel, ik werd echt meegesleept in je verhaal en was verrukt door de waarheden in je verhaal die ik vanuit mijn happy place nooit bedacht had kunnen hebben. Zoals: - Mijn zus daarentegen heb ik altijd alles verteld, vanaf dat ze gestorven is. - Al weet ik dat mensen de neiging hebben zich de dingen, voor ze te kennen, mooier voor te stellen om vervolgens blind te worden voor de schoonheid ervan. - Ik geloof er wel in. De dingen waar de wereld geen woorden voor heeft, geen woorden aan wil besteden - Kinderen willen altijd weten wie er voor de deur staat, omdat ze niet weten dat het onheil ook net zijn ronde kan doen vooral die laatste vond ik erg inspirerend! In de comments zie ik dat je flink aan het schrappen ben geslagen, en ik kan me voorstellen dat het geconcentreerd nog sterker staat, maar ik zou niet te fanatiek op de delete-knop drukken. Je zegt mooie dingen, en ik hoop dat die gehoord mogen worden.

Lid sinds

7 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dankjewel, Letter! Ik vind dat gewoon ontzettend moeilijk.... wat wel schrappen, wat niet... bij de eerste zin, daar zag ik zelf pas hoe mooi ik die vond (ahum) totdat Diana hem ontdaan had van de ballast. Mijn (complete) verhaal gaat eigenlijk niet over kanker (nou ja, ook, en in dit stukje dan) maar over vertrouwen/geloof/liefde vinden (Want uiteindelijk moet je toch wat, zo'n diepe put is niet aantrekkelijk voor altijd - ik kijk ook liever naar de mooie dingen maar soms krijg je opeens iets onverwacht op je bord wat je helemaal niet besteld had en dan komt er nog een toetje achteraan ook... Het cliché dat je het licht pas kan zien als er ook donker is... - ik weet nog steeds niet of het de bedoeling is dat ik een roman schrijf of tegeltjes/ fortune cookies :) ) Ik bewaar die 2e en 4e zin in mijn weggegooide zinnen file. Wie weet kan ik ze ergens anders nog gebruiken. Ik vind het stuk nu wel veel beter lopen dan mijn eerste versie, maar ik heb nog niet alle zinnen helemaal losgelaten, merk ik nu (behalve die met die woorden, omdat ik dat denk ik in het verhaal zelf wil laten doorschemeren). Dankjewel voor je feedback nogmaals Letter, ik ben wel blij dat je de inhoud van wat ik wil zeggen mooi vind. :)