Start » Proeflezen » [roman] Vluchten in het duister

[roman] Vluchten in het duister

Door: Zerlinda
Op: 30 maart 2018

Hoi,

Dit is het eerste stuk van een verhaal waaraan ik aan het werken ben. Het gaat over de ervaringen van een tienermeisje in een psychiatrische instelling. Aangezien ik zelf in die situatie ben geweest, denk ik wel dat het vrij accuraat is, maar hierdoor is het hoofdpersonage ook sterk op mezelf gebaseerd.

Ik zou graag willen weten wat jullie van tempo, schrijfstijl, en sfeer denken. Ga ik te snel/te traag, denkt het hoofdpersonage teveel/te weinig na? Voelt het geforceerd aan, wat is de indruk die jullie van de gedachten van het hoofdpersonage krijgen? Zo kan ik ook checken hoe het overkomt, en of dat klopt met hoe het moet overkomen.
Mochten er nog dingen zijn die opvallen, zeg het gerust. Spellingsfouten vermoord ik heel graag in hun slaap, dus laat maar weten waar ze zitten!

Fragment: 

één
dag 2

“Roxanne? Gaat het?” vraagt Gloria. Ze heeft het tegen mij, dat weet ik. Haar sleutelbeenderen steken uit. Ze praat luid, zo luid. Haar stem galmt in het kleine kamertje.
Mijn handen spelen met de zakdoekendoos op het tafeltje. Dokter Lene had ook een zakdoekendoos op haar tafeltje. Mijn handen vallen weg. De zakdoekendoos is niet meer interessant. Ik wiebel op de ongemakkelijke stoel. Gloria praat te luid. Mijn gedachten verdrinken. Voor ik mijn gedachten kan ordenen, moet ik ze eerst uit het water halen. Dat doet pijn.
“Kan je wat zachter praten?” vraag ik stilletjes. Misschien snapt ze het zo.
“Geen probleem. Als er iets is mag je dat zeggen.” Zou ik kunnen zeggen dat haar sleutelbeenderen eng zijn? Vast niet. Dat soort dingen zei ik vroeger vaak. Papa werd daar niet boos van. Hij legde wel uit dat dat niet mag. Andere mensen nemen er aanstoot aan.
Daar ga ik weer met mijn moeilijke woorden. Papa en Mama snappen mij, maar mijn klasgenoten lachten mij uit. Soraya keek me aan alsof ik gestoord was.
Misschien heeft mijn zusje gelijk. Misschien ben ik wel gestoord. Zou ik gevaarlijk zijn?
Stomme vraag. Natuurlijk ben ik gevaarlijk. Vroeger naar anderen, nu naar mezelf. En dit is nog een reden waarom ik kapot ben. Ik denk teveel na. Eigenlijk zou ik met Gloria moeten praten, dat weet ik wel. Mijn gedachten hebben me gekidnapt. Ze bonden me vast en renden weg.
Niemand kan binnen in mijn hoofd, en ik kan mezelf niet losmaken. Ik vraag me af of het de vorige keer ook zo was. Als ik het nog wist, zou ik het op dezelfde manier kunnen oplossen. Mijn gedachten zijn vieze verraders.
Hoelang is Gloria al op een antwoord aan het wachten? Mijn horloge ligt nog in mijn kamer. Ik moet eraan denken het om te doen. De tijd weten geeft me houvast. Niet veel, maar het is iets.
“Oh, sorry. Wat vroeg je?” Ik glimlach. Mensen maken zich minder zorgen als ik glimlach.
“Kan je zelf uitleggen waarom je hier bent?” Hé, verdorie. Wat een vervelende vraag. Natuurlijk weet ik waarom ik hier ben, ik kan het gewoon niet uitleggen. Wat moet ik nu doen? Geef ik haar het verhaal dat ik iedereen vertel, of zeg ik dat ik het niet weet? In beide gevallen lieg ik. Ik voel me moe. Als ik korte antwoorden geef mag ik misschien eerder terug naar de crisis. Dan kan ik op bed gaan liggen. Zou ik kunnen slapen? Overdag kan ik normaal nooit slapen.
Mijn tijd is op. Als ik nu niet antwoord gaat Gloria weer vragen of alles oké is.
“Weet ik niet,” zeg ik. Het voelt slecht. Als ik niet eerlijk ben, hoe kunnen ze mij dan helpen?
Wil ik wel geholpen worden?
“Ben je zeker?”
Ik knik. Hoe minder woorden ik haar geef, hoe minder ze heeft om mij mee lastig te vallen. Iedereen valt mij altijd lastig. Als ik lees, luister ik vaak naar muziek. Met oortjes in gaat de wereld aan me voorbij. Dan tikt Mama op mijn schouder, en de bubbel is kapot. In een kapotte bubbel kan je niet wegkruipen. Gloria zucht.
“Je ouders hebben je hier toch niet voor niets heengebracht?”
“Natuurlijk niet,” mompel ik. Helaas hoort ze het.
“Kan je me dan vertellen waarom?”
“Nee.” Wat een geweldig antwoord. Zo kan ze absoluut niet doorvragen. Goed gedaan, Roxanne!
“Nee, je weet het niet, of nee, je kan het niet vertellen?” Die is gemakkelijk.
“Nee, ik kan het niet vertellen.” Adem in, adem uit. Schouders laag, of ik heb straks weer nekpijn.
“Zou je toch kunnen proberen?” Ze gaat blijven aandringen, besef ik. De energie om weerstand te bieden heb ik niet.
“Best. Ik ben hier omdat ik mezelf wilde ophangen.” Daar, zou dat cru genoeg zijn? Ik weet heus wel dat ze niet gaat stoppen met haar ondervraging. Ik kan haar nog steeds afleiden. Zo raakt ze hopelijk niet tot de kern van de zaak. Want zelfs al ben ik gebroken, het vuur voel ik nog steeds branden. Ik weet niet waar het vandaan komt, het is er altijd geweest. Niets wat ik heb meegemaakt heeft het gedoofd. Dat is niet niets, want ik heb veel meegemaakt. Soms vraag ik me af wat er zou moeten gebeuren voor ook deze kern van kracht uitgeput is.
Uitgeput zoals ik ben.
“Hoe komt het dat je dat wilde doen?”
Ha, lach ik in mijn hoofd. Zelfs geluidloos klinkt de lach bitter. Hij hoort bij een oude vrouw, iemand die al te lang is meegegaan, teveel heeft gezien.
Op een vreemde, treurige manier kan het kloppen. Naïef ben ik nooit geweest, onwetend nog minder.
“Oh, een samenloop van omstandigheden. Het zat eraan te komen, en toen gebeurden er een paar dingen...” ik haal mijn schouders op, wetend dat Gloria zal doorvragen.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 3 uren 54 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5958
Zerlinda schreef:

Ga ik te snel/te traag, denkt het hoofdpersonage teveel/te weinig na?

Ik vind het een goed/interessant fragment.

Het gaat razendsnel [niet te snel] - het neigt naar "van de hak op de tak" - maar er is ruim voldoende samenhang. De gedachten van Roxanne geven de sfeer prima weer - er is voor mij geen sprake van teveel of te weinig nadenken. Goed gedaan.

Opmerkingen ...

Als Gloria spreekt zou ik de gedachten van Roxanne daar los van maken. Een enter.

Zerlinda schreef:

“Geen probleem. Als er iets is mag je dat zeggen.” Zou ik kunnen zeggen dat haar sleutelbeenderen eng zijn? Vast niet. Dat soort dingen zei ik vroeger vaak. Papa werd daar niet boos van. Hij legde wel uit dat dat niet mag. Andere mensen nemen er aanstoot aan.

Wat Roxanne hoort heeft een [korte] verwerkingstijd nodig. Een heel kleine pauze. Enter.

Zerlinda schreef:

“Geen probleem. Als er iets is mag je dat zeggen.”
Zou ik kunnen zeggen dat haar sleutelbeenderen eng zijn? Vast niet. Dat soort dingen zei ik vroeger vaak. Papa werd daar niet boos van. Hij legde wel uit dat dat niet mag. Andere mensen nemen er aanstoot aan.

Zelfde - maar net [ook] anders.

Zerlinda schreef:

“Natuurlijk niet,” mompel ik. Helaas hoort ze het.
“Kan je me dan vertellen waarom?”
“Nee.” Wat een geweldig antwoord. Zo kan ze absoluut niet doorvragen. Goed gedaan, Roxanne!
“Nee, je weet het niet, of nee, je kan het niet vertellen?” Die is gemakkelijk.
“Nee, ik kan het niet vertellen.” Adem in, adem uit. Schouders laag, of ik heb straks weer nekpijn.
“Zou je toch kunnen proberen?” Ze gaat blijven aandringen, besef ik. De energie om weerstand te bieden heb ik niet.
“Best. Ik ben hier omdat ik mezelf wilde ophangen.” Daar, zou dat cru genoeg zijn? Ik weet heus wel dat ze niet gaat stoppen met haar ondervraging. Ik kan haar nog steeds afleiden. Zo raakt ze hopelijk niet tot de kern van de zaak. Want zelfs al ben ik gebroken, het vuur voel ik nog steeds branden. Ik weet niet waar het vandaan komt, het is er altijd geweest. Niets wat ik heb meegemaakt heeft het gedoofd. Dat is niet niets, want ik heb veel meegemaakt. Soms vraag ik me af wat er zou moeten gebeuren voor ook deze kern van kracht uitgeput is.
Uitgeput zoals ik ben.

Ook hier kan je - hoeft niet - ietwat meer rust geven met de "enter" zonder snelheid te verliezen. De gedachten van Roxanne kunnen voor mij wel direct volgen op wat Roxanne zegt.

Zerlinda schreef:

“Natuurlijk niet,” mompel ik. Helaas hoort ze het.
“Kan je me dan vertellen waarom?”
“Nee.” Wat een geweldig antwoord. Zo kan ze absoluut niet doorvragen. Goed gedaan, Roxanne!
“Nee, je weet het niet, of nee, je kan het niet vertellen?”
Die is gemakkelijk.
“Nee, ik kan het niet vertellen.” Adem in, adem uit. Schouders laag, of ik heb straks weer nekpijn.
“Zou je toch kunnen proberen?”
Ze gaat blijven aandringen, besef ik. De energie om weerstand te bieden heb ik niet.
“Best. Ik ben hier omdat ik mezelf wilde ophangen.” Daar, zou dat cru genoeg zijn? Ik weet heus wel dat ze niet gaat stoppen met haar ondervraging.

Voor een jonge schrijfster als jij is het volgende stukje uit jouw fragment bijzonder knap.

Zerlinda schreef:

Ik kan haar nog steeds afleiden. Zo raakt ze hopelijk niet tot de kern van de zaak. Want zelfs al ben ik gebroken, het vuur voel ik nog steeds branden. Ik weet niet waar het vandaan komt, het is er altijd geweest. Niets wat ik heb meegemaakt heeft het gedoofd. Dat is niet niets, want ik heb veel meegemaakt. Soms vraag ik me af wat er zou moeten gebeuren voor ook deze kern van kracht uitgeput is. Uitgeput zoals ik ben.

Vreemd is de herhaling - Niets/niets en uitgeput/Uitgeput - vreemd, omdat het misschien wel passend is.

Zerlinda schreef:

[...] het vuur voel ik nog steeds branden [...]

In dit verband is "vuur" [mogelijk] ietwat groot. Kan het ook een "vlam" zijn? Is de kern "het vuur"?

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 34 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5936

Zerlinda,

Prima fragment, vind ik. HP is slim en manipulatief:

Citaat:

Ik glimlach. Mensen maken zich minder zorgen als ik glimlach.

Gloria komt er niet doorheen. De gedachtestroom van HP geef je goed weer. Ik vind het nergens geforceerd.
Spellingsfouten: 'Papa en Mama snappen mij,' mama met kleine letter. Verder zie ik niets.
overig:
'Haar stem galmt in het kleine kamertje.' Voor een galm heb je een grote ruimte nodig.
Je taalgebruik is opvallend zorgvuldig.

succes.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee