Start » Proeflezen » [roman] Verraad verheuld in vertrouwen

[roman] Verraad verheuld in vertrouwen

Door: eppicninjabunny
Op: 27 mei 2019

Is het intro een beetje goed? Ik heb het idee dat het een beetje meh is.
Spreekt de monnik als een oude man? En toont straalt hij wijsheid uit?
Komt de jongen eigenwijs en naïf over?

Fragment: 

De kamer is ovaal en aan de saai grijze muren hangen jachttroffeën. Dit vertrek vormt de bovenste verdieping van de donjon, een hoge, brede toren midden in burcht Hanidy. Het hoogste punt van het slot met een uitzicht dat zich strekt tot aan Vessa. Midden in de kamer, voor het bed en naast het bureau staat een open haard. Zachtjes knettert het vuur, het brengt een welkome warmte in de hoge torenkamer. Achter het wit marmeren bureau zit een jongen, nauwelijks twee dagen oud, strak achterover gekamd, kastanjebruin haar dat bijna zwart afsteekt onder de spierwitte huid en twee grijze ogen die lusteloos voor zich uitstaren. In zijn hand rust een ganzenveer. Warme inkt verspreidt zich in een mooi, doch slordig geschreven handschrift over het maagdelijk witte papier. Een zucht ontsnapt de mond. Andimy leunt achterover in de luie stoel. Het hout kraakt en het leder knispert zacht onder het toch niet zo zware gewicht. Over de benen heen rust een berenkleed. Zelf geschoten, vorige zomer in Vessa. Wat was hij trots geweest, even vergat hij zelfs de miezerige situatie waarin hij zat.
‘Waarom moet ik dit precies doen?’ Van het mooie, blanke gelaat straalt weinig berouw.
‘Omdat u uw opdrachten niet had gemaakt en uw vader mij zeer indringend had verzocht uw laakse instelling strikter te behandelen, mijn heer.’ Bij het houtvuur staat een oude man, gekleed in een asgrauwe grijze habijt. De rimpels lopen tot diep in zijn voorhoofd, zijn haar is hij al lang verloren. Zelfs de wenkbrauwen en oogleden zijn hem ongespaard gebleven. Een kleine prijs om zo oud te mogen worden, weet de oude man.
‘Mijn vader weet dus nog dat ik leef,’ bitst de jongen terug. De man had hem niks misdaan, toch koestert hij een wrok jegens hem. ‘Dat verbaasd me.’
‘Uwe vader heeft het zeer druk, mijn heer. De dag is net aangebroken, de schade van de nacht moet worden bekeken. voorraden moeten verdeeld worden, doden begraven, vee moet voortplanten net als de burgerij, oogst moet worden gezaaid en binnengehaald voordat de sneeuw het land kan bedekken en het leven maals kan gijzelen in zijn koude greep. Al is deze niet lang geweest, de winter kan spoedig komen.’ Schokkerig pookt de man in het vuur. ‘U moet begrijpen dat uw vader u niet ziet uit onwil, maar uit plichtsgetrouwheid naar zijn onderdanen.’
‘Mijn vader kan me ook gewoon zijn zittingen bij laten wonen.’
‘Neen, mijn heer. Gaarne zou hij dit doen, maar de Oude Wetten spreken hierop een duidelijk verbod uit.’
‘Waarom houdt die ouwe zo vast aan die Oude Wetten. Niemand weet eens wie ze geschreven heeft, of waar ze voor dienen.’
‘Mijn heer, de Oude Wetten hebben een doel dat maar beter behaagd kan blijven. Wij mogen wellicht niet over de kennis beschikken van diens streven, de historie wijst ons uit dat het maar beter is om ze te aanbidden zoals wij dat ook doen bij onze goden.’
Andimy doopt de witte veer in inkt. ‘Als zelfs de Oude Bibliotheek er niet meer over spreekt zegt het al genoeg. ’ Licht krast de veer over het papier. ‘Bijgeloof, dat is het.’
‘Onderschat de krachten van de wetten niet, mijn heer. Vrede heeft over Gomor gewaakt zolang dat de Oude Wetten zijn geheiligd.’
‘Vrede is er geweest omdat er geen reden meer is om oorlog te voeren, niet door die vervloekte Wetten.’
‘Mijn heer, u bent nog zo jong en u moet nog zoveel leren. U kent de tijden niet zoals een oude man als ik die heb meegemaakt.’
‘Dat was vroeger,’ zegt Andemy. ‘Tijden veranderen en zo moeten ook wetten dat doen. Ik ben mijn oom niet.’
‘Uw oom was niet degene die al het onheil inluidde,’ weerspreekt de monnik. ‘Er waren zoveel gronden, zoveel aanleidingen en zoveel wezens die betrokken waren. Het is onmogelijk om één dader aan te wijzen.’
‘Dankor zegt wat anders.’
‘Dankor beschuldigd gaarne mensen. Zo is hij altijd geweest, en dat is ook de reden waarom hij les geeft in krijgskunst en niet in geschiedenis.’ De oude man schuifelt naar het raam toe. ‘En ga nu weer aan uw werk. Tot die tijd verkrijgt u geen permissie tot spreken.’
Lamlendig kijkt de prins naar het half lege papier. Een opstel over het ontstaan van het ontstaan van het organisch bestuur in Gomor, als straf nog wel. Wat heeft zijn vader tegen de oude monnik gezegd? De man was nooit zo streng geweest. Langzaam laat hij weer de gans dansen over het papier. Letter voor letter verschijnt in het zwart op papier en vervormen zich tot woorden, tot zinnen, tot alinea’s en uiteindelijk tot pagina’s.

Reacties

Ramses
Laatst aanwezig: 10 weken 4 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2019
Berichten: 7

Verheuld = verhuld?

Laakse = lakse?

Een kind van 2 dagen oud schrijft met ganzenveer???

"Zelfs de wenkbrauwen en oogleden zijn hem onbespaard gebleven"
Betekent dat die weg zijn?

verbaasd me = verbaast me

Dankor beschuldigd = Dankor beschuldigt

Het ontstaan van het onstaan?

"Kiwis! Overal!" Qua laatste woorden had ik er al betere gehoord. Uit beleefdheid nam ik ze wel op in mijn persoonlijke top 6.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!