Start » Proeflezen » [roman] Verdriet

[roman] Verdriet

Door: Eyckie
Op: 22 augustus 2012

Dit is een dialoog tussen twee vriendinnen. Lea, de hoofdpersoon, is net heel abrupt bij haar vriendin Kim weggelopen na het zien van haar ex-vriend met zijn nieuwe liefde. Wat ik wil weten is: Komt de dialoog natuurlijk over, leest het lekker? Kun je je inleven in beide personen? Is het interessant genoeg?

Alvast bedankt, Anja

Fragment: 

In een paar snelle, lange passen is Kim bij haar vriendin. Ze hurkt neer voor het bankje. Teder veegt ze Lea’s tranen weg. ‘Huil je om Matt?’
Lea knikt stom.
‘Hij is je niet waard, dat weet je toch?’
Lea slikt en schudt haar hoofd. Nieuwe tranen vullen haar ogen.
Kim vloekt. Ze gaat naast Lea zitten en trekt haar tegen zich aan. ‘Hij is je níet waard, hoor je me? Hij verdient je echt niet. Hij had jou nooit zo’n pijn mogen doen.’
‘Hij kon er niets aan doen.’
‘Dat is bullshit, dat weet jij ook wel.’ Kim is verbaasd over hoe rustig ze klinkt
‘Ja, eigenlijk wel,’ geeft Lea toe. ‘Maar hij voelde het echt zo.’
Kim klemt haar kaken even op elkaar en zegt dan: ‘Hij is een klootzak.’
‘Dat is –ie niet. Was het maar waar. Kim, zou hij ooit van mij gehouden hebben?’
Kim kan niet tegen haar vriendin liegen. ‘Ik weet het niet. Ik hoop van wel, want anders is hij nog een grotere ass dan ik gedacht had.’
Even blijft het stil. Lea frunnikt aan het zakdoekje dat ze tevoorschijn heeft gehaald.
‘Het is gewoon… Hij was zo lief, en zo open bij mij. En je weet hoe hij is, dat zou hij toch niet zijn als hij niet iets voor me voelde?’ Vragend, bijna smekend kijkt ze Kim aan.
‘Ik denk ook het niet, maar eigenlijk weet ik niet hoe hij is.’ Kim kijkt naar het stille, vlekkerige gezicht en de rode, gezwollen ogen van haar vriendin. Haar woede vlamt weer op. ‘Ik snap hem echt niet. Wat ziet ie in haar? Ze zal hem nooit willen, niet op die manier, en toch laat hij jou vallen.’
Lea zucht trillend. Ze legt haar hoofd op Kims schouder. ‘Ach ja. Mannen, hè.’
Kim fronst. De berusting in Lea’s opmerking steekt nogal af bij haar eerdere verdriet. Kim vraagt zich af hoe echt het is, maar ze besluit het te laten zitten. Toch kan ze nog niet helemaal van onderwerp veranderen.
‘Lee, ik moet je wat zeggen.’ Ze voelt Lea’s hart sneller kloppen. ‘Het spijt me zo dat ik je hiermee naartoe heb gesleept. Ik had beter moeten weten.’
‘Nee,’ zegt Lea beslist. ‘Je bedoelde het goed. En het had ook een geweldige avond kunnen worden. Het is alleen…’ Lea’s ogen worden weer vochtig.
‘Te veel herinneringen?’
Lea knikt.
‘En dan ook nog eens die twee samen. Ik had op mijn vingers na kunnen tellen dat Villa Van Meer te pijnlijk voor je zou zijn.’ Kim zucht, teleurgesteld over zichzelf. ‘Wat wil je doen? Zullen we maar naar huis gaan?’
Lea komt overeind en duwt haar handen tegen ogen. Ze snuft. Dan kijkt ze op. ‘Nee, nog niet. Ik wil eerst een beetje bijkomen en mezelf wat opfrissen.' Ze haalt diep adem. 'Kunnen we daarna nog gaan stappen? Want ik wil deze avond niet helemaal laten verpesten.’
‘Tuurlijk. Ik bel wel een taxi.’ Kim grabbelt in haar tasje. Ze kijkt op haar telefoon. ‘Damn. Geen bereik. Heb jij -?’
Lea schudt haar hoofd. ‘Je hebt hier nooit bereik.’
‘Dan hebben ze binnen wel een vaste telefoon die we mogen gebruiken. Zal ik gaan?’ Ze wil Lea liever niet alleen laten.
‘Prima.’
Kim vertrouwt Lea’s stemming nog steeds niet helemaal en kijkt haar vriendin argwanend aan.
‘Ik overleef het wel hoor. Ga nou maar vast.’ Lea doet alsof ze haar wegjaagt. Ze geeft een waterig glimlachje en knikt bemoedigend.
Kim twijfelt nog steeds, maar loopt weg.
‘Er is een telefoon bij de receptie. Eerst de 0 draaien,’ roept Lea haar achterna. Er verschijnt een glimlach op Kims gezicht.
Praktische Lea. Ja, ze zou het wel overleven.

Reacties

parrot
Laatst aanwezig: 19 weken 11 uren geleden
Sinds: 1 Sep 2009
Berichten: 644

Op alle vragen: ja!

Https:/www.inekefritz.com

Déesse-en-France
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 25 Nov 2011
Berichten: 603

De dialoog is op zich goed geschreven, maar er zit geen enkele vaart in. Het kabbelt maar door, tot je als lezer al snel je interesse verliest. Schrijftalent heb je wel, maar voor mij blijf je te veel hangen in het schrijven op de vierkante millimeter. Jongvolwassenen, is dat je doelgroep?

"Hoe groot je talent ook is, schrijven kan niet in één keer worden geleerd." (Rousseau)

Eyckie
Laatst aanwezig: 49 weken 1 dag geleden
Sinds: 10 Jul 2012
Berichten: 119

Parrot: dank je voor je volmondige ja! Doet mij deugd. En Deesse, ik was al een beetje bang voor het kabbelen, daarom vroeg ik ook expliciet naar de gewekte interesse. Heb je nog suggesties? De roman wilde ik voor 'gewone' volwassenen schrijven, maar als mijn stijl daar niet op aansluit moet ik daar misschien over nadenken. Dat dit stuk als voor jongvolwassenen overkomt zou me trouwens niets verbazen, en dat vind ik ook niet zo erg, omdat de beide hoofdpersonen hier nog tieners zijn. Maar als dat later in het verhaal, als deze dames een aantal jaar ouder zijn, nog steeds zo is, dan zal ik misschien mijn stijl moeten veranderen. Waarom vraag je het?

Verder: alle kritiek blijft welkom, maar naar aanleiding van Deesses opmerking: Is men het met haar eens? Kabbelt mijn stukje? En zo ja, heb je suggesties om dit te verbeteren?

Zieveraar
Laatst aanwezig: 2 jaren 23 weken geleden
Sinds: 21 Jan 2012
Berichten: 860

Ik volg Déesse wel, het kabbelt inderdaad een beetje door. Niet gemakkelijk om suggesties te geven om dat te verbeteren, inkorten eventueel? Een buitenstaander bijvoegen?

‘Maar hij voelde het echt zo.’: deze zin begrijp ik niet om eerlijk te zijn.

'Ik had op mijn vingers na kunnen tellen': wordt dit verteld in een gesprek? Dit vind ik niet echt passend in de dialoog.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 48 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

Ik denk dat dat kabbelen met het volgende te maken heeft:

Eyckie schreef:

Lea zucht trillend. Ze legt haar hoofd op Kims schouder. ‘Ach ja. Mannen, hè.’

Dit stukje, deze opmerking van Lea geeft eigenlijk een beëindiging van het onderwerp aan. Vervolgens gaat Kim weer verder. Je zwakt daarmee de spanning af. Probeer de dialoog wat korter, compacter te maken, waardoor de kracht blijft. Nu kabbelen we voort op een golf van spannend, niet spannend, het zwakt te vaak af.
Ik denk dat dit verlies van conflict ook te maken heeft met Lea's reacties: 'Hij kon er niets aan doen' 'Ja, eigenlijk wel,' geeft Lea toe. 'Maar hij voelde het echt zo.'
Kim voert het conflict aan, maar Lea gaat hier naar mijn mening niet voldoende op in, waardoor de spanning inzakt. Als Lea haar ex-vriend nou even wat krachtiger zou verdedigen, dan is er meer conflict. De spanning wordt dan een rechte lijn in plaats van een golf.

Bernhard de Vries
Laatst aanwezig: 3 jaren 6 weken geleden
Sinds: 11 Jan 2012
Berichten: 411

Vier keer ja.
Kabbelen is heel natuurlijk en prettig op z'n tijd, mooi zo laten.
Knap geschreven Eyckie.

Eyckie
Laatst aanwezig: 49 weken 1 dag geleden
Sinds: 10 Jul 2012
Berichten: 119

@Bernhard de Vries: Ook jij heel erg bedankt, fijn om te horen, al breng je me nu wel een beetje in de war. 1x prima zo, 1x kabbelt, maar prima zo en en 3 keer kabbelen, misschien aanpassen. Hmmm. Hoe erg vind ik het zelf, als het zou kabbelen? Ik ben er nog niet over uit, we stoeien nog wel even door.

Alle anderen: bedankt voor de suggesties. Inkorten ben ik inderdaad ook al mee bezig geweest, naar aanleiding van het commentaar. Ik heb de break ook opgemerkt, dus ik heb geprobeerd om het stukje daar te laten eindigen. En zo te horen vraagt 'Zo voelde hij het wel' om wat meer uitleg, in de vorm van een agressievere verdediging door Lea :-D Ik ga kijken of ik daar ook nog iets mee kan. Ik plaats de herschreven versie zodra ik er tevreden over ben.

Bernhard de Vries
Laatst aanwezig: 3 jaren 6 weken geleden
Sinds: 11 Jan 2012
Berichten: 411

Heb je in een roman ook niet kabbelende bladzijdes nodig? Afwisseling?
Er is voor deze dialoog een heftig moment geweest en dat gaat dan langzaam over in kabbelen. goede spanningsboog.
Moet er altijd conflict zijn? Altijd compact?

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 48 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Bernhard de Vries schreef:

Moet er altijd conflict zijn? Altijd compact?

Nee, niks moet.
Over conflict zegt James Scott Bell in zijn boek 'Conflict & Suspense':
'Conflict has long been recognized as the engine of story. Without conflict there is no drama. Without drama there is no interest. Without interest there is no reader. And no writing career'.
Een scene zonder conflict vind ik niet interessant. En conflict hoeft niet te betekenen dat mensen ruzie hebben of elkaar in de haren vliegen. Conflict is wrijving en deze wrijving kan heel subtiel zijn, zo subtiel zelfs, dat je deze als een 'rustmoment' zou kunnen beschouwen, terwijl de lezer toch geïnteresseerd blijft. Ik ben zelf niet geïnteresseerd in een scene waarin alles maar goed gaat en waar over koetjes en kalfjes wordt gesproken. Dat is een conflictloze scene (al kan een gesprek over koetjes en kalfjes, als dat gesprek bedoelt is om de ander te irriteren of om af te leiden bijvoorbeeld, weer heel goed conflict zijn).
Met compact bedoel ik: probeer zo goed mogelijk bij de kern te blijven. Maak niet te veel uitweidingen, zeg wat er gezegd moet worden en snijd het vet eromheen weg. Compact betekent voor mij niet dat iets kort moet zijn, maar slechts bij de kern blijven.
Het stuk van Eyckie heeft conflict, deze komt vanuit Kim, maar ik ben zelf van mening dat de scene krachtiger zou kunnen worden als beide personages een bijdrage leveren aan het conflict en in dit geval gebeurt dat niet. Het kabelen heeft naar mijn idee te maken met het golven van de spanningsboog. Ik vind wel dat deze intact moet blijven (een rechte lijn) en niet dan weer wel en dan weer niet. Dan geeft Kim weer een rake opmerking waarvan ik denk: 'Yeah!' en dan komt Lea weer met een tegenactie waarvan ik denk: 'Nee...' En dan komt Kim weer (Yeah!) en dan Lea weer (Nee...). Dat vind ik niet prettig lezen, dan verlies ik mijn interesse.

Bernhard de Vries
Laatst aanwezig: 3 jaren 6 weken geleden
Sinds: 11 Jan 2012
Berichten: 411

Bedankt voor de uitleg Xuchiejlala, het is een kwestie van smaak dus en de grote meerderheid wil conflict.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 48 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

Graag gedaan smile

Alicc
Laatst aanwezig: 1 jaar 17 weken geleden
Sinds: 17 Mei 2012
Berichten: 273

Hoi Anja,

De reder dat ik me in beide personen kan inleven is omdat ik dit scenario wel vaker heb meegemaakt, als de 'gedumpte' en als de 'vriendin'.
Vandaar dat ook de dialoog voor mij realistisch overkomt, vooral dat stukje waar Lea haar avond niet helemaal wil laten verpesten en toch nog ergens los wil gaan: heel erg herkenbaar haha

Verder leest het lekker ja, ik had totaal geen moeite met bijhouden wie wat zei,
want waar ik normaal gesproken een gruwelijke hekel aan heb is halverwege een dialoog de draad kwijtraken -_-

Petje af daarvoor dus!

Groetjes, Anja (hihi)

'Wie geboren wil worden, moet een wereld vernietigen'
- Hesse

Bernhard de Vries
Laatst aanwezig: 3 jaren 6 weken geleden
Sinds: 11 Jan 2012
Berichten: 411

En daarmee is het 3 tegen 3 smile

Eyckie
Laatst aanwezig: 49 weken 1 dag geleden
Sinds: 10 Jul 2012
Berichten: 119

@xuchiejlala (wat is dat een crime om te spellen zeg!): Ik ben het helemaal met je eens dat er conflict in moet zitten, en wat betreft compact schrijven: ik heb inderdaad de neiging om uit te wijden, waardoor je sneller de interesse verliest. En wat je zegt over een spanningsboog die niet moet golven: ben ik het ook mee eens. Maar het golven maakt in dit geval juist deel uit van het conflict, namelijk het contrast tussen de boosheid en felheid van Kim vs. het verdriet en de berusting van Lea, en daar wil ik niet te veel in veranderen, want dat zijn wezenlijke onderdelen van hun karakters. Verder heb je alweer gelijk, korter is niet altijd beter, maar in dit geval rek ik de conversatie inderdaad een beetje. Onnodig, want ik heb mijn punt al gemaakt: Lea is verdrietig, en niet boos op haar ex. Dus inkorten is hier waarschijnlijk een goede ingreep om zowel compacter als met meer conflict (dus niet kabbelend) te schrijven.

@ andere Anja :-) (Alicc): herkenbaar, maar niet cliché, hoop ik?

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 48 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

@Eyckie Bedankt voor je reactie. Zo te zien heb je al een goed beeld van je personages en hoe je de interactie wil laten verlopen. Ik ben daarom dan ook benieuwd naar je herschreven stuk smile Succes daarmee!
(Mijn nickname is inderdaad een crime om te spellen. Het voordeel is dat mensen mij door die vreemde naam ook weer onthouden stick out tongue)

Alicc
Laatst aanwezig: 1 jaar 17 weken geleden
Sinds: 17 Mei 2012
Berichten: 273
Eyckie schreef:

@ andere Anja :-) (Alicc): herkenbaar, maar niet cliché, hoop ik?

Zeker niet! Als ik een bijv een film kijk waarin zo'n situatie voorkomt, hebben de personages altijd van die stomme dialogen, waarvan ik denk: zo gaat het er bij mijn vriendinnen en mij dus TOTAAL niet aan toe.
Jij beschrijft het zo lekker echt (in mijn ogen dan) waardoor ik het meteen geloof.

Groetjes!

'Wie geboren wil worden, moet een wereld vernietigen'
- Hesse

Bernhard de Vries
Laatst aanwezig: 3 jaren 6 weken geleden
Sinds: 11 Jan 2012
Berichten: 411

Dat bedoelde ik: kabbelen zorgt voor een natuurlijke herkenbare dialoog en kan een heel goede keuze zijn.

Eyckie
Laatst aanwezig: 49 weken 1 dag geleden
Sinds: 10 Jul 2012
Berichten: 119

Even een update: Ik heb geprobeerd het stukje te herschrijven zodat Lea wat meer weerwoord geeft, maar in plaats van dat het meer conflict geeft, wordt het minder, omdat Lea's verdeiging heel redelijk is. En Kim is wel boos op Matt, maar niet onredelijk, met als gevolg dat zij (te) genuanceerd moet gaan reageren en dan is de spanning helemaal weg. Kortom, dat werkte niet. Het inkorten lijkt wel redelijk te hebben gewerkt, dus bij deze die versie, met een voorproefje van het volgende hoofdstuk:

Kim ziet de glinstering van een traan op Lea’s wang. Verdomme. Troost it will be. In tien snelle, lange passen is ze bij haar vriendin. Teder veegt ze Lea’s tranen weg. ‘Huil je om Matt?’
Lea knikt stom.
‘Hij is je niet waard, dat weet je toch?’
Lea slikt en schudt haar hoofd. Nieuwe tranen vullen haar ogen.
Kim vloekt. Ze gaat naast Lea zitten en trekt haar tegen zich aan. ‘Hij is je níet waard, hoor je me? Hij verdient je niet. Hij had jou nooit zo’n pijn mogen doen.’
‘Hij kon er niets aan doen dat ik verliefd op hem werd.’
Kim knarst met haar tanden. Ze verdedigt hem nog steeds! Hoe krijgt ie het voor elkaar? ‘Bullshit. Hij was al verliefd op Chris voordat hij iets met jou begon. Hij is gewoon een klootzak.’
‘Nee, dat is –ie niet. Echt niet. Was het maar waar.’ Mismoedig kijkt Lea haar aan. ‘Kim, zou hij ooit van mij gehouden hebben?’ Lea frunnikt aan het zakdoekje dat ze tevoorschijn heeft gehaald. Even blijft het stil.
‘Ik hoop voor jou van wel, maar ik weet het niet. Jij kent hem beter dan ik, denk ik.’ Kim kijkt naar het stille, vlekkerige gezicht van haar vriendin. Haar woede vlamt weer op. ‘Ik snap hem gewoon niet. Wat ziet ie in haar? Ze zal hem nooit willen, niet op die manier, en toch laat hij jou vallen.’
Lea zucht en legt haar hoofd op Kims schouder. ‘Ach ja. Mannen, hè.’
Kim fronst. Ze vraagt zich af hoe echt deze berusting is, maar ze besluit het te laten zitten. Ze vraagt: ‘Wat wil je doen? Zullen we maar naar huis gaan?’
Lea wrijft over haar gezicht. ‘Nee, nog niet.’ Ze kijkt Kim aan. ‘Kunnen we nog gaan stappen? Want ik wil deze avond niet helemaal laten verpesten.’
‘Tuurlijk. Ik bel wel een taxi.’ Kim grabbelt in haar handtas en kijkt op haar telefoon. ‘Damn. Geen bereik. Heb jij -?’
‘Je hebt hier nooit bereik. Bel binnen maar, er is een telefoon bij de receptie.’
Aarzelend kijkt Kim Lea aan. Ze wil haar vriendin niet alleen laten.
‘Ga maar, ik overleef het wel.’
Als Kim nog steeds blijft staan duwt Lea haar zacht in de richting van het huis. ‘Doe nou maar. Wel eerst de 0 draaien.’
Er verschijnt een glimlachje op Kims gezicht.
Praktische Lea. Ja, ze zou het wel overleven.

***
Ik ga dood, denkt Lea de volgende dag. Ze heeft het gevoel dat haar hoofd uit elkaar barst, en elke beweging roept een nieuwe golf van misselijkheid op. De kater is het resultaat van haar briljante idee van de vorige avond. Ze waren inderdaad nog gaan stappen en Kim had haar, waarschijnlijk uit schuldgevoel, volgegoten met alcohol. Lea hoopt maar dat ze net zo’n grote kater heeft als zijzelf.
Maar ondanks haar pijnlijke hoofd en weeïge maag staat Lea op tijd op. Ze kan de stemmen in haar achterhoofd, van haar moeder en Kim, niet negeren, en ze wil in elk geval proberen het ongevraagde advies op te volgen. Geniet van je vakantie. Vergeet hem.
Ze leunt uit haar slaapkamerraam. Het is tien uur en al aangenaam warm. De levendige kleuren buiten doen bijna pijna aan haar ogen. Zonlicht weerkaatst op de esdoorn aan de overkant van de straat en de bladeren steken scherp af tegen de wolkenloze lucht. Aan de horizon lonken duinen en de zee.

Niet veel later ligt ze in haar eentje op het strand. Ze is bij de buren langsgegaan, maar Kim mocht niet weg. Haar moeder had gezegd dat ze nogal ‘een rotzooi van de badkamer had gemaakt vannacht’ en dat ze haar roes thuis moest uitslapen.
Ha, denkt Lea. Waarschijnlijk ben ik niet de enige die zich beroerd voelde vanmorgen. Dankzij haar moeders stevige ontbijt en twee paracetamols voelt zij zich stukken beter.
Liggend op het witte zand voelt ze de zon branden op haar rug. Het rumoer van kinderen, honden en meeuwen tegen de achtergrond van het ruisen van de zee helpt haar ontspannen. Loom legt ze haar hoofd op haar handdoek. Ze kijkt naar de golven en de bewegende donkere vlekken daarin, die mensen voorstellen. Ze dreigt in slaap te vallen, maar voordat haar ogen definitief dichtvallen, ziet ze de felgekleurde zeilen van een aantal windsurfers.
Ze doen haar onmiddellijk aan Matt denken. Zijn blonde haren, druipend van het zeewater en zijn gespierde, slanke lichaam met zanderige voeten in een natte wetsuit.

Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 21 juli 16:00 u., dan krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Lees schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór maandag 16:00 u.!

Word abonnee