Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

[roman] Roman Vol deel 2

Hoofdstuk drie heb ik af maar ik worstel er een beetje mee. De twee ik vormen in het boek komen in hoofdstuk 3 samen en ik schrijf het nu in de dubbele ik vorm. (ik weet niet eens of dat bestaat) De volgende vragen heb ik hierover. Is het duidelijk wanneer wie vertelt in dit fragment. Of is het te verwarrend? Kan het wel of leest de dubbele ik onplezierig? Zijn de gevoelens en het beschrevene(?) van de HP's niet to much? Ik heb zo goed als ik kan op mijn grammatica gelet en hoop dat ik het een stuk verbeterd heb. Dit fragment is het eerste stukje van hoofdstuk drie. Het sluit direct aan op het fragment in mijn eerste proeflezen thread. Een snelle revisie en 2 alineas toegevoegd in mijn reacties. Hoop dat t mag en dat de extra alineas het duidelijker maken.

Fragment

De tijd lijkt even stil te staan. Die glimlach, die ogen. Ik wil me bewegen, iets zeggen, iets. Maar het lijkt of er voor deze seconden een gat in de ruimte en tijd is geboren, die alles om me heen heeft weggezogen en alleen ik en die bruine ogen nog bestaan. Ik word bedekt door een warm gevoel van rust, gemak en herkenning. (Wie is dit, wat is dit?) "Ja?" Het moment dat ik bevestigend en vragend antwoord geef trekt het gat zich dicht en de omgeving die het zojuist heeft weggezogen komt weer tot leven. "Ben jij het zusje van Marianne?" Ik weet niet hoe ik deze woorden zo makkelijk en soepel uitspreek terwijl ik het gevoel heb dat ik in de groene ogen zwem van een droom. Geen moment voel ik me ongemakkelijk of onzeker. Het is alsof ik na een lange plezierige reis mijn eindbestemming heb bereikt. Hopend op een bevestiging lukt het me om me los te rukken uit haar ogen. "Ja, ben jij Issa?" (Gaat hij me naar huis brengen) Ines lijkt voor even niet meer te bestaan voor mij. Als Issa het portier voor me opent en zijn ogen niet meer op mij gericht staan, stompt Ines zichzelf zowat weer terug in mijn realiteit. Ze zag het, ze had door dat ik mezelf voor een kort moment had verloren. Haar por en wijzende ogen op Issa, maken me dat duidelijk.

Lid sinds

9 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hai Issa, Heel eerlijk vond ik het stukje lastig te lezen. Het kwam vooral door die lange zin, die mooi hoort te klinken en waar je vast wat langer over na hebt gedacht. 'Maar het lijkt of er voor deze seconden..' Die zin bedoel ik. Geboren moet geboord zijn, kwam ik na drie keer overlezen achter. Dat tussen haakjes (Wie is dit? Wat is dit?) dat vraag ik me inderdaad af, wat is dit? Waarom zet je ineens iets tussen haakjes? Een komma tussen geef en trekt. En tussen uitspreek en terwijl. Ik zie niet hoe Ines de hoofdpersoon weer terrugstompt in de realiteit. Het staat daar een beetje verloren. Dan moet je Ines haar gedrag beschrijven. Ik denk dat je er goed aan zou doen bij 1 ik- figuur te blijven. Ik vind het lastig te volgen zo. Maar dat is mijn bescheiden mening. Wie weet is het origineel en werkt het nog ook... Grammatica al beter. Maar let op komma's. Groetjes Mirjam

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Mirjam. Super dat je weer fb geeft! Thnx! Ik worstel er zelf dus ook mee. Het probleem is dat ik hoofdstuk 1 en 2 vanuit elke HP zijn beleving heb gechreven. Eigenlijk zijn het dus 4 hoofdstukken. Hoofdstuk 1, 1a, 2 en 2a. En de HP's komen dus samen in hoofdstuk 3. Ik wil dit het liefst schrijven vanuit de beleving van beide hoofdpersonen en ieders leven en gevoel en gedachte op papier zetten. Dat tussen haakjes zijn de gedachten van de HP, maar misschien zou ik die gedachten anders op papier moeten zetten. Het stukje over het gat dat geboren word, is bedoeld als in baren, de geboorte van een gat. Maar ook daar zal ik nog eens naar kijken. Het stukje van Ines ga ik ook nog eens naar kijken. Thnx, ik ben echt heel blij met je feedback!

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
De tijd lijkt even stil te staan. Die glimlach, die ogen. Ik wil me bewegen, iets zeggen, iets. Maar het lijkt of er voor deze seconden een gat in de ruimte en tijd is ontstaan. Een gat dat alles om me heen heeft weggezogen en alleen ik en die bruine ogen nog bestaan. Ik word bedekt door een warm gevoel van rust, gemak en herkenning. Wie is dit, wat is dit? "Ja?" Het moment dat ik bevestigend en vragend antwoord geef, trekt het gat zich dicht en komt de omgeving die het gat zojuist heeft weggezogen weer tot leven. "Ben jij het zusje van Marianne?" Ik weet niet hoe ik deze woorden zo makkelijk en soepel uitspreek terwijl ik het gevoel heb dat ik in de groene ogen zwem van een droom. Geen moment voel ik me ongemakkelijk of onzeker. Het is alsof ik na een lange plezierige reis mijn eindbestemming heb bereikt. Hopend op een bevestiging lukt het me om me los te rukken uit haar ogen. "Ja, ben jij Issa?" Gaat hij me naar huis brengen, vraag ik me af. Ines lijkt voor even niet meer te bestaan voor mij. Als Issa het portier voor me opent en zijn ogen niet meer op mij gericht staan stompt Ines zichzelf zowat weer terug in mijn realiteit. Ze zag het, ze had door dat ik mezelf voor een kort moment had verloren. Haar por en wijzende ogen op Issa, maken me dat duidelijk. "Ja dat ben ik, jij wilde toch voor vijftien euro naar huis gebracht worden?" Grap ik en houd de deur van de passagierszijde voor haar open. Zonder er bij na te denken open ik juist die deur zodat ze langs me in de auto zit. Zonder te aarzelen stapt ze in. Met nog altijd die fantastische lach op haar stralende, zongebruinde gezichtje. Als ze plaatsneemt richt ze haar blik omhoog naar mij en dreig ik weer meegenomen te worden in haar diepe groene ogen. Met een twinkeling in haar ogen en een geplaagd lachje reageert ze direct met een antwoord: "Haha, dat zal toch niet? Ik had van mijn zus gehoord dat jij aardig was. Nu weet ik het niet meer hoor." Ik plaag hem net zo hard terug. Zijn lach houd me vast en die rij mooie witte tanden contrasteren in perfectie met die schitterende bruine ogen. Zijn ogen lijken met zijn lach mee te lachen. Hij is helemaal niet de chauffeur die ik verwachte. De zeldzame keren dat ik naar huis werd gebracht, waren het altijd oudere mannen. Met stropdas en een bedrijsuniform aan. Hij is heel anders. Niet en toch ook weer wel casual gekleed. De subtiel glanzende babyblauwe katoenen overhemd, zijn donkerblauwe jeans en nette zwarte schoenen houden hem in het midden van een zakelijke en casual kledingsstijl. De bovenste twee knopen van zijn overhemd staan open en gunnen mij een blik op zijn getinte, gladde borst. Ik had nooit gedacht dat er een combinatie mogelijk was van een stoere mannelijke man, met zo een lieve uitstraling.

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind die dubbele ik-vorm erg verwarrend. Kun je uitleggen wat precies de reden is dat je voor deze vorm kiest?

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Castor. Dank voor je fb. De reden is dat ik van 2 HP's de gedachten en gevoelens wil weer geven. Als ik het bij 1 ik perspectief zou houden dan kan ik de gevoelens van alleen die ene HP beschrijven. Dan zou die ene alleen kunnen schrijven wat hij voelt en ervaart. Ik wil het het liefst vanuit beiden de HP's beschrijven. Maar ik besef me nu dat het verwarrend is voor de lezer en gooi dit hoofdstuk om. Heb jij misschien suggesties hoe het niet verwarrend is voor de lezer en ik toch vanuit 2 HP's kan schrijven? Ik denk er nu aan om het per hoofdstuk af te wisselen en dat de ene hp inhaakt op het einde van de gebeurtenissen van het laatste hoofdstuk die door de andere HP is verteld. Zelfs dit klinkt al verwarrend haha :l

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ok, ik dacht al zoiets. Toch vind ik het zoals je het hier presenteert een riskante vorm. Jouw idee (bijvoorbeeld inderdaad per hoofdstuk een ik-figuur) kan wel goed werken. Zo kun je ook dicht op de huid schrijven, en dat is wat je voor ogen hebt volgens mij . Hier lees je meer, ook over jouw idee van het afwisselende perspectief: http://nl.wikipedia.org/wiki/Vertelperspectief

Lid sinds

9 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Nou dat wordt Buwalda lezen dus; Bonita Avenue. Lijkt me een veel beter plan om het per hoofdstuk te doen inderdaad. Desnoods als je het vervelend vindt dat een bepaalde gebeurtenis niet vanuit de andere ik wordt verteld, laat je die terugblikken in het volgende hoofdstuk. Niet teveel herhaling vanuit het andere perspectief denk ik. Dan wordt het saai. Tenzij de gebeurtenis heel anders wordt beleefd door de ene en andere persoon...

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Haha die ben ik dus aan het lezen ;) Ik denk dat het verhaal zich ook beter leent in 2 vertelperspectieven en dat dit een conpeter beeld zal geven. Ik heb me ook een beetje verdiept in vertelperspectieven en ik kwam ook iets heel interessants tegen over vertelperspectieven in de victoriaanse tijd. Daar werd er heel veel gewisseld van perspectief zelfs binnen 1 alinea. Ik ga het nu per hoofdstuk doen, wel een mooie uitdaging :) Ooh and you have got mail!