Start » Proeflezen » [roman] Realiteit (Realitijd)

[roman] Realiteit (Realitijd)

Door: MaartjeMM
Op: 21 maart 2019

- Lees het vlot?
- Is het niet te simpel/kinderachtig geschreven? (Ik houd zelf niet zo van heel ingewikkeld taalgebruik)
-Kom je in het verhaal, wil je verder lezen?

Fragment: 

‘Ja klopt. Nee. Ja…Wacht! Au!’
Guusje staat voor de bijna dichte deur van waarachter dit gesprek plaatsvindt. Het kan een gek zijn. Of hoe noem je dat? Een verward persoon, iemand met psychiatrische problemen. Iemand die denkt dat de telefoon nog werkt, daadwerkelijk stemmen hoort ook al zijn die van zichzelf. Ze aarzelt even voordat ze de deur centimeter voor centimeter verder open drukt. Ze weet dat ze het niet moet doen, ze voelt de kijkers al achter hun kussentjes op de bank weg duiken en roepen hoe stom ze is om dit te doen. Ergens voelt ze ook de weerzin, wil ze wegrennen maar het lijkt alsof haar lichaam een eigen leven is gaan leiden. Haar hartslag neemt toe, ditmaal kan ze het glansrijk negeren. De deur is nu ver genoeg geopend om zicht te bieden op de kamer. De gordijnen zijn open, de regen slaat ook hier in vlagen tegen het raam. Ze ziet het voeteinde van het ziekenhuisbed, twee lege stoelen naast een wit tafeltje voor het raam. Een uitgedroogde bos bloemen heeft het tafeltje voorzien van een potpourri confetti. Weer een flits. Een knal. Even is de kamer hel verlicht. Precies om dat moment doet Guusje een stap naar voren en heeft ze zicht op het volledige bed. Het lichaam erop lijkt doorzichtig. De witte huid is nog witter door de flits en het rode haar ligt als een waaier over het kussen. De groene ogen kijken langs haar heen, naar de andere deur in de kamer. Een gesloten deur. Zacht schudt ze haar hoofd heen en weer. “Nee, laat maar. Hou op. Ik kan niet meer. Laat me.’ Ze wendt haar blik omhoog, naar het systeemplafond en de ingebouwde spotjes boven het bed en sluit even haar ogen.
‘Marieke?’ fluistert Guusje. Verbaasd is ze niet. Verbaasd komt nog niet in de buurt van wat ze voelt. De verwarring is zo compleet overweldigend dat ze kortgesloten alle gevoelens uitgeschakeld heeft. ‘Marieke. Ben jij dat?’ Ja natuurlijk is ze dat. Jezus wat een vraag, Guus. Het is overduidelijk haar buurvrouw. Ze loopt naar het bed en wil haar hand naar de onder de lakens verstopte voet van Marieke brengen. Ze hapert. Alleen zijzelf zal het kunnen voelen natuurlijk. Ze loopt door naar vlak naast haar en wil haar bleke hand aanraken. Op dat moment schieten haar ogen open en hapt ze een enorme teug lucht naar binnen. Guusje voelt haar eigen ademhaling gieren, ze probeert het te onderdrukken. Buiten trekt het wolkendek open. De regen houdt stil. Een baan zonlicht valt de kamer binnen en de ogen van Marieke zijn even al het groen van het Italiaanse schilderij samen. ‘Marieke?’ fluistert ze zacht. De groene ogen kijken haar aan, even niet begrijpend, daarna te begrijpend, een zweem van medelijden is zichtbaar. ‘Hee, jij ook hier.’ Haar stem klinkt niet harder dan een zucht, als ritselende bladeren door de wind bewogen, maar komen helder binnen. ‘Ga zitten,’ zegt ze met droge lippen en wijst in de richting van de stoelen. ‘Pak er daar maar even eentje van.’ Guusje gehoorzaamd als in een droom, haar benen voelen loom alsof ze de lucht waardoor ze loopt niet alleen dik en plakkerig aanvoelt maar ook daadwerkelijk bestaat uit meer dan alleen lucht. Ze gaat zitten waar ze zonet nog stond en legt haar handen in haar schoot, op die belachelijk strakke leren rok. ‘Let niet op mijn kleren hoor…’ begint ze maar Marieke brengt een vinger naar haar lippen: ‘sttt. Luister.’ Een paar kloofjes op haar onderlip springen hierdoor open en kleine druppeltjes bloed ontstaan. Ze likt langs haar lip. ‘Ben je alleen?’
Guusje schudt haar hoofd in ontkenning.
‘Ken je diegene?’
‘Ja, jij ook denk ik. Overbuurman Bas.’
Marieke slikt moeizaam. ‘Hij ook al? Weet je wat er gebeurd is?’
Weer moet Guusje haar hoofd schudden. ‘Nee. Jij wel dan?’ Het lijkt haar onwaarschijnlijk dat de verlamde buurvrouw hier in bed achtergelaten meer kan weten dan zij en Bas die de hele regio afgezocht hebben. Behalve als ze wakker was tijdens de verdwijning van iedereen. ‘Tegen wie praatte je net trouwens? Zit er nog iemand daar in de badkamer?’ Ze gokt dat de dichte deur naar het sanitair leidt. Nu is het Mariekes beurt om haar hoofd te schudden.
‘Laat me even denken hoe ik dit het beste kan uitleggen.’
‘Je weet dat iedereen weg is?’ Guusje wordt ongeduldig.
‘Ja dat weet ik. Dat wij elkaar zo treffen is al vrij bijzonder. Dat Bas en jij hier samenzijn ook.’
Guusje fronst. ‘Eh, nou dat komt misschien doordat wij hier samen heen gefietst zijn.’

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 6 uren 30 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4902

Hoi Maartje,

Je leeft je goed in en maakt je heel uitgebreid een voorstelling van de scène. Dat is goed om te doen, maar om álles wat je bedenkt in de tekst te schrijven, is wat te veel. Je tekst wordt er heel erg langdradig van; ik moet lang lezen voordat er weer iets nieuws gebeurt.

Testje: ik kan zonder op de inhoud te letten elke tweede zin uit je tekst schrappen, en wat overblijft is nog altijd een perfect volledige tekst:

Ja klopt. Wacht! Au!’
Het kan een gek zijn. Een verward persoon, iemand met psychiatrische problemen. Guusje aarzelt even voordat ze de deur centimeter voor centimeter verder open drukt. Ergens voelt ze ook de weerzin, wil ze wegrennen maar het lijkt alsof haar lichaam een eigen leven is gaan leiden. De deur is nu ver genoeg geopend om zicht te bieden op de kamer. Ze ziet het voeteinde van het ziekenhuisbed, twee lege stoelen naast een wit tafeltje voor het raam. Weer een flits. Even is de kamer hel verlicht.Het lichaam op het bed lijkt doorzichtig. De groene ogen kijken langs haar heen, naar de andere deur in de kamer. Zacht schudt ze haar hoofd heen en weer. “Hou op. Laat me.’
‘Marieke?’ fluistert Guusje. Verbaasd komt nog niet in de buurt van wat ze voelt. ‘Marieke. Ben jij dat?’ Jezus wat een vraag, Guus. Ze loopt naar het bed en wil haar hand naar de onder de lakens verstopte voet van Marieke brengen. Alleen zijzelf zal het kunnen voelen natuurlijk. Op dat moment schieten Mariekes ogen open en hapt ze een enorme teug lucht naar binnen. Buiten trekt het wolkendek open. Een baan zonlicht valt de kamer binnen en de ogen van Marieke zijn even al het groen van het Italiaanse schilderij samen. ‘Marieke?’ fluistert Guusje zacht.
‘Hee, jij ook hier.’ Mariekes stem klinkt niet harder dan een zucht, als ritselende bladeren door de wind bewogen, maar komen helder binnen. Ze wijst in de richting van de stoelen. ‘Pak er daar maar even eentje van.’ Guusje gaat zitten waar ze zonet nog stond en legt haar handen in haar schoot, op die belachelijk strakke leren rok. Een paar kloofjes op Mariekes onderlip zijn opengesprongen en kleine druppeltjes bloed ontstaan. ‘Ben je alleen?’
Guusje schudt haar hoofd in ontkenning.
‘Ken je diegene?’
‘Ja, jij ook denk ik. Overbuurman Bas.’
Marieke slikt moeizaam. ‘Weet je wat er gebeurd is?’
Weer moet Guusje haar hoofd schudden. ‘Nee. ’ Het lijkt haar onwaarschijnlijk dat de verlamde buurvrouw hier in bed achtergelaten meer kan weten dan zij en Bas die de hele regio afgezocht hebben. ‘Tegen wie praatte je net trouwens? Zit er nog iemand in de badkamer?’ Nu is het Mariekes beurt om haar hoofd te schudden.
‘Laat me even denken hoe ik dit het beste kan uitleggen.’
‘Je weet dat iedereen weg is?’ Guusje wordt ongeduldig.
‘Ja dat weet ik. Dat Bas en jij hier samenzijn is al vrij bijzonder.
‘Eh, nou dat komt misschien doordat wij hier samen heen gefietst zijn.’

Dat geeft toch een beetje aan dat veel van de inhoud wat overbodig was, niet?

Waar waren we gebleven?

MaartjeMM
Laatst aanwezig: 9 uren 35 min geleden
Sinds: 26 Jan 2018
Berichten: 19

Ja je hebt gelijk. Schrijven is schrappen natuurlijk ;-)
Het haalt alleen wel alle eigenheid uit het verhaal vind ik. Dat het beknopter moet is zeker waar maar bijvoorbeeld de uitgedroogde bos bloemen geeft aan hoelang er al niemand in de kamer is geweest. Ik ga je advies wel zeker gebruiken. Bedankt voor de moeite ook!

maartje-molenaar.com

Diana Silver
Laatst aanwezig: 6 uren 30 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4902
MaartjeMM schreef:

Ja je hebt gelijk. Schrijven is schrappen natuurlijk ;-)
Het haalt alleen wel alle eigenheid uit het verhaal vind ik. Dat het beknopter moet is zeker waar maar bijvoorbeeld de uitgedroogde bos bloemen geeft aan hoelang er al niemand in de kamer is geweest. Ik ga je advies wel zeker gebruiken. Bedankt voor de moeite ook!

Je hebt natuurlijk gelijk. Ik heb letterlijk zonder te kijken elke tweede zin weggehaald. In een echte herschrijf ga je natuurlijk de beste details kiezen om erin te laten smile

Waar waren we gebleven?

MaartjeMM
Laatst aanwezig: 9 uren 35 min geleden
Sinds: 26 Jan 2018
Berichten: 19

Ja snapte ik en dat ga ik zeker doen. Ik schrijf nu eerst het hele verhaal af en daarna ga ik schrappen. Maar ik ga er wel meteen op letten om de vaart er meer in te houden en bondiger te zijn in wat ik nu schrijf.

maartje-molenaar.com

Diana Silver
Laatst aanwezig: 6 uren 30 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4902

Succes!

Waar waren we gebleven?

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • De grootste uitdaging voor iedere schrijver: de erotische scène
  • Zo repareer je een haperend plot
  • 8 manieren om taalvouten te voorkomen
  • De 10 schrijfregels van Carolina Trujillo en Henk van Straten
  • Je debuutroman schrijven in New York, Bert Moerman deed het
  • Schrijftips van bestseller auteur Abdelkader Benali
  • Alles wat je moet weten over het schrijven van dialogen
  • De schrijfgeheimen van Ingmar Heytze
  • Waar let een bureauredacteur op?
  • Een nieuwe editie van ons literaire katern Alice met daarin o.a. de winnaars van onze schrijfwedstrijd 'De Bruiloft'

Als je je aanmeldt vóór maandag 25 maart 16:00 u. krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN