Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

[roman] Pepermunt en onjeklonje

Ik merk dat ik het moeilijk vind om naar een herinnering te switchen en daarna weer terug. Terwijl een persoon natuurlijk niet altijd in het heden leeft, maar heel veel associaties heeft met eerdere herinneringen. Hebben jullie tips daarvoor, is het in het onderstaande duidelijk genoeg? (Spoiler: de herinnering is het deel bij de drogist.) Er zitten meer enters in dan op papier omdat het anders zo'n blok tekst wordt.

Fragment

Een van de zussen van mijn oma zit op een krukje naast mijn moeders bed. Alle zussen van mijn oma lijken op elkaar, en ze ruiken ook nog eens hetzelfde. Want in hun tas zit – naast hun sleutels, portemonnee met pasfoto’s van de kleinkinderen of overleden echtgenoot en een gruizig zakje Wilhelmina-pepermunt – steevast een flesje Eau de Cologne. Eigenlijk weet ik pas sinds een zeer recente verjaardag van oma dat het reukwater zo heet, toen ik bij de drogist vroeg om een flesje onjeklonje, want dat wilde ze zo graag als cadeau. ‘Eau de Cologne?’, probeerde de drogist, terwijl hij zijn lach leek in te houden. Ik keek hem vragend aan. ‘4711?’, probeerde hij opnieuw. ‘Nee, onjeklonje, wat oudere dames op hun zakdoek doen, een soort parfum. Mijn oma en haar zussen gebruiken het allemaal. Hij draaide zich om, woelde even met zijn vingers door zijn krullen en keek naar de metershoge kast achter de balie. Deze zat volgestouwd met tientallen, misschien wel honderden frèle parfumflesjes, die zo uit een Disney-film, de Fata Morgana of de vorige eeuw leken te komen. ‘Daar is het!,’ riep hij uit. Vervolgens legde hij het bekende goud-groene flesje voor me op de balie. Eau de Cologne, dus. Je ruikt oma en haar zussen eerder dan dat je ze ziet. Deze versie van mijn oma is enkele jaren jonger en onderscheidt zich van de rest door een staalblauwe spoeling in haar witgrijze haar. Mocht ze daar ooit mee stoppen of mocht een andere zus van oma voor dezelfde spoeling kiezen, dan wordt het een lastig verhaal. Het valt stil als ik binnenkom dus ik weet dat ze het over mij hebben gehad. Na enkele seconden onhandige stilte word ik overenthousiast begroet: nat gesmak op mijn wangen, twee handen die me net iets te stevig beetpakken bij mijn bovenarmen en ten besluit een zweterige omhelzing. Zo gaat het altijd bij iedereen, de laatste dagen. Ik mompel beleefd een groet terug, pluk met toestemming een krukje weg bij een ander bed en ga een heel eind bij mijn oudtante vandaan zitten, terwijl ik zo min mogelijk door mijn neus probeer te ademen. Dat mam hier niet misselijk van wordt. ‘En hoe is het met Lavaberg?’, zegt ze met een iets te brede glimlach. Te veel lichtroze tandvlees. Als mensen je vragen hoe het met je gaat, willen ze nooit het echte antwoord. Iedereen raakt in meer of mindere mate van slag als je begint over een hardnekkige eeltbult op je rechtervoet, over je goudvis die op tragische wijze en veel te jong is overleden (hij raakte uit de kom; niet grappig), of over het feit dat je het liefst een winterslaap van een maand of twee wilt doen, maakt niet uit al is het zomer. Daar zit niemand op te wachten.

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Lavaberg Je doet het goed. Verhaalheden - herinnering - verhaalheden. De lezer (ik) volgt het wel. Het kenmerk van de herinnering is dat het verhaalheden gewoon doorloopt - de hp kan dus steeds heen en weer stappen. Het is een van de voordelen van het ik-perspectief Terzijde: Bij een flashback til je het gehele verhaal naar het verleden - dat verleden wordt dan als het ware het verhaalheden. Dat is van een andere orde. wat anders:
Alle zussen van mijn oma lijken op elkaar, en ze ruiken ook nog eens hetzelfde. Want in hun tas zit – naast hun sleutels, portemonnee met pasfoto’s van de kleinkinderen of overleden echtgenoot en een gruizig zakje Wilhelmina-pepermunt – steevast een flesje Eau de Cologne.
met een onsje minder, vermijd in elk geval het uitlegwoord 'want': Alle zussen van mijn oma lijken op elkaar, en ze ruiken ook hetzelfde. Naast hun sleutels, portemonnee met pasfoto’s van de kleinkinderen of overleden echtgenoot en een zakje Wilhelmina-pepermunt, zit er steevast een flesje Eau de Cologne in hun tas. (Bij dat soort dames is het zakje pepermunt nooit gruizig)
Eigenlijk weet ik pas sinds een zeer recente verjaardag
vermijd de spreektaal woorden 'eigenlijk' 'pas' 'zeer'. Dit is genoeg: Sinds een recente verjaardag van oma weet ik enz. met de laatste alinea verval je in flauwigheid, jammer - houd het origineel. geen komma na ? en ! succes

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik ben het eens met de opmerkingen van Jan P. Verder wil ik nog toevoegen dat ik me afvraag hoe oud het hoofdpersonages is. Door de "onjeklonje" denk ik aan een kind (je zegt dat het een recente verjaardag was, dus lijkt het me nog steeds een kind). Maar door het laatste stukje denk ik meer aan ene volwassen persoon.
Iedereen raakt in meer of mindere mate van slag als je begint over een hardnekkige eeltbult op je rechtervoet, over je goudvis die op tragische wijze en veel te jong is overleden (hij raakte uit de kom; niet grappig), of over het feit dat je het liefst een winterslaap van een maand of twee wilt doen, maakt niet uit al is het zomer. Daar zit niemand op te wachten.
De zaken die je beschrijdt, die eeltbult e.d. zijn geen problemen uit een kinderwereld. Dan van die goudvis dan weer wel. Dat was hilarisch trouwens.

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt voor jullie feedback. Het is een nogal ouwelijk, serieus meisje van net 17 met een autistische ouder. Bepaalde sociale omgangsvormen kent ze daarom niet, voelt ze niet aan, waardoor ze steeds in moeilijkheden komt. Ik zal het stukje herschrijven zodat het wat minder pedant klinkt, bijvoorbeeld door de herinnering aan het moment waarop ze dit ontdekte toe te voegen. Ik had als kind altijd enorm veel last van eelt, liep de hele zomer buiten op blote voeten. Maar dat is niet gangbaar? Ik kan er iets anders van maken.

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Het verloop van heden naar herinnering verloopt naar mijn gevoel wel soepel. Maar wat is de noodzaak van de herinnering bij de drogist? Wat voegt het toe? De sfeer en setting kunnen m.i. wel zonder.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik had als kind altijd enorm veel last van eelt, liep de hele zomer buiten op blote voeten. Maar dat is niet gangbaar? Ik kan er iets anders van maken.
Als kind bedoel ik echt een 10-12-jarige. die lijken mij niet te klagen over eelt, of ze het nu hebben of niet. Bij een ouwelijke 17-jarige kan je het wel laten staan. Maar door die onjeklonje dacht ik echt aan een ene kindje van tussen 10 en 12. Het is niet zozeer het misverstand (dat ze niet weet hoe het heet) maar door de beschrijving van de scène dat het me een kinderlijk gevoel geeft.