Start » Proeflezen » [roman] Partizaan (deel 3)

[roman] Partizaan (deel 3)

Door: Steve
Op: 8 februari 2019

Ik vind het moeilijk om meer details in mijn verhaal verwerkt te krijgen. Heeft er iemand tips? Leest het verhaal vlot? Was is goed en wat kan beter?

Fragment: 

Edgarius Jankauskas nestelde zich tevreden in de houten schommelstoel die het gerieflijkste meubelstuk in de kamer was. Een koperen olielamp met een lange tuit onderaan de voorkant wierp zijn licht de wereld in. Hoewel elektriciteit al meer dan zeventig jaar geleden zijn intrede had gedaan, moest Jankauskas helaas constateren dat vele kleine Litouwse dorpen nog steeds niet op het net waren aangesloten. Hij hoopte dat de toekomst beterschap zou brengen voor zijn land dat al zoveel geleden had. Zijn hand zocht zich een weg naar de houten pot met pijptabak die hij naast de schommelstoel had geplaatst. Langzaam begon hij zijn pijp te stoppen. “De huizen zijn te vochtig maar de tabak is te droog,” mopperde hij terwijl hij onderaan de tabak luchtiger hield en bovenaan steviger aanstampte. Het duurde niet lang vooraleer hij met regelmaat aan zijn pijp trok en genoot van geur en smaak. Pijproken was een luxe die niet elke inwoner van zijn dorpje gegeven was, dus hij voelde het als zijn plicht om het zorgvuldig te doen. Hij keek naar zijn Dunya die op een houten stoel erbij was komen zitten. De Sovjets hadden haar en haar hele familie vanuit Moskou geïmporteerd naar Litouwen, nog voor de Duitsers het voor het zeggen hadden gehad. Teder legde Jankauskas zijn hand op de schoot van zijn vrouw. “Je moet niet bang zijn,” probeerde hij haar gerust te stellen. “Het zal allemaal wel los lopen.” “Ik weet niet of we er goed aan doen beertje,” antwoordde ze terwijl de stress onveranderd op haar gezicht bleef staan. “Daar hebben we het al over gehad. Het is de weg naar een betere toekomst. Er is geen andere mogelijkheid. Of dacht je dat die naïevelingen uit de bossen Stalin ook maar een strobreed in de weg kunnen leggen?” Zonder op een antwoord te wachten, ging hij verder: “ Nee, als we Daugai willen helpen, moeten we gehoorzamen. Gedaan met het privé-land hier. Geen kleine boeren meer. Willen we vooruit, dan moeten we opgaan in een staatsbedrijf. Dat is de communistische weg en de wil van Stalin.” Als om zijn woorden kracht bij te zetten, blies hij een stevige rookpluim uit. “De partizanen zeggen anders het omgekeerde. Ze beschouwen ons als collaborateurs. Ze jagen me schrik aan, beertje.” Jankauskas snoof. “Het zijn lafaards die eenvoudige mensen bedreigen. Denken ze dat ik mijn mening verander omdat ze me een dreigbrief schreven? Denken ze dat ik op de loop ga omdat ze enkele stallen in brand staken?” Jankauskas ging zo op in zijn betoog dat hij uit zijn schommelstoel recht stond en zijn stem steeds luider liet weerklinken. “Vandalenstreken. Meer dan kwaljongens zijn het niet. Dommeriken die geen idee hebben van wat ons te wachten staat! Eigenlijk moet je medelijden met ze hebben.” Wanneer hij boos werd, kon je duidelijk zien waarom zijn vrouw hem “beertje” noemde. Breedgeschouderd en ruim een meter vijfentachtig groot was de burgemeester van Daugai bepaald geen doetje. Net op tijd herinnerde hij zich tegen wie hij sprak. “Schrik is niet nodig, lėlė, de stribai beschermen ons. Er zal ons niets overkomen.”
Ramaneekas zuchtte. Hij zat met een dilemma. Het glas inslaan was de snelste, maar ook de luidruchtigste manier om toegang te krijgen tot het eenvoudige huis van de burgemeester van Daugai. Misschien zou iemand hen horen en alarm slaan. Misschien werd Jankauskas gewekt door het lawaai. Maar Ramaneekas besefte dat ze snel moesten handelen, wilden ze kans op slagen hebben. Zonder zich nog langer te bedenken sloeg hij met de speciaal hiervoor meegebrachte kei het glas in gruzelementen. Het gerinkel klonk hem als de luidste sirene in de oren en een secondelang verscheen er een grimas op zijn gelaat. Hij liet zich echter niet tegenhouden. Met de kolf van zijn geweer verwijderde hij de glaspunten uit het raamkozijn en zonder zich verder te bekommeren om eventuele verwondingen, kroop hij naar binnen.

Reacties

Boldstone
Laatst aanwezig: 14 weken 5 dagen geleden
Sinds: 4 Feb 2019
Berichten: 5

Goedemorgen Steve

Over details, zelf heb je een beeld bij een scene, staat alles in je tekst wat de moeite waard is om te beschrijven? Als je zelf content bent zou ik het zo laten. Zelf maak ik af en toe schetsen van scenes die ik beschrijf misschien kan dat je ook helpen. En teveel details is ook niet goed, daar wordt een verhaal traag van.

Ik vind dat je verhaal is prettig is om te lezen,en de spanningsopbouw is goed aanwezig. Er zijn ook vast voorgaande delen die zal ik binnenkort ook eens bekijken. Het lijkt me wel een lastig onderwerp voor zover ik dat kan beoordelen op dit stuk (verzetsstrijd?), ook omdat het om een gebied gaat waar hier weinig over bekend is.

Keep up the good work

Groeten, Berend

keep dreaming

Steve
Laatst aanwezig: 10 weken 5 dagen geleden
Sinds: 15 Jan 2019
Berichten: 11
Boldstone schreef:

Goedemorgen Steve

Over details, zelf heb je een beeld bij een scene, staat alles in je tekst wat de moeite waard is om te beschrijven? Als je zelf content bent zou ik het zo laten. Zelf maak ik af en toe schetsen van scenes die ik beschrijf misschien kan dat je ook helpen. En teveel details is ook niet goed, daar wordt een verhaal traag van.

Ik vind dat je verhaal is prettig is om te lezen,en de spanningsopbouw is goed aanwezig. Er zijn ook vast voorgaande delen die zal ik binnenkort ook eens bekijken. Het lijkt me wel een lastig onderwerp voor zover ik dat kan beoordelen op dit stuk (verzetsstrijd?), ook omdat het om een gebied gaat waar hier weinig over bekend is.

Keep up the good work

Groeten, Berend

hartelijk bedankt voor het commentaar. Zoiets geeft altijd "zin" om verder te schrijven!
Wat betreft het onderwerp, heb ik Litouwen (en de KGB-gevangenis uit hoofdstuk 1) bezocht en me daarna verdiept in de partizanenstrijd. Vandaar...
Het is misschien inderdaad een goed idee om vooraf schetsen te maken! Ik kan het maar proberen.

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • Carry Slee onthult haar schrijfgeheimen
  • Waarom je niet moet wachten met je debuut
  • Schrijftips van John Boyne (De jongen in de gestreepte pyjama)
  • Wat verdient een schrijver aan een boek? (En hoe eerlijk is dat)
  • 9 (te) gekke manieren om inspiratie op te doen
  • Ontdek waarom je van je leven een schrijf-mijnenveld moet maken. 
  • Interview met Simone van der Vlugt
  • Tips door Bregje Hofstede en Saskia de Coster, ze schreven allebei boeken die uitblonken in originaliteit en kwaliteit. Hoe deden ze dat? 
  • We spraken Sabine van den Berg over haar carrière, prozawerk, de liefde voor het schrijven van gedichten en over studenten zonder talent
  • Uitblinken in Spoken Word en/of Performance Poetry?

Als je je aanmeldt vóór maandag 27 mei 16:00 u. krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN