Start » Proeflezen » [roman] Niets kon mij nog ongelukkig maken

[roman] Niets kon mij nog ongelukkig maken

Door: MariaJozina
Op: 12 september 2012

Ik schrijf wel vaker dingen, maar wil er nu graag verder mee, ik wil een keer iets afmaken. Ik heb nog nooit om advies gevraagd en dat wil ik nu graag doen. Ik kom graag in contact met mensen die er al vaker en meer mee bezig zijn die mij kunnen helpen!!

Wat vinden jullie van mijn manier van schrijven? Is er iets wat ik anders kan doen? Zijn er tips?

Fragment: 

Ik ging naar de site van facebook en keek naar de nieuwste statusupdates. Iemand die moe was van het werk en alle dingen die ze nog moest doen voor school. Nieuwe foto’s die waren geplaatst en een aantal mensen die lekker aan het eten waren. Niet zoveel bijzonders. Niets dat specifiek mijn aandacht trok. De tentamenweek was net voorbij. Voor het eerst in een lange tijd had ik weer even niks te doen. Al het leerwerk was klaar, de assesments waren achter de rug en nu was het wachten op de nieuwe periode om te beginnen. Dus, eindelijk een moment waarop ik niks te doen had. Wat zou ik eens gaan doen? Ik wist het niet, voor het eerst in lange tijd wist ik het niet. Het voelde een eeuwigheid geleden dat ik op de bank had gezeten. Voor me uit had gekeken. En dat deze gedachte door mijn hoofd schoot. Wat zou ik eens gaan doen? Dus ik was maar een beetje doelloos op internet aan het kijken. Ik ging naar de pagina van mijn blog. Maar ik had nog niet veel berichten er op geplaatst, wist nog niet hoe het precies allemaal moest. Geen inspiratie om iets nieuws te schrijven en toch niemand die het zou lezen. Ik checkte mijn mail, de schoolmail en de pagina waar ik al mijn cijfers kon zien. Maar er waren nog geen nieuwe studiepunten bijgeschreven. Dat kon twee dingen betekend, er was nog niets beoordeeld of het was slecht beoordeeld. Een onvoldoende dus. Ik keek niet verder en ging weer terug naar facebook. Ik deed de televisie aan. Niet omdat er iets leuks op was om naar te kijken, maar omdat het anders veel te stil was. Stilte helpt me er weer aan herinneren dat ik alleen ben. Ik luister niet naar wat er gezegd wordt op de televisie. Ik schrik. Ik zie zijn naam voorbij komen. Niet iets wat ik wil zien als ik zou moeten vieren. Zou moeten vieren dat we weer kunnen genieten van een beetje vrijheid. Hij staat aan de rechterkant van de pagina, onder het kopje ‘mensen die je misschien kent’. Ja, ik kende hem, misschien. Misschien heb ik hem ooit gekend. Was er een tijd dat ik hem kende, dat ik dacht dat ik hem kende. Maar nu wist ik het niet meer. Ik wist zijn naam en ik herkende zijn foto. Het was maar een klein fotootje. Het was maar onduidelijk. Het was een silhouet van een persoon. Hij had geen shirt aan. Een grijze losse joggingbroek. De foto was van voren genomen en hij keek stoer naar links. Hij was gespierd, hij had een goed lichaam. Een goed lichaam die ik verachtte. De achtergrond was zwart en hij was vanaf links belicht. Op zijn linkerschouder prijkte een tatoeage. Ik kon niet zien wat het was. Ik wist niet wat het was, ik had die tatoeage nog nooit gezien. Zijn gezicht was gericht naar het licht. Hij keek alsof hij aan de top van de wereld stond. En zo voelde hij zich ook, dat wist ik. De foto was maar klein. Aan de vormen van het silhouet herkende ik hem al. Ik wist dat hij het was en de naam die naast de foto stond bevestigde het. Waarom moest ik op dit moment zijn naam tegen komen?
Ik probeer het te negeren en klik de pagina weg. Alleen al als ik terug dacht aan die tijd, kreeg ik de rillingen. Ik voel onmacht in mij omhoog komen. Sluit mijn ogen en leg mijn handen op mijn hoofd. Ik vraag me af of het ooit op zou houden. Die nachtmerrie blijft me maar achtervolgen. En het was geen nachtmerrie in je slaap, in je dromen. Het was er geen waar je wakker van kon worden. Je ogen kon openen, nog even een schrikreactie hebben en dan zal je het al gauw weer vergeten zijn. Maar deze nachtmerrie kan ik niet zomaar vergeten. Het blijft me achtervolgen op bepaalde momenten, onverwachts. Mijn ogen worden vochtig. Ik wil schreeuwen, machteloos. Schreeuwen om ervoor te zorgen dat de gedachtes weggaan. Dat ik niet meer hoef terug te denken aan die tijd. Samen met het stemgeluid dat ik teweegbreng verdwijnt alles. Als dat maar kon, zou dat niet geweldig zijn? Het machteloze gevoel dat door mijn lichaam giert als er herinneringen naar boven komen.

Reacties

-Boeya-
Laatst aanwezig: 3 jaren 46 weken geleden
Sinds: 7 Nov 2011
Berichten: 121

De introductie van de student, is leuk maar veel te standaard en saai. Facebook, televisie aan, niks te doen, geen inspiratie. Laat het personage meer leven.
Probeer er namen in te verwerken; dus niet iemand die moe was van het werk maar Lieke die je nog kende van de basisschool was moe van het werk en moest nog dingen doen voor haar werk. Bij Facebook zie je altijd wel een naam natuurlijk, maak het persoonlijker ipv afstandelijk zoals het nu is. Iets van wrijving in het begin is leuk of gedachtes aan iets.
Daarnaast laat de student iets meer leven!

Ik schijf bijna altijd in de ik, probeer niet zo vaak ik te gebruiken, probeer de zinnen anders te construeren zodat de ik wat meer achterwege blijft.

Ik wil schreeuwen, machteloos. Deze zin is wel heel gemakkelijk en volgens mij kan het ook niet.

Werk aan je stijl en verwerk er meer gevoel in. Wat voelt iemand die een duister persoon van vroeger tegenkomt op Facebook. Hij/zij kan het natuurlijk wel verwachten om die een keer tegen te komen. Ik weet natuurlijk niet waarover het gaat, jij wel. Verwerk er een situatie in die is voorgekomen zonder weg te geven waar het over gaat zoiets als slagen van de zweep, ik noem maar wat. Je hebt het allemaal over gedachtes, laat een gedachte boven drijven of iets wat je aan hem herinnert zonder weg te geven waar het precies over gaat om het persoonlijker te maken.

En laat het alsjeblieft geen loverboy zijn! Daarnaast ga je soms naar de verleden tijd wat niet hoort en moet je je zinnen wat beter, origineler en sterker maken.

First you take a drink, then the drink takes a drink, then the drink takes you.

Pehamo
Laatst aanwezig: 2 jaren 33 weken geleden
Sinds: 28 Jun 2007
Berichten: 634

Hoi Maria,

Je stukje is best veelbelovend, maar zoals het er nu staat leest het wat saai.
Breek wat meer zinnen af.
Wie is trouwens ik?
Kijtk ze toevallig in een spiegel en is niet tevreden met haar uiterlijk?
Beschrijf het als ze haar kamertje verveeld rondkijkt.
Ik mis de geuren en kleuren van een rommelig studentenkamertje.

Waarom zou het geen loverboy worden waar die Ïk" bang voor is Boeya?
Er moet meer aandacht aan die @!#! gegeven worden, zodat minder meisjes zich door hun laten verleiden.

succes met verder schrijven,
ik vind je stijl best goed.

Voor de steeds dikker wordende schrijver,
STEVIA, nieuw plantaardig zoetpoeder,
al 3 kilo kwijt!!!

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!