Lid sinds

11 jaar 2 maanden

Rol

[roman] Niets is heilig

Na een veel te drukke periode ben ik weer aan het schrijven geslagen. Ik wil vooral weten of de stijl, de manier waarop het geschreven is, aanspreekt en/of ik er nog iets aan kan veranderen. Voornamelijk het eerste gedeelte wil ik dat het atmosferisch/dromerig aanvoelt op een bepaalde manier. De tekst heeft ook een soort overgang en of deze duidelijk is, beide gedeeltes je aanpreken en of je graag verder wilt lezen. Daarnaast zijn alle mogelijke opmerkingen natuurlijk altijd welkom. Bedankt!

Fragment

Jens woont een kleine tien minuten lopen van mij vandaan. Hij woont net over de grens waar de luxueuze villawijken gescheiden worden van de middenstanders. Als ik de straat oversteek heb ik het gevoel dat ik een andere wereld binnenstap. De stoep is breder en de bomen die langs de weg staan zijn dikker, groener en langer dan in onze wijk. Het is een benauwde avond en de doffe lichten van de lantaarnpalen geven de verlaten straat een surrealistische tint. Zelfs in deze verlaten straat heb ik het gevoel dat er iemand is die mij in de gaten houdt. Jens woont in een van de grootste villa’s van deze straat, een soort superbungalow van drie verdiepingen. Vroeger liepen wij altijd via deze route naar de basisschool. Een draaierig gevoel komt opzetten en ik blijf even tegen een lantaarnpaal aanleunen. Ik had iets moeten eten of meer moeten slapen. Ik staar naar een lange oprit die naar een gigantisch oud, boerderijachtig huis leidt met zo’n rieten dak. Ik heb ooit gehoord dat hier een vrouw woont die haar huis nooit verlaat en nooit bezoek krijgt. Het schijnt dat ze een keer per week haar eten laat bezorgen. Het gras in de tuin is gelig met hier en daar van die dorre vlaktes. Het licht in de woonkamer staat aan en het is moeilijk om het vanaf deze afstand te zien, maar volgens mij zie ik iemand half verscholen achter de gordijnen staan. Een ritselend geluid leidt mij af en een stuk terug zie ik bij het doffe licht van een lantaarn iets rondfladderen. Ik steek een sigaret op en merk dat mijn rechterhand trilt. Het gefladder lijkt opeens boven mij te zijn en ik zie schaduwen om mij heen flitsen van vleugels of iets wat daarop lijkt. Dan klemt het zich in een keer met zijn pootjes aan de lantaarn vast en gaat op zijn kop boven mij hangen. Ik staar naar het beest dat zijn vleugels om zich heen heeft geslagen en zijn rode ogen staren recht in die van mij. Ik blijf bevroren stilstaan, bang dat een kleine beweging ervoor zorgt dat het beest naar mijn nek vliegt en mijn strot eraf bijt. Ik staar naar het landgoed van de vrouw die nooit naar buiten komt en deze is nu gehuld in duisternis en ik kan niet meer zien of er iemand achter de gordijnen staat. Langzaam zet ik een paar passen achteruit en blijf het beest nauwlettend in de gaten houden. Na een paar meter draai ik me snel om en begin keihard te rennen, schichtig achterom kijkend alsof ik achternagezeten wordt door een psychopaat met een hakbijl. De klinische superbungalow van Jens komt al in beeld en kan een steeds sterkere baslijn voelen in de grond. Ik blijf even uithijgen bij de poort en begin een beetje te lachen om die sprint die ik net heb getrokken. Groene, rode en blauwe lasers schijnen door de ramen en glijden over de geparkeerde auto’s en fietsers. Een meisje zit op de marmeren treden voor de deur. Ze heeft haar hoofd in haar handpalmen liggen en beweegt langzaam op en neer alsof ze op kleine golven deint. ‘Hey, uhm, gaat alles wel goed?’ vraag ik terwijl ik nerveus de straat inkijk op zoek naar vleermuizen. ‘Alles draait,’ zegt ze met ontzettend veel moeite. Ze tilt haar hoofd omhoog en probeert mij aan te kijken maar het kost haar teveel inspanning en laat haar hoofd weer in haar handpalmen vallen. ‘Alles draait,’ herhaalt ze nog een keer. Op de onderste tree ligt een rode plas en haar bruine Uggs zit vol met rode spatten wat me aan bloed doet denken. ‘Wil je iets te drinken? Zal ik een glas water halen?’ Ze mompelt iets onverstaanbaars maar ik ben dit meisje alweer beu en loop het huis binnen. Vinyl staat achter een bureau vol apparatuur te draaien en we geven elkaar een hand en hij roept iets wat ik niet kan verstaan door de harde muziek. Voor zijn neus, voor het mengpaneel ligt een spiegel met vier dikke lijnen coke. Het is nog niet echt druk. Een handjevol mensen met plastic bekers in hun handen staan te dansen. Een paar jongens die ik ken zitten achterin op leren banken een joint te roken. Ze dragen 3D brillen en staren naar een gigantisch scherm van Philips waar MTV opstaat. Er zijn allerlei groepjes mensen die met elkaar aan het praten zijn. Ik geef oud-klasgenoten een hand en we praten even bij wat we hebben uitgespookt in de vakantie. Het voelt aan alsof we korte statusupdates met elkaar uitwisselen. Ik knik geïnteresseerd maar het meeste weet ik al van Facebook.

Lid sinds

11 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mijn bedenkingen: Persoonlijk vind ik het teveel beschrijving. Tenzij het huis van Jens een uiterst belangrijke rol in het verhaal speelt (crime scène of zo) zou ik de beschrijving behoorlijk inkorten. Verder moet je opletten om je zinnen en woordkeuze voldoende te variëren (3x Jens woont in één alinea). En opletten dat je de zin niet telkens met hetzelfde woord begint (Het gras... , Het licht, ...) Je HP laat een bloedend, mompelend meisje achter op de stoep... dat maakt hem niet echt sympathiek. Verder dient het dialoog daar tot niets (tenzij ze ook belangrijk wordt in het verhaal). Hij praat met haar, maar laat haar een minuut later stikken. Laat hem dan eerder met Vinyl of een paar jongens praten. Door interactie en dialoog met 'peers' kan je een personage mooi in beeld brengen. Ook nog een technisch detail: kan een vleermuis aan een lantaarnpaal hangen? Is de diameter van zo'n paal niet groter dan de pootjes van zo'n vleermuis?

Lid sinds

11 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik ga kijken naar de woordkeuzes inderdaad. Jens afwisselen met hij bijvoorbeeld. Het huis van Jens is toch bijna niet beschreven maar dat huis speelt wel een belangrijke rol in het verhaal, dat komt er wel vaak in voor. Dat meisje is niet aan het bloeden. Ze heeft overgegeven, het is wijn of een of ander drankje. Mijn HP is ook niet sympathiek al komen er wel elementen in voor dat je om zijn ergste daden een bepaalde sympathie kan opbrengen. Ik vind het ook wel belangrijk dat je het visueel ineen keer voor je ziet wat er gebeurt zonder het heel specifiek te beschrijven. Mijn thema's worden nu wel kleinschalig geïntroduceerd: materialisme, paranoia, vervreemding, hedonisme, eenzaamheid (dat vrouwtje in haar huis) verlamming en technologie. De stijl, de vlakke manier waarop het beschreven is, moet meewerken aan de inhoud. Over die vleermuis, ik dacht dat een vleermuis wel aan een lantaarnpaal kan hangen maar zal het nog een keer nachecken al hoeft dit niet eens perse realiteit te zijn.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind het dromerige wat je wil opwekken zeker herkenbaar. Ik voel 'm wel. Ik vraag me af of het gebrek aan alinea's daaraan bijdraagt. Ik vermoed eigenlijk dat je ent zo goed wel alinea's kunt gebruiken, het gaat ten slotte om de inhoud. En mét alinea's leest het altijd prettiger. Ik ben het niet geheel met Lore eens. De beschrijving heeft een doel: je wil een sfeer neerzetten. Ik vind het daarvoor niet te lang, mits je wel iets met die sfeer doet. Het moet wel een functie in je verhaal hebben, dan kan het best zo. Kun je ook het woord 'beest' iets minder vaak herhalen? Ik struikelde erover. Synoniem of andere zinsconstructies die de herhaling omzeilen... dat soort trucjes. Er is één ding dat mij een beetje uit de sfeer van het eerste stuk haalde, dat is het woordgebruik hier en daar. Super, keihard, 'een of andere gek', 'zo'n rieten dak'. Dat lijkt niet te passen in de sfeer die je neerzetten. Ze passen echter wel bij je personage, en ze zijn een opmaat voor het feest van het tweede stuk. Eigenaardig. Ik vond het wat storend de eerste keer dat ik het eerste stuk las, maar na het tweede stuk kon ik het wel waarderen.

Lid sinds

11 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is ook het grootste struikelblok Diana Silver. Ik wil het constant dromerig houden en daarnaast de gedachten, beschrijvingen authentiek houden aan de HP. Dat is tegenstrijdig op een bepaalde manier. Mijn HP is achttien en daardoor kan ik niet alles beschrijven zoals in boeken waar de verteller alles precies weet. Hij moet het beschrijven op een manier zoals een achttienjarige dat doet. Dan struikel ik al snel over woorden zoals surrealistisch al kan die nog net. Ik ga straks even kijken naar de alinea's en ook het woord beest en andere herhalingen. Mijn hele plot, die is er wel, moet ook verborgen zijn zodat je totaal niet weet waar het verhaal naartoe leidt al moet je wel constant geïntrigeerd blijven om door te lezen. Een consistent gevoel van wat gaat er gebeuren? Thanks voor de reacties!

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Over het woord surrealistisch: persoonlijk zou ik dat in zijn geheel weglaten. Niet zozeer omdat het interferreert met het karakter dat je wil neerzetten, maar om een heel andere reden. Je wil met dit woord de lezer de sfeer opleggen. Kijk, lezers! Deze lantaarnpalen zijn surrealistisch, zien jullie dat? Neen! Vertrouw op de scène die je neerzet. Laat de lezer dit zelf bedenken. Zou ik doen. Ik weet echter niet in hoeverre dit een raadzame, algemene schrijfwaarheid is, of gewoon mijn persoonlijke voorkeur als schrijver...

Lid sinds

11 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Jaa, show don't tell. Ik heb ook best lang nagedacht over die zin maar heb het nog niet juist, wat past bij de sfeer en inhoud anders kunnen beschrijven. Dat komt vast nog wel ooit goed.

Lid sinds

11 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is natuurlijk waar. Mijn HP beschrijft de grootste villa van de straat als een soort superbungalow van drie verdiepingen dan zou dat wel moeten kunnen toch.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik had ook Jan z'n opmerking in het hoofd en toen dacht ik inderdaad; ach, de hoofdpersoon kan het best zo omschrijven, als hij het zo wil noemen.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is natuurlijk waar. Mijn HP beschrijft de grootste villa van de straat als een soort superbungalow van drie verdiepingen dan zou dat wel moeten kunnen toch.
Boeya, Nee, het kenmerk van een bungalow is dat het een huis betreft dat alleen kamers heeft op de begane grond. groet