Start » Proeflezen » [roman] Motorrijder overlijdt na botsing met Amsterdammertje

[roman] Motorrijder overlijdt na botsing met Amsterdammertje

Door: Elma
Op: 30 april 2015

Hoi beste lezer,
Dit is een kort stukje uit mijn verhaal, waarin plotseling John, de vriend van mijn eigenzinnige hoofdpersonage verongelukt.
Ze heeft met haar ouders gebroken omdat ze hem niet 'goed' genoeg vonden en heeft alleen nog met haar broer contact.
Het stukje: "Koud als de dood" ging hieraan vooraf. Hierin komt ze in het ziekenhuis aan en ontdekt dat John al overleden is.

Vragen:
Vinden jullie het te 'makkelijk'? Moet ik meer uitweiden over haar gevoelens?

In het volgende deel, zelfde hoofdstuk, zoekt ze zijn kleren uit waarin hij begraven wordt en belangrijk om te weten: tijdens het uitzoeken van zijn kleding vindt Sylvia een zeer belangrijk document.

Ook komen er tranen en reflectie in dit hoofdstuk terug, gevolgd door de begrafenis.

Hoe houd ik dit stuk interessant en levendig.
Alle commentaar is welkom.

Fragment: 

Motorrijder overlijdt na botsing met Amsterdammertje
19/06/89, 13:27
(Novum) - Een 28-jarige man uit Amsterdam is donderdagavond overleden nadat hij frontaal tegen een Amsterdammertje is aangereden. Dat gebeurde op de kruising van de Rozengracht en de Prinsengracht. Hij kwam zo ongelukkig op het paaltje terecht dat hij naar het ziekenhuis moest worden vervoerd. Daar overleed hij later, meldt de politie.
Het is niet bekend hoe het ongeluk precies gebeurd is. Mogelijk kwam het door het plotseling oversteken van een hond in combinatie met de gladde, natgeregende keien na een lange periode van droogte. Ook houdt de politie rekening met de mogelijkheid dat de man onwel werd. Getuigen van het ongeluk worden gevraagd zich te melden.

Er zijn verschillende keren geweest dat ik me heb afgevraagd of ik nog verder wilde, en zo ja, waarom dan wel. Ik schrok van mezelf in de spiegel, donkere kringen, een bleke huid, slap en verward haar. ’s Nachts lag ik met wijd open ogen in bed, een extra kussen tegen me aangedrukt, in zijn pyjama te wachten tot de slaap zou komen. Ik was moe. Lichamelijk, geestelijk en emotioneel. Moe van het gebrek aan slaap, van de nachtmerries, de schuldgevoelens van had ik nou … Had ik hem nou maar tegengehouden toen hij zonder enige reden was vertrokken. Had ik er nou maar op aangedrongen om thuis een blik soep open te trekken. Ik voelde me in de steek gelaten maar over die gedachte voelde ik me dan ook weer schuldig. Irreële gedachten.
Ik moest boos zijn maar was het niet. Ik moest schreeuwen maar er kwam geen geluid. Ik moest huilen maar had geen tranen. Ik zou nooit meer iemand liefhebben zoals ik hem lief had. Ik moest sterk zijn maar het enige wat ik deed was in een lamlendige toestand aangekleed op bed liggen.

Gisteren ben ik er geweest. Een scheef gedrukt en zwaar beschadigd Amsterdammertje vlak voor de bocht op de Prinsengracht. Het is niet te bevatten.
Ze hebben de oorzaak van het ongeluk nooit kunnen traceren. Niemand herkende de hond van de compositietekening die de politie na aanleiding van getuigenissen gemaakt heeft. Niemand miste een hond. In een straal van 1 kilometer heeft niemand rond die tijd zijn hond losgelaten.

Op straat zag ik John overal. In iemand die net zo’n mal wollen mutsje op had als hij toen ik hem net leerde kennen. In de man met dezelfde kleur helm die, toen ik heel hard zijn naam schreeuwde, op zijn bromfiets in de drukte verdween. In dezelfde vloeiende tred van iemand die achteraf een vrouw bleek te zijn. In het geluid van zijn klaterende lach op het terras van café Ruig. Ik kreeg zo’n zware migraineaanval als ik lang niet meer had gehad. Ik had op mijn broer na alles verloren en het was moeilijk om niet in medelijden te verzwelgen.
Ach, natuurlijk zijn ze hier geweest. Mijn ouders. Hun gezamenlijke pogingen om mij weer “thuis” te krijgen waren te verschrikkelijk om waar te zijn. Maar hun gemaakte, meelevende woorden, hun redelijke gezichtsuitdrukking, de goedbedoelde alternatieven en het geld dat ze me boden om me “alleen maar te helpen” maakte me kwader en onverzettelijker dan ooit.

Reacties

Darkvalley
Laatst aanwezig: 36 weken 3 dagen geleden
Sinds: 30 Apr 2015
Berichten: 1073

Ha Elma,

Ik heb je stukje gelezen met je vragen in het achterhoofd.

Vinden jullie het te 'makkelijk'? Nee niet echt, ik kan me goed inleven in de emoties die iemand heeft na een verlies.

Moet ik meer uitweiden over haar gevoelens? Ik denk het wel, en het persoonlijker maken zoals je in het laatste gedeelte doet.

Het begin, het krantenknipsel vond ik erg sterk. Probeer wel een nog zakelijkere schrijfstijl te hanteren.

Bijvoorbeeld: "Hij kwam zo ongelukkig op het paaltje terecht " In een krant zie je dit niet vaak maar eerder een zin in de trand van: "De motorrijder kwam ongelukkig neer en moest voor behandeling mee naar het ziekenhuis. Daar bleek dat de ernst... aan zijn verwondingen overleed..."

Je tegenstellingen met emoties voelen op het moment los van de persoon / wellicht kan je die wat persoonlijker maken

"Ik moest boos zijn maar was het niet. Ik moest schreeuwen maar er kwam geen geluid. Ik moest huilen maar had geen tranen. Ik zou nooit meer iemand liefhebben zoals ik hem lief had. Ik moest sterk zijn maar het enige wat ik deed was in een lamlendige toestand aangekleed op bed liggen.

Bijvoorbeeld, Ik moest schreeuwen -> Ik wilde het uitschreeuwen van frustratie / pijn maar er kwam geen geluid.

Het lijkt erop dat je probeert de hoofdpersoon haar eigen gevoelens te laten analyseren en tegelijkertijd uit te laten beelden. Probeer een stijl te pakken. Het herhalende element (ik moest) is evenwel een leuke opbouw alleen lijkt het niet te passen in sommige emoties / activiteiten.

"Niemand herkende de hond van de compositietekening die de politie na aanleiding van getuigenissen "

Dit stuk doet erg gemaakt aan. Ik heb nog nooie gehoord dat er een compositietekening van een hond wordt gemaakt en het brak met de emotie opbouw in het verhaal. Je zou dit kunnen vervangen door een foto die een getuige had gemaakt van het ongeluk waarop (toevallig) een hond is te zien.

Ook de bepaling van ruimte (straal van 1 kilometer) doet vreemd aan, is de persoon iedereen nagegaan / deur tot deur (of heeft de politie dat gedaan?) Het wekt de indruk dat hier iets mee wil / de eigenaar van de hond dit geheim wil houden of heef thet expres gedaan. Je kan wellicht vertellen dat het gebied druk is en dat het niet waarschijnlijk is dat mensen hun hond los laten lopen. (Is er gras, een stoep etc. Loopt er toevallig mensen langs met honden aan de lijn)

Groetjes en ik hoop dat je er wat aan hebt.

- ik ben blij dat ik niet alles weet -

Elma
Laatst aanwezig: 1 jaar 40 weken geleden
Sinds: 29 Dec 2014
Berichten: 105

Hoi DarkValley,

Heel erg nuttig!...het grappige is dat je de vinger precies op de zere plek legt, (mijn twijfels). Ik ga hier aan werken.
De advertentietekst is zo goed als letterlijk uit de krant over genomen...en ik zie dat het per krant enorm kan verschillen.
http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/deta...
Tot meer...:-)

Met vriendelijke pennenstreek, Elma

anoniem67
Laatst aanwezig: 3 jaren 37 weken geleden
Sinds: 24 Okt 2012
Berichten: 447

Zo, da's nog eens een rauw stukje onverteerde post. En als motorrijder (maar dan zonder zo'n mal mutsje) een herkenning voordat.
Als het autobiografisch is (en daar lijkt het wel op) en vrijwel 26 jaar geleden, heeft dat wel een uiterst sterk persoonlijke toets, maar treedt als bij zovelen met dergelijke verhalen de vraag op de voorgrond hoe deze intense ervaring (als meest betrokken achterblijver) aan de wereld kenbaar gemaakt kan of zelfs moet worden.
Voor menigeen een krantenbericht in de kantlijn, voor een enkeling de wereld ondersteboven.

Zolang er al krassen in klei worden gebeiteld of contracten met bloed worden bevlekt, is het nog geen enkele dichter zelfs maar in de verste verte gelukt het ultieme gevoel te verwoorden. De intentie is er, dat is het herkenbare, maar de uitdrukking, treffend de ander in 't hart met één frase... is slechts en enkel vanuit het eigen authentieke perspectief mogelijk.

Waar ik zelf zo langzamerhand achter kom is dat het niet belangrijk is wàt de ervaring was, maar hoe het redelijk vervormd in woorden kan worden, totdat anderen het in hun specifieke ervaring kunnen toepassen ('vervoegen'). Je zult dus vooral en eerst een verteller moeten worden (eigenlijk: al zijn) om dit te (kunnen) doen. Een behoorlijk onderbelicht aspect op deze site overigens, maar ook wel begrijpelijk.

Hoe wordt je verteller en schrijf je als een pro je verhaal de wereld in?
Ik stel mij Rembrandt voor staande in zijn atelier voor een strakgespannen galjoenenzeil.
Schutterstuk. Opdracht. Inkomen. Schuld. Goud. Schaduw. Palet. Nacht. Lief.
SMEER!

Er blijkt soms geen reden om zomaar te vertrekken. Een pyama met zoute mouwen.
Alleen wat niet is, blijft misschien voor altijd behouden? (*)

"Groetjes en ik hoop dat je er wat aan hebt."
(zoiets sprak ook mijn wolkengrijnsje toen)

(*) vrij naar Lucebert: Alles van waarde is weerloos.

pim2000
Laatst aanwezig: 3 jaren 47 weken geleden
Sinds: 26 Apr 2015
Berichten: 505

Hoi Elma,

Ik heb je stuk vol bewondering gelezen. Ik heb wel een opmerking.

Ik mis het gevoel van pijn. Ik lees dat de pijn er is, het verdriet er is, maar het komt niet bij me binnen.
De gebeurtenissen en vragen die ze heeft zijn raak gekozen, maar als je nu omschrijft dat je de plek gaat bezoeken dan kan ik me voorstellen dat hier veel meer bij komt kijken voor de hoofdpersoon.
Moet ze zich bijvoorbeeld vasthouden aan een reling om niet om te vallen van de emotionele pijn, waardoor ze bijna flauw valt. Voelt ze haar maag in de knoop als ze de plek des onheils betreed.

Kortom je schept wat afstand en verteld het bijna beschouwend.

Overigens ging mijn verhaal van de schrijfopdracht van deze week ook over een ongeval.
(in het forum: #52 het licht gaat uit). Maar in mijn geval is het ongeluk van een andere kant belicht.

Elma
Laatst aanwezig: 1 jaar 40 weken geleden
Sinds: 29 Dec 2014
Berichten: 105
schreef
Zo, da's nog eens een rauw stukje onverteerde post. En als motorrijder (maar dan zonder zo'n mal mutsje) een herkenning voordat.

Welk mal mutsje bedoel je? de helm?

Als het autobiografisch is (en daar lijkt het wel op) en vrijwel 26 jaar geleden, heeft dat wel een uiterst sterk persoonlijke toets, maar treedt als bij zovelen met dergelijke verhalen de vraag op de voorgrond hoe deze intense ervaring (als meest betrokken achterblijver) aan de wereld kenbaar gemaakt kan of zelfs moet worden.
Voor menigeen een krantenbericht in de kantlijn, voor een enkeling de wereld ondersteboven.
Beste aubergine, (hoe kom je erop?)

Nee, het is gelukkig geen werkelijke gebeurtenis uit mijn leven, hoewel elke schrijver put uit zijn ervaring, en ik dus ook.
De kracht is om niet te vertellen maar het te laten gebeuren. Hier komt een vervolg op, en ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, dus ook van Cour Gette of Pa Priekha)

Grappig toch...wel blijven lachen hoor!
;-)

Met vriendelijke pennenstreek, Elma

Elma
Laatst aanwezig: 1 jaar 40 weken geleden
Sinds: 29 Dec 2014
Berichten: 105
pim2000 schreef:

Hoi Elma,

Ik heb je stuk vol bewondering gelezen.
Echt? Gaaf!

Ik heb wel een opmerking.

Ik mis het gevoel van pijn. Ik lees dat de pijn er is, het verdriet er is, maar het komt niet bij me binnen.
De gebeurtenissen en vragen die ze heeft zijn raak gekozen, maar als je nu omschrijft dat je de plek gaat bezoeken dan kan ik me voorstellen dat hier veel meer bij komt kijken voor de hoofdpersoon.

Moet ze zich bijvoorbeeld vasthouden aan een reling om niet om te vallen van de emotionele pijn, waardoor ze bijna flauw valt. Voelt ze haar maag in de knoop als ze de plek des onheils betreed.
Goed tip!

Kortom je schept wat afstand en verteld het bijna beschouwend.

Overigens ging mijn verhaal van de schrijfopdracht van deze week ook over een ongeval.
(in het forum: #52 het licht gaat uit). Maar in mijn geval is het ongeluk van een andere kant belicht.

Succes!

Met vriendelijke pennenstreek, Elma

Imena
Laatst aanwezig: 2 weken 5 dagen geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 453

Hi Elma,

Vlotte tekst.
In welk opzicht te 'makkelijk'?

Ik lees verschillende delen in dit stukje:
Het ongeval,
De apathie erna,
De confrontatie met de plaats van het ongeval,
Reflectie.

Hoe belangrijk zijn al die elementen?
Dit is een hoofdstuk uit een langer verhaal, begrijp ik.
Om die reden kan ik het krantenartikel niet plaatsen op deze plek, bovenaan het hoofdstuk.

Waar is de hp?
Leest zij het artikel? Gaat ze daarna terugdenken aan de periode na het ongeval?
Hoeveel tijd zit er tussen de publicatie van dit artikel en de reflectie?
Ik mis een context (omgeving) en een verbindend element tussen het artikel en de daaropvolgende alinea.

Tweede alinea zou ik kiezen voor een punt na schuldgevoelens.
Blik soep?
Hoezo?

De herhaling spreekt mij aan: ik moest.., maar...
Volgens mij hoort er een , voor maar.

Derde alinea: lijkt me een belangrijk moment. Belangrijk genoeg om meer woorden aan te besteden. Misschien een scene op zich. Ik merk dat ik deze opmerking vaker plaats, wat ook iets over mij als proeflezer kan zeggen. Vermoedelijk komt dit mede doordat ik de opbouw van je verhaal niet ken en niet weet waar jouw belangrijkste focus ligt.

Is het bezoek aan de plaats van het ongeval de aanleiding voor het herlezen van het artikel en voor de reflectie? Hoe zou het dan zijn om te beginnen met de herinnering aan dat bezoek, de volgorde in opbouw om te draaien?

4e aliea: mooi, het zien van de man overal.
Het relaas over de ouders. Ook voor mij hier misschien weer een scene op zich waard.

De zin : ik had op mijn broer na ... geeft me de indruk dat de broer is verongelukt. Beetje verwarrend.

Je stuk is levendig genoeg, door de afwisseling in momenten. Voor een kort verhaal waarschijnlijk prima. Voor een langer verhaal misschien te flitsend.

Gr. Imena

anoniem67
Laatst aanwezig: 3 jaren 37 weken geleden
Sinds: 24 Okt 2012
Berichten: 447
Elma schreef:

Welk mal mutsje bedoel je? de helm?

Elma schreef:

...zag ik John overal. In iemand die net zo’n mal wollen mutsje op had als hij...

Elma schreef:

...hoe kom je erop?

Ah... Da's zeker geen cursieve anekdote. Leven en dood, enzo. En een verre kust in de reciproke kleur. Ahem, ter zake.

Elma schreef:

Nee, het is gelukkig geen werkelijke gebeurtenis uit mijn leven, hoewel elke schrijver put uit zijn ervaring, en ik dus ook.

Echt? Je keek toe vanuit het raam op de hoek en zag het gebeuren. Stelde je de tragiek voor. En dan zovele jaren later, ineens, dat ga ik doen! Het opschrijven!

Absoluut doen. Ik hou je in de gaten dus ik proef je leesstukjes.
En:

Elma schreef:

...wel blijven lachen hoor!

Jusque.

Elma
Laatst aanwezig: 1 jaar 40 weken geleden
Sinds: 29 Dec 2014
Berichten: 105

Haha.... big brother...;-)

Met vriendelijke pennenstreek, Elma

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
A A N B I E D I N G Schrijven Magazine

1 jaar voor slechts € 27,50 én cadeaus!

Profiteer nu!