Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

[roman] Liefde en/of succes

In het kort: HP houdt van muziek. Hij houdt ook van zijn vriendin. Hij kan de twee belangrijkste dingen in zijn leven echter niet de aandacht schenken die ze opeisen. Hij krijgt hij de kans van zijn leven om door te breken als muzikant, maar is zijn relatie daar ook tegen bestand? Kiest hij voor het succes waar hij al altijd van droomde of voor liefde van zijn leven? Het boek is geschreven in de ik-vorm (Max), met af en toe een hoofdstuk van uit een ander perspectief (zijn vriendin) en soms een terugblik naar het verleden. Dit is de opening van het boek. 1. Ik wil graag weten of het begin van het boek uitnodigt om verder te lezen? 2. Wat is je gevoel bij dit stukje tekst? 3. Hoe is de schrijfstijl (leest het prettig)? 4. Hoe is de beschrijving van de HP? (Krijg je een beeld/gevoel bij hem? Kun je je verplaatsen/inleven in de HP?) 5. Wat is het eerste wat er in je op komt bij dit fragment? 6. Zijn er dingen die beter kunnen (afgezien van eventuele schrijffouten, dit is pas de eerste versie)? 7. Algemene feedback is natuurlijk ook welkom.

Fragment

Aarzelend hangt mijn vinger boven de groene knop. Mijn hart bonkt in mijn keel en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest als nu. Moet ik het doen? Ik sluit mijn ogen en adem diep in en uit. Nog een keer. Stel dat niemand er naar kijkt of luistert, dat mensen het niet interesseert of dat ze het niet leuk vinden? Wat als…? De twijfel slaat toe. Ik kijk naar mijn vinger, die nog steeds boven de groene knop zweeft. Mijn hand trilt een beetje. Het voelt alsof de lucht tussen mijn vingertoppen en het scherm van mijn telefoon zo dik is, dat ik enorm veel kracht moet zetten om enige beweging te kunnen realiseren. Weet ik zeker dat ik dit wil doen? Er zwerven tientallen gedachten door mijn hoofd en ik sluit even mijn ogen in een poging mijn zenuwen tot bedaren te brengen, maar vanuit het niets springt Luna boven op me en ik sper mijn ogen wijd open. Van schrik laat ik mijn telefoon vallen, maar het lukt me nog net om hem op te vangen voordat hij de grond raakt. Tijdens deze reddingsactie heb ik blijkbaar op de groene knop gedrukt, want als ik op mijn scherm kijk, staat er met grote letters in beeld GEPUBLICEERD. Shit! Ik wist het nog helemaal niet zeker! ‘Luna!’ schreeuw ik. ‘Jij gekke kat! Nu heb ik het gepubliceerd en ik was nog aan het twijfelen!’ Luna kijkt me met een scheef koppie aan. Het arme beestje heeft geen idee waar ik het over heb. ‘Sorry, ik wilde niet tegen je schreeuwen, maar ik schrok van je,’ zeg ik terwijl ik haar aai. ‘Er is geen weg meer terug, het is nu gepubliceerd. Het enige wat ik nog kan doen is afwachten.’ Luna drukt haar kop onder mijn handpalm en ik kriebel haar achter haar oortjes, dat vindt ze heerlijk. Peter, mijn collega, had me de app aanbevolen toen hij ontdekte dat ik me ook met zingen en muziek maken bezighield. Zelf zingt hij af en toe op feestjes en partijen, vertelde hij me. Ik heb de app meteen gedownload en ben naar de wc gelopen om te kijken hoe alles werkte, maar het was iets ingewikkelder dan ik had verwacht. Zonder dat ik het door had, had ik een half uur op de wc doorgebracht. Blijkbaar was mijn baas naar me op zoek, want toen ik mijn kantoor binnen stapte met de telefoon nog in mijn handen, stond hij daar ineens. ‘Ah, Max! Daar ben je! Waar was je in hemelsnaam?’ vroeg hij lichtelijk geïrriteerd terwijl hij een blik op mijn telefoon wierp. Ik had het ding snel in mijn broekzak gestopt en zag vanuit een ooghoek dat Sasha gebaarde dat Meneer Grumpy – zo noemen we hem op kantoor allemaal, omdat hij vaak heel nors en slecht gehumeurd is, of althans zo komt hij over – in een slechte bui was. ‘Eh, ja, daar ben ik. Ik…’ ‘Je zou een half uur geleden al bij mij op kantoor zijn voor de afhandeling van Stones, weet je wel?’ Meneer Grumpy had me doordringend aangekeken. Zijn wenkbrauwen waren gevormd in een soort ‘v’ en zijn mondhoeken waren strakgetrokken. Een blauwe ader op een van zijn slapen, vertelde me dat hij geïrriteerd was. ‘Nou, ik eh, ik kreeg een belangrijk telefoontje, meneer,’ zei ik. Ik moest iets verzinnen, want ik wist dat hij meer wilde horen dan alleen dat. Ik moest een goede rede hebben. ‘Van een... tante van mijn moeder, haar man is... nou, ze zijn erachter gekomen dat hij geen man is.’ O, ik had op dat moment zo veel dingen kunnen verzinnen. Zó veel! Ik had kunnen zeggen dat mijn zus – die ik overigens niet heb, maar dat weet mijn baas niet – lag te bevallen. Ik had kunnen zeggen dat mijn opa – die al twaalf jaar niet meer leeft, rust zacht opa – miljonair was geworden. Ik had desnoods kunnen zeggen dat ik met scheurbuik op de wc had gezeten. Alles was geloofwaardiger geweest dan dit. Ik zag hoe Sasha een hand voor haar gezicht sloeg en met haar hoofd schudde. ‘Oké. Interesseert me niet.’ Had mijn baas kortaf geantwoord en hij seinde dat ik hem moest volgen. Ik was met hem mee naar kantoor gelopen en ondanks dat ik maar aan die app bleef denken, was het me gelukt om een serieus gesprek over de afhandeling van Stones te voeren met mijn baas. Nadat mijn werkdag erop zat, was ik als een gek naar huis gerent. Ja, gerent, want ik loop naar mijn werk, normaal gesproken dan. Ik wilde de app uit gaan proberen, dus ik had iets meer haast die dag. Eenmaal thuis gekomen had ik als een malle het avondeten in elkaar gemetseld. Zodra Lucy thuiskwam, schotelde ik haar het bord met eten voor, at zo snel als ik kon mijn bord leeg, gaf Lucy een kus en zei dat ik de rest van de avond druk bezig was met muziek en dat zij misschien een serie of zo kon gaan kijken.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Leentje85. Ik zal proberen iets zinnigs te zeggen. 1. Ik wil graag weten of het begin van het boek uitnodigt om verder te lezen? Nog niet. 2. Wat is je gevoel bij dit stukje tekst? Ik kreeg alleen hier een gevoel bij: "gaf Lucy een kus en zei dat ik de rest van de avond druk bezig was met muziek en dat zij misschien een serie of zo kon gaan kijken." Het gevoel van: o jee o jee - en dat gevoel moet eigenlijk de hele opening uitstralen. Het boek gaat immers om het conflict in de HP tussen muziek en meisje. In deze zin zit dat, in de rest niet zo, vind ik. 3. Hoe is de schrijfstijl (leest het prettig)? Het wordt veel beter als je de ruis eruit haalt. Een voorbeeld: "...dat Meneer Grumpy – zo noemen we hem op kantoor allemaal, omdat hij vaak heel nors en slecht gehumeurd is, of althans zo komt hij over – in een slechte bui was." Hij heet meneer Grumpy, alles tussen - en - kun je weglaten. Ik snap wat Grumpy is. Of dit hele stuk: "O, ik had op dat moment zo veel dingen kunnen verzinnen. Zó veel! Ik had kunnen zeggen dat mijn zus – die ik overigens niet heb, maar dat weet mijn baas niet – lag te bevallen. Ik had kunnen zeggen dat mijn opa – die al twaalf jaar niet meer leeft, rust zacht opa – miljonair was geworden. Ik had desnoods kunnen zeggen dat ik met scheurbuik op de wc had gezeten. Alles was geloofwaardiger geweest dan dit." zou je gewoon weg kunnen laten, het voegt niets toe en leidt daardoor alleen maar af, het vertraagt de boel. 4. Hoe is de beschrijving van de HP? (Krijg je een beeld/gevoel bij hem? Kun je je verplaatsen/inleven in de HP?) Nog niet. Ik hoop dat je me kunt laten voelen hoe hij opgaat in zijn muziek en zich daarna schuldig voelt tegenover zijn vriendin. Bijvoorbeeld hoe hij tot een stuk in de nacht op zijn gitaar prutst met die app van 'm en zijn vriendin, die wanhopig smeekt of hij nu eindelijk komt slapen, gevoelloos afbekt. En hoe hij zich de volgende ochtend uitslooft om het weer goed te maken. 5. Wat is het eerste wat er in je op komt bij dit fragment? 'Hm, juist ja, en waar gaat het naartoe? (Dat komt doordat er zo veel afleidend ruis in zit.) 6. Zijn er dingen die beter kunnen (afgezien van eventuele schrijffouten, dit is pas de eerste versie)? Zoiets als dit kan veel vlotter: "Ik zag hoe Sasha een hand voor haar gezicht sloeg en met haar hoofd schudde." Hierin hoef je 'ik zag dat...' er niet bij te zeggen: het perspectief ligt bij de ik dus ik weet al dat de ik het waarneemt. Als je zegt: 'Sasha facepalmt achter haar bureau' weet ik al genoeg. 7. Algemene feedback is natuurlijk ook welkom. Ik vind het onderwerp - het conflict in de HP tussen muziek en meisje (het lot van de artiest, de offers die een mens voor zijn kunst maakt en zichzelf en zijn omgeving daarmee genadeloos in het ongeluk stort, de schaduwzijde van de roem?) - heel interessant. Een prima recept voor lekker veel drama en moeilijkheden. Zet hem op!

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Martijn H dankjewel voor je reactie. Ik had er niet bij vermeld dat dit pas de eerste versie is, dus wat betreft de ruis: helemaal mee eens!

Lid sinds

8 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leentje: ik heb eerst het commentaar van Martijn gelezen, daar ben ik het mee eens, doe er je voordeel mee ik vind het een interessant uitgangspunt, het dilemma meisje of muziek is nog in de kinderschoenen van het verhaal, da's logisch, maar ik zou het toch hier al wat uitwerken door de lezer zijn (en eventueel haar) gedachten te laten horen je zegt ergens dat je perspectiefwisseling wil toepassen, dat zou hier ook al goed kunnen nog even kort je vragen: 1. Ik wil graag weten of het begin van het boek uitnodigt om verder te lezen? de groene knop ja 2. Wat is je gevoel bij dit stukje tekst? doet mij denken aan mijn kleindochter die ook muziek/film/vriend moet managen 3. Hoe is de schrijfstijl (leest het prettig)? ik verdwaal 4. Hoe is de beschrijving van de HP? (Krijg je een beeld/gevoel bij hem? Kun je je verplaatsen/inleven in de HP?) nog onvoldoende, laat horen wat hij denkt 5. Wat is het eerste wat er in je op komt bij dit fragment? niet mijn interessegebied, maar dat is persoonlijk 6. Zijn er dingen die beter kunnen (afgezien van eventuele schrijffouten, dit is pas de eerste versie)? met de schoffel erdoorheen 7. Algemene feedback is natuurlijk ook welkom. richt je op het verhaal succes PeterFD

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leentje: ik heb eerst het commentaar van Martijn gelezen, daar ben ik het mee eens, doe er je voordeel mee ik vind het een interessant uitgangspunt, het dilemma meisje of muziek is nog in de kinderschoenen van het verhaal, da's logisch, maar ik zou het toch hier al wat uitwerken door de lezer zijn (en eventueel haar) gedachten te laten horen je zegt ergens dat je perspectiefwisseling wil toepassen, dat zou hier ook al goed kunnen nog even kort je vragen: 1. Ik wil graag weten of het begin van het boek uitnodigt om verder te lezen? de groene knop ja 2. Wat is je gevoel bij dit stukje tekst? doet mij denken aan mijn kleindochter die ook muziek/film/vriend moet managen 3. Hoe is de schrijfstijl (leest het prettig)? ik verdwaal 4. Hoe is de beschrijving van de HP? (Krijg je een beeld/gevoel bij hem? Kun je je verplaatsen/inleven in de HP?) nog onvoldoende, laat horen wat hij denkt 5. Wat is het eerste wat er in je op komt bij dit fragment? niet mijn interessegebied, maar dat is persoonlijk 6. Zijn er dingen die beter kunnen (afgezien van eventuele schrijffouten, dit is pas de eerste versie)? met de schoffel erdoorheen 7. Algemene feedback is natuurlijk ook welkom. richt je op het verhaal succes PeterFD
Dankjewel Peter. Ik ga zeker met het verhaal aan de slag en ja, er moet nog een hoop aan geknutseld worden ;) maar daarvoor is het ook de eerste versie inderdaad. Het uitgangspunt van de keuze voor liefde en/of muziek wil ik zeker goed naar voren laten komen, dus er is nog werk aan de winkel. Nogmaals bedankt voor je reactie.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb een opmerking over de beginzin, omdat ik dit heel vaak zie bij manuscripten van beginners:
Aarzelend hangt mijn vinger boven de groene knop.
Dat is een zinsconstructie die op mij altijd heel onnatuurlijk overkomt en heel erg overkomt als 'ik moet mijn eerste zin pakkend maken'. De constructie is altijd: signaalwoord (vaak onvoltooid deelwoord) - handeling. "Angstig liep hij door de gang." "Hijgend rende ik naar binnen." Het is niet fout maar het gaat erg opvallen, en je ziet vaak dat schrijvers elk nieuw hoofdstuk met zo'n zin starten. Er is niets mis met "Mijn vinger hing aarzelend boven de groene knop." of "Ik rende naar binnen. Ik hijgde van inspanning." Dan het volgende deel. Ik snap heel goed wat je wilt bereiken: je wilt overbrengen dat het heel spannend voor de hoofdpersoon is om op de knop te drukken. Maar in plaats van dat je duidelijk maakt waarom, ben je vooral aan het uitstellen. Spanning ontstaat als de lezer weet wat er op het spel staat. Dat schrijf je wel, maar je rommelt het er een beetje tussendoor. Je hoeft ook nog niet te expliciet te zijn als je dat niet wilt. Je kan duidelijk zijn over mogelijke rampen zonder ze meteen te benoemen. Volgens mij wordt dat stuk sterker als je begint met wat er op het spel staat en dan dan de twijfel:
"De groene knop. Als ik die aanklik gebeurt het: dan publiceer ik wat ik heb gemaakt en is er geen weg meer terug. Wat zullen ze van mijn denken? Mijn familie? Mijn vrienden? Zal iedereen me uitlachen? Mijn vinger hangt nog steeds boven de knop. Mijn hand trilt. Ik voel mijn hart bonzen. Doen of niet doen?"
Zelfde boodschap, maar het is meteen duidelijk wat er gaande is en de spanning ontstaat omdat je als lezer weet dat er iets (wat dan ook) gepubliceerd gaat worden dat wellicht vreselijke (maar nog voor de lezer onbekende) gevolgen heeft.

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb een opmerking over de beginzin, omdat ik dit heel vaak zie bij manuscripten van beginners:
Aarzelend hangt mijn vinger boven de groene knop.
Dat is een zinsconstructie die op mij altijd heel onnatuurlijk overkomt en heel erg overkomt als 'ik moet mijn eerste zin pakkend maken'. De constructie is altijd: signaalwoord (vaak onvoltooid deelwoord) - handeling. "Angstig liep hij door de gang." "Hijgend rende ik naar binnen." Het is niet fout maar het gaat erg opvallen, en je ziet vaak dat schrijvers elk nieuw hoofdstuk met zo'n zin starten. Er is niets mis met "Mijn vinger hing aarzelend boven de groene knop." of "Ik rende naar binnen. Ik hijgde van inspanning." Dan het volgende deel. Ik snap heel goed wat je wilt bereiken: je wilt overbrengen dat het heel spannend voor de hoofdpersoon is om op de knop te drukken. Maar in plaats van dat je duidelijk maakt waarom, ben je vooral aan het uitstellen. Spanning ontstaat als de lezer weet wat er op het spel staat. Dat schrijf je wel, maar je rommelt het er een beetje tussendoor. Je hoeft ook nog niet te expliciet te zijn als je dat niet wilt. Je kan duidelijk zijn over mogelijke rampen zonder ze meteen te benoemen. Volgens mij wordt dat stuk sterker als je begint met wat er op het spel staat en dan dan de twijfel:
"De groene knop. Als ik die aanklik gebeurt het: dan publiceer ik wat ik heb gemaakt en is er geen weg meer terug. Wat zullen ze van mijn denken? Mijn familie? Mijn vrienden? Zal iedereen me uitlachen? Mijn vinger hangt nog steeds boven de knop. Mijn hand trilt. Ik voel mijn hart bonzen. Doen of niet doen?"
Zelfde boodschap, maar het is meteen duidelijk wat er gaande is en de spanning ontstaat omdat je als lezer weet dat er iets (wat dan ook) gepubliceerd gaat worden dat wellicht vreselijke (maar nog voor de lezer onbekende) gevolgen heeft.
Dankjewel voor je feedback! Ik moet eerlijk zeggen dat die zin gewoon zo in mij opkwam en ik niet echt heb nagedacht over de volgorde waarin hij vertelt is. (Ook omdat het wen eerste versie is) Maar dank voor de aanvulling, dat is zeker nuttig en ik kan er voor de rest van het verhaal ook op terugvallen.

Lid sinds

4 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb de indruk dat de muziek een afleidingsmanoeuvre is. Max is geen muzikant, maar een individu met een schrijversdroom die twijfelt over zijn kunde. Ik vind het fragment veel te braaf geformuleerd. Er zit geen diepgang in die mij doet hunkeren naar meer. Tevens zijn er ook een aantal spelfouten terug te vinden zoals deze overduidelijke dt-fout: “gerent”. Veel succes met het schrijven!

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb de indruk dat de muziek een afleidingsmanoeuvre is. Max is geen muzikant, maar een individu met een schrijversdroom die twijfelt over zijn kunde. Ik vind het fragment veel te braaf geformuleerd. Er zit geen diepgang in die mij doet hunkeren naar meer. Tevens zijn er ook een aantal spelfouten terug te vinden zoals deze overduidelijke dt-fout: “gerent”. Veel succes met het schrijven!
Dankjewel voor je feedback. Spelfouten zullen er inderdaad in deze eerste versie nog genoeg te vinden zijn ;) Ik ben inmiddels het hele verhaal aan het omgooien en ik denk dat het er een stuk beter op gaat worden zo. En anders herschrijven we gewoon nog een keer ;)