Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

[roman] Kerker ontsnappingsscène

Hoihoi,, dit is een stukje dat ik voor mijn nieuwe boek aan het schrijven ben. Ik heb dit al eens eerder in het engels op nownovel.com geplaatst, en toen werd me verteld dat ik de scène spannender kon maken door meer details toe te voegen. Maar hoe doe ik dat precies? En hoe krijg ik de groeiende liefde tussen Rose en Lynn realistischer vanuit het standpunt van Lynn? En de omgang met Caelena? (Die hen verraden heeft) Dan nog even wat opheldering: Lynn en Rose zijn opgesloten door de meerminnen in Atlantis, en zijn door hen de mogelijkheid gegeven om onder water te ademen. Zij hadden een vriendin daar (Caelena) die hen heeft verraden aan de leidster van de zeemeerminnen. Lynn heeft een relatie met Leo en wordt nu verliefd op Rose. Rose weet nog niet dat zij lesbisch is maar Lynn is zich ervan bewust dat zij biseksueel is.

Fragment

"Lynn?" Iemand trok aan mijn arm. "Lynn, word wakker!" Kreunend opende ik mijn ogen. 'In Livvah’s naam, Rose ... Hoe laat is het? Verdomme ... " "Bewaar je klachten maar voor later. Sta op, Caelena is hier. ' "Wat? Waarom nu?" Rose wees naar de tralies, waarachter, inderdaad, Caelena te zien was. "Vraag het haar, zij is degene die ons eerst verraadde, en ons daarna uit bed heeft getrokken." De zeemeermin zuchtte. "Ik weet het en het spijt me. Dahlia had me beloofd dat ze jullie niets zou doen... Ik kom jullie helpen. Ik ben geen goede vriendin geweest de afgelopen dagen. En bovendien, Lynn, jij hebt net zo goed een volk te beschermen als wij.” Rose rolde met haar ogen, maar mompelde een 'vooruit dan maar'. "Oké," zei Caelena, "dus als jullie zonder al te veel gedoe weg willen, moeten jullie precies doen wat ik zeg. Duidelijk?" Ondanks dat ik niet gewend was om rondgecommandeerd te worden, gaf ik haar een snel knikje. 'Over drie minuten zijn de bewakers hier voor hun ronde. Doe net alsof je slaapt. Wanneer ze dit cellenblok hebben gecontroleerd, duurt het vijftig minuten voor de volgende ronde. Ik zal jullie cel dan openen. Dat is jullie kans om te vluchten. Zwem naar de oppervlakte, Leo wacht op jullie. Maar je zult je moeten haasten. ' Ik voelde rode vlekken omhoog komen in mijn hals. "Ik ben geen erg goede zwemmer," mompelde ik. "We halen het niet." "Ik weet het, maar er is geen andere optie, Lynn. Je moet alles geven. " Een harde bel rinkelde. "Ze komen eraan." Een zilveren flits was het laatste wat ik zag toen Caelena de hoek om ging. Twee bewakers kwamen de gang binnen. "Hier heb je de sleutel. Wees stil, we willen ze niet wakker maken. Ze kunnen proberen te ontsnappen; die lelijke vecht als een tijger. Je hebt niet echt iets te vrezen van het blondje, maar toch; doe voorzichtig." Ik wist niet goed of ik me beledigd moest voelen, of gevleid. De bewaker kwam binnen. Gelukkig was hij te dom om te begrijpen dat Rose's gesnurk nep was - ze klonk als een varken - en dat ik een niesbui probeerde te stoppen door mijn vuist in mijn mond te proppen. "Niets verdachts hier." De celdeur ging weer dicht en ik hoorde de klik van het slot. Ik bleef nog tien seconden liggen voor het geval dat, maar de watertrillingen vervaagden langzaam. "Ze zijn weg," fluisterde Rose terwijl we opstonden. Ik knikte. "Wees klaar om te vluchten. Caelena kan elk moment hier zijn. ' "Ik ben bang, Lynn. Wat als ze ons betrappen? " Ik dacht even na over mijn reactie. Mijn hart klopte als een voorhamer, en mijn hals jeukte. Maar ik zou niet bang moeten zijn. Ik mocht niet bang zijn; mijn land had me nodig. Aan de andere kant ... Ik had Leo beloofd dat ik wat vaker mijn gevoelens uitte. "We zijn allemaal bang, Rose." Ze boog zich een beetje in mijn richting en ik was bang dat ze mijn hart kon horen kloppen. “Dit is misschien een beetje een raar moment om hierover te beginnen,” zei ze, “maar soms dan voel ik me zo raar; ik kan het niet goed uitleggen. Ik weet gewoon echt niet hoe ik me moet voelen.” Mijn hart maakte een salto en zwol daarna op van blijdschap. Al die tijd… Ik voelde tranen opkomen en sloeg mijn hand voor mijn mond. Rose sloeg haar ogen neer. “Sorry. Ik had nooit moeten –“ Ik schudde mijn hoofd. “Nee, Rose, ik-“ “Jongens! Ik ben hier." We maakten allebei een sprongetje van schrik en schoten uit elkaar. “Caelena!” "Ik ga nu de deur voor jullie openen. Neem de tweede gang naar links en zwem dan helemaal naar boven." We hoorden de deur ontgrendelen. Rose en ik twijfelden even voordat we Caelena een knuffel gaven. "Bedankt voor alles, Caelena.' Er verscheen een waterige glimlach op haar gezicht. "Dit is wel het minste wat ik voor jullie kan doen. Ga nu!"

Lid sinds

5 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Leuk stukje! Rose wees naar de tralies, waarachter, inderdaad, Caelena te zien was. > Ik zou die inderdaad weglaten, de lezers zullen het zelf wel doorhebben dat Rose gelijk heeft.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
justsomewriter, Als eerste viel me op dat je soms zakelijke zinnen/woorden gebruikt, die niet passen bij de situatie: 'Ondanks het feit dat ik niet gewend was' 'Alleen al de gedachte dat ik' 'Ik twijfelde of ik me beledigd of gecomplimenteerd moest voelen.' Verplaats je in het personage - en schrijf hoe hij/zij het beleeft. - Vermijd het woord adrenaline - het is een medische term voor een hormoon, het zet een proces in gang en dat (gevolg) voel je, niet het hormoon zelf.
En hoe krijg ik de groeiende liefde tussen Rose en Lynn duidelijker/mooier?
streef in elk geval niet naar mooi. Laat het zien zoals het is in de beleving van hp. Dus niet bewust duidelijk gaan maken en sturen. Als hp het echt beleeft - leeft de lezer mee. dit is het(denk ik):
"We zijn allemaal bang, Rose." Ze boog zich een beetje in mijn richting. "Weet je ... Soms weet ik niet echt hoe ik me moet voelen. Het is zo raar ... Het is alsof..." Onze gezichten waren slechts centimeters uit elkaar en ik kon de kleine bruine fonkelingen zien in haar groene ogen. "Het is alsof ... ik weet niet hoe ik het zeggen moet..." Ik knikte. "Ik weet het." Even vergat ik Leo helemaal. Die mooie glimlach die ze had ... Het was iets dat ik slechts één keer eerder had meegemaakt, en toch voelde het compleet nieuw en raar aan.
Matig het gebruik van ... Maak duidelijk wie wat zegt. Ik kreeg de indruk dat Lynn aan het woord was - echter het is Rose(?) Vermijd ook de herhaling (het is alsof) Als het om Lynn gaat kun je gebruik maken van gedachten, het staat immers in ik-vorm. Bovenstaand fragment bevat veel woorden, zonder dat het beeld overkomt. Ga er goed voorzitten en verplaats je in hp - schijf niet vanuit jezelf. succes.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
justsomewriter, Om 12.03 gaf ik de vorige feedback, binnen een uur heb je een herschrijf. Dan kun je nooit aan al je zinnen voldoende aandacht hebben gegeven. Naar mijn smaak dan ;) Het liefdesstukje is wel iets duidelijker. Probeer toch het gevoel van met name Flynn meer te tonen. Dit: 'Al die tijd had ik verdriet gevoeld, en schuld, omdat ik dacht dat ze niet hetzelfde over mij dacht als ik over haar. Maar nu stonden we hier en al mijn leed van de afgelopen dagen leek vergeten.' is vrijwel volledig een directie uitleg met zware woorden als verdriet/schuld/leed. Daarnaast moet de lezer het doen met de conclusie 'omdat' en 'leek vergeten'. Het is dus niet zo,het verdriet is er nog. Of bedoel je iets anders? Verplaats je helemaal in Flynn. Je kiest voor de ik-vorm, dan zul je Flynn moeten worden. Je schrijft nu nog over hem. succes.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
justsomewriter, Als eerste viel me op dat je soms zakelijke zinnen/woorden gebruikt, die niet passen bij de situatie:
Lynn is een prinses, daarom deed ik dat. Ik dacht dat dat misschien goed zou passen bij haar opvoeding en levensstijl.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Justsomewriter, Flynn is een ze. Dat was me niet duidelijk. Flynn en Rose zijn in het fragment gevangenen. Dat is in mijn beleving geen situatie waarin Flynn zo netjes formuleert/denkt. Het is mogelijk een situatie waarin ze juist haar gevoel voor decorum verliest/vergeet.