Start » Proeflezen » [roman] Jo van Harrie van Driek van Hentjes

[roman] Jo van Harrie van Driek van Hentjes

Door: geinspireerdgenieten
Op: 3 januari 2019

Beste meelezers,

Ik ben gestart met het schrijven van een non fictief verhaal met biografische elementen. Het verhaal speelt zich af in de jaren 1950/1960. Rode draad in het verhaal is mijn opgroeien als enigst meisje in een gezin met 5 jongens. Daar doorheen het verwachtingspatroon van die jaren. De vrouw in de dienende rol in het huishouden. Het verhaal speelt zich af in een achtergebleven stukje Nederland,.

In de opmaat naar het verhaal beschrijf ik de ontmoeting tussen mijn ouders, het trouwen en mijn geboorte.
Een specifieke vraag hierbij: is het mogelijk om de dialoogvorm pas verderop in het verhaal te starten.
Dus bijvoorbeeld op het moment dat ik 4 of 5 jaar wordt?

Fragment: 

Jo van Harrie van Driek van Hentjes

Licht grijs is de kleur van de trouwjurk van Joke als ze op 1 juni 1950 in Wamel voor het altaar staat. Liever heeft ze in deze naoorlogse jaren een witte jurk, maar die kleur was wat meer voor chique mensen. Haar vriendin heeft de jurk gemaakt van een lapje dat gekocht is in Tiel. Met het zwarte hoedje lijkt ze iets langer, dat is fijn want Harrie torent een eindje boven haar uit. Harrie krijgt haar niet voor niets. De eindeloze rij gestoffeerde pic pac knopen aan de voorkant van de jurk houden Joke goed bewaard. De jurk valt soepel tot op haar enkels en heeft sluik vallende lange mouwen. Een boordje houdt de polsen bedekt. Er is geen spiertje van haar blanke huid te zien. Dat is belangrijk voor het oog van de kerk.
De ringen worden gewisseld, beloftes in goede en slechte tijden uitgesproken. Bij het Maria-altaar bidden ze uitgebreid voor een vruchtbaar leven. De pastoor is royaal met de wijwaterkwast.
Na de mis worden buiten door de fotograaf enkele plaatjes geschoten. Joke en Harrie blikken blij in de lens op deze licht zomerse dag, omringd door vrolijk opgewonden familieleden en een handvol neefjes en nichtjes. Harrie glimt in een keurig donkerblauw pak dat hij voor de trouwdag heeft laten maken. Normaal is hij van het bruine. De fotograaf kleurt later voor de op de foto enkele schaduwharen in want de bruidegom is al aardig kaal. Na het fotomoment vertrekt het bruidsgezelschap voor een feest bij Joke thuis. Het is genieten, sigaren worden opgestoken, jeneverglaasjes klinken en een toneelspeler voert amusante stukjes op.
Na de mis leggen ze het bruidsboeket op het graf van haar jong overleden moeder. Ze staan ook even stil bij de grafstenen van haar zusjes An en Marie.
Het is al laat als ze die avond over het karrenpad met Harrie meefietst van Wamel naar haar nieuwe woonplek in Alphen. Ook Joke krijgt Harrie niet voor niets. Ze krijgt de zorg voor schoonvader Driek erbij, het kersverse bruidspaar trouwt bij hem in.

Meisje voor dag en nacht

Joke denkt met gemengde gevoelens terug aan de mooie en minder mooie jaren in Wamel. Ze is zevende in de rij, ze groeit met haar vier zusjes en vier broers op en gaat naar de lagere school. Als ze dertien is gaat ze werken in de manufacturenwinkel in het dorp. Ze maakt vóór openingstijd de winkel schoon, doet huishoudelijk werk en prijst in de winkel de artikelen. Ze maakt lange dagen, haar werktijd loopt van 08.00 tot 21 uur. Ze verdient hier 1.50 gulden Een verdrietige tijd breekt aan, haar moeder overlijdt als Joke 14 jaar is.
Enkele jaren later krijgt ze een betrekking bij de familie Buizing, een sjiek ouder echtpaar dat woont in een vrij groot huis in het dorp. Ze werkt er als dienstmeisje voor dag en nacht. Ze woont daar door de week en wordt op zondag voor een thuisbezoekje door haar vader op de fiets opgehaald en weer teruggebracht. Ze geniet er kost en inwoning en verdient 1.50 gulden per week. Als ze jaarlijks op 1 januari zegt dat ze blijft krijgt ze 2.50 gulden extra. Dat wil ze graag, ze blijft er vijftien jaar met veel plezier werken, ze wordt er erg gewaardeerd. Mevrouw wordt ook wel de breitante genoemd. Haar naam dankt ze aan het vele breiwerk dat ze verwerkt. Mevrouw Buizing is de dochter van een hoteleigenaar en leert haar de fijne kneepjes van het koken. Na het overlijden van de heer Buizing des huizes eet ze met mevrouw mee. Alleen als er bezoek komt, eet ze in de keuken.

Naast haar werk bezoekt ze de naaischool. In een groepje worden de leerlingen voorbereid op hun toekomstige werk het maken en verstellen van kleding. Haar handigheid met naald en draad komt haar ook later goed van pas. In en na de magere oorlogsjaren verstelt ze veel kleding. Joke keert kragen van bloezen zodat deze nog een jaartje meekunnen. Ook jassen worden vermaakt. De stof is aan de binnenkant vaak toonbaarder dan van buiten. Ze keert de stof en naait een ‘nieuwe’ jas.
In de schaarse vrije tijd wandelt ze met vriendin Mien en zus Leentje graag over de Waaldijk. Tijdens een van deze wandelingen ontmoeten ze een groepje jongens, waaronder Harrie. Hij is drie jaar ouder dan zij en gelukkig ook katholiek. Het is belangrijk dat je trouwt met iemand van je eigen geloof want: ‘twee geloven op een kussen daar komt de duivel tussen.’
Vandaag is het dan zo ver, na enkele jaren verkeringstijd stappen ze in het huwelijksbootje.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 min 9 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5883

geinspireerdgenieten,

'is het mogelijk om de dialoogvorm pas verderop in het verhaal te starten.
Dus bijvoorbeeld op het moment dat ik 4 of 5 jaar wordt?'
Ja dat is mogelijk.

Wat wil je verder weten?

Terzijde: het leest als een samenvatting.
'Licht grijs is de kleur van de trouwjurk
Lichtgrijs is de trouwjurk

succes.

geinspireerdgenieten
Laatst aanwezig: 4 dagen 4 uren geleden
Sinds: 28 Jan 2010
Berichten: 12

Hallo Jan,

Dank voor je reactie. Een samenvatting schrijf je, ja daar kan ik inkomen. Ik geloof dat ik zo snel als het kan door de donkere naoorlogse jaren heen wil...maar een goede opmerking waar ik zeker wat mee kan.

Het is me tegengevallen om met het verhaal in de tegenwoordige tijd te starten. Het is een tijd die zo lang achter me ligt. Ik heb er bewust voor gekozen mijn ouders met voornaam te benoemen,.
Als ik in het verhaal vier jaar ben wil ik overgaan om in dialoogvorm te schrijven en hen dan verder vader en moeder te noemen, is dat een vreemde move?

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 min 9 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5883

geinspireerdgenieten

'Als ik in het verhaal vier jaar ben wil ik overgaan om in dialoogvorm te schrijven en hen dan verder vader en moeder te noemen, is dat een vreemde move?'

Nee. Het is mogelijk wel afhankelijk van het perspectief dat je kiest: hoe bereikt de informatie de lezer, via een verteller, een personage of een mix? Dat is van belang omdat het perspectief een door de schrijver gekozen belemmering is van de informatie-overdracht. Als je, bijvoorbeeld, schrijft vanuit een ik-persoon, weet die ik niet wat de andere personages denken/voelen, en daarmee de lezer ook niet.
Het fragment dat je hier hebt geplaatst is rechtstreeks geschreven vanuit de schrijver, er is geen perspectief (belemmering), de schrijver weet alles en vertelt alles. Kortom, maak eerst een keus voor een duidelijk perspectief.

Succes

geinspireerdgenieten
Laatst aanwezig: 4 dagen 4 uren geleden
Sinds: 28 Jan 2010
Berichten: 12

Ik heb de tekst opnieuw bekeken en een poging gedaan het verslagmatige er uit te halen.
Graag hoor ik of deze versie beter leest en hoe mijn schrijfstijl is. De titel ga ik zo-ie-zo veranderen

Proloog

1969?

Ik ben verliefd op de jurk die helemaal achter in de kast hangt. Vaak kijk ik ernaar maar ik heb de jurk nog nooit gepast. Het model is van jaren geleden, maar nu weer in de mode. En de stof, een Crêpe Georgette, al helemaal. Ik twijfel nog wat, maar het moet er vanavond maar eens van komen. Ik haal thuis de jurk uit de kast en besluit hem mee te nemen. Op mijn Sparta mobylette rijd ik tegen de avond naar mijn vriendinnen. Bij het passen zijn zij enthousiast, mijn twijfel is weg, ik ga er voor. Qua lengte valt de jurk op de schoenen. Maar ik ben klein en eraan gewend dat kleding altijd wat lang valt. Zoals elke zaterdagavond zijn we druk in de weer met onze make-up. Mijn vriendinnen borstelen mijn lange glanzende haar lang en zorgvuldig. Die avond, zo rond acht uur zijn we klaar voor de uitgaansavond in de dancing Hertog Jan in Lith, aan de overkant van de Maas.
De jurk en een extra wijntje maken dat ik me die avond zelfverzekerd voel. Door de ingestikte naden lijk ik zelfs een licht welvende borstpartij te hebben. Dat alleen al is meegenomen.
Shakin’ Stevens en zijn Sunsets spelen de sterren van de hemel. Na de laatste klanken van ‘This ole house’ nemen we de laatste pont naar de Alphense kant. Voldaan rijd ik op de brommer naar huis. Thuis vouw ik de jurk keurig op en hang hem terug op zijn plek. Moe van het dansen slaap ik die nacht als een roos.

De volgende dag is de ochtendstemming in huis beneden peil. Moeder is uit haar doen. Broer Toon haar net verteld dat hij ‘ons Koos’ in Lith op de dansvloer heeft gezien in haar trouwjurk.
Stampvoetend dekt moeder de tafel.
‘Hoe haal je het in je hoofd, om daarmee te gaan lopen’ roept ze boos.
‘Maar dit soort lange jurken is nu in de mode,’ verweer ik me. Daar heeft ze al helemaal geen boodschap aan.
‘Kijk het is geen witte, want dan had ik de jurk natuurlijk nooit aangedaan.’
Daarmee gooi ik ongewild nog meer olie op het al aangewakkerde vuur.
‘We hadden vroeger geen geld voor een witte jurk en nu ga jij er mee voor schut lopen!’
Moeder blijft de hele dag boos.
Ik besef dat er van vaker ‘lenen’ geen sprake zal zijn.

Diezelfde avond meldt moeder dat ze de jurk heeft afgevoerd naar de vuilnisbelt.

Hoofdstuk 1

1 juni 1950
Huwelijkse sferen

Ingetogen staat Joke op 1 juni 1950 in Wamel voor het altaar. Liever heeft ze in deze naoorlogse jaren een witte jurk, maar die kleur is meer weggelegd voor chique mensen. Haar vriendin Gozewien heeft de jurk gemaakt. Samen kochten ze daarvoor een lapje in Tiel. Wat onwennig draagt ze een zwarte hoed. Een royaal model met een witte tule strik erop. Daardoor lijkt ze wat langer. In haar handen draagt ze een forse bloementuil met witte linten.
Het keurige donkerblauw pak dat Harrie voor de trouwdag heeft laten maken staat hem goed. Op zijn rechter colbertkraag prijkt een anjer. Hoewel de hoed en de strik Joke wat ophogen torent Harrie nog een heel eind boven haar uit.
Harrie krijgt haar niet voor niets, de aansluitende rij van wel dertig gestoffeerde pic pac knopen aan de voorkant van de jurk houden Joke goed bewaard. De jurk is hooggesloten en heeft sluik vallende lange mouwen met aan de polsen een strak boordje. Voor het oog van de kerk is er geen spiertje van haar blanke huid te zien. Ze draagt zelfs zwarte leren handschoenen.
Ze spreken eeuwige beloften uit. Bij het Maria-altaar knielen ze op de harde bankjes. Met een meer dan royale wijwaterkwast wenst de pastoor hen een vruchtbaar leven toe.

Na de mis komt het gezelschap wat los. Buiten schiet een fotograaf enkele plaatjes, blij blikken Joke en Harrie daarbij in de lens.
‘Nu nog een foto met de familie,’ roept de fotograaf.
De vrolijk opgewonden familieleden en een handvol neefjes en nichtjes scharen zich, als bijen op een strooppot, om hen heen. Later blijkt dat de fotograaf de foto subtiel heeft bewerkt, Harries kaalheid is bijgewerkt met wat subtiele ‘schaduwharen’. Na het fotomoment wandelt het bruidsgezelschap naar het ouderlijk huis van Joke. Sigaren worden opgestoken en jeneverglaasjes klinken het bruidspaar een mooi leven toe. Een toneelspeler uit het dorp voert amusante stukjes op. De kleintjes kennen dit soort vermaak niet en moeten er erg van lachen.
Uitgezwaaid door het feestgezelschap vertrekken Jo en Harrie naar het kerkhof en leggen daar het bruidsboeket op het graf van haar jong overleden moeder. Joke was toen 14 jaar. Ze staan ook even stil bij de grafstenen van haar zusjes An en Marie.

Het is al laat als ze die avond over het donkere karrenpad met Harrie meefietst van Wamel naar haar nieuwe woonplek in Alphen. Ook Joke krijgt Harrie niet voor niets. In haar nieuwe huis wacht de zorg voor schoonvader Driek. Het kersverse bruidspaar trouwt bij hem in.

Op haar nieuwe stek wordt Joke, Jo van Harrie van Driek van Hentjes.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 min 9 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5883

geinspireerdgenieten,

De herschijf van het eerste stuk, nu 1969, leest een stuk beter.

paar dingen over stijl/woordgebuik:

Citaat:

Ik ben verliefd op de jurk die helemaal achter in de kast hangt. Vaak kijk ik ernaar maar ik heb de jurk nog nooit gepast. Het model is van jaren geleden, maar nu weer in de mode. En de stof, een Crêpe Georgette, al helemaal.

Probeer het wat compacter, schrijf geen dingen die de lezer zelf bedenkt, zoals dat de jurk nog nooit is gepast en dat Crêpe een stof is. Met jouw woorden een voorbeeld van een compacte opening:
Ik ben verliefd op de jurk achterin de kast. Vaak kijk ik ernaar. Het model is van jaren geleden en weer in de mode, de Crêpe Georgette al helemaal.

Citaat:

Mijn vriendinnen borstelen mijn lange glanzende haar lang en zorgvuldig.

De zin klopt wel, maar het leest niet. Probeer maar hardop.

Citaat:

De volgende dag is de ochtendstemming in huis beneden peil. Moeder is uit haar doen

vermijd die staande uitdrukkingen: beneden peil/uit haar doen.

Citaat:

Stampvoetend dekt moeder de tafel.

Dat gaat niet tegelijk!

Citaat:

‘Hoe haal je het in je hoofd, om daarmee te gaan lopen’ roept ze boos.

schrap echt ‘boos’ – het label ‘roept ze’ heeft slechts de functie aan te geven wie aan het woord is, hang geen benoemde emoties aan het label.

Citaat:

Daar heeft ze al helemaal geen boodschap aan.

Idem, staande uitdrukking.

Citaat:

olie op het al aangewakkerde vuur.

idem

Het tweede stuk is vrijwel volledig in vertelmodus, het blijft schetsmatig. Kies een persoon aan de hand van wie je de gebeurtenissen aan de lezer toont.

Succes.

madam Bovary
Laatst aanwezig: 5 weken 1 dag geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ geïnspireerdgenieten

"Liever heeft ze in deze naoorlogse jaren een witte jurk, maar die kleur is meer weggelegd voor chique mensen"

In die naoorlogse jaren was crêpe Georgette eveneens meer weggelegd voor chique mensen. Het was duur.
Daarom is het raar dat de moeder, na de jurk 19 jaar te hebben bewaard, deze plots naar de vuilnisbelt brengt. Raar en zeer ongeloofwaardig.

geinspireerdgenieten
Laatst aanwezig: 4 dagen 4 uren geleden
Sinds: 28 Jan 2010
Berichten: 12
madam Bovary schreef:

@ geïnspireerdgenieten

"Liever heeft ze in deze naoorlogse jaren een witte jurk, maar die kleur is meer weggelegd voor chique mensen"

In die naoorlogse jaren was crêpe Georgette eveneens meer weggelegd voor chique mensen. Het was duur.
Daarom is het raar dat de moeder, na de jurk 19 jaar te hebben bewaard, deze plots naar de vuilnisbelt brengt. Raar en zeer ongeloofwaardig.

Even een reactie, ik heb het in de vriendinnengroep nagevraagd. Met internet plaatjes komen we op een wollen Georgette, geen crêpe, dat is namelijk een dunnere stof. Het is meer de kleur die duiding geeft aan het verhaal . Het is overigens zo gelopen zoals ik het beschrijf. In het verhaal ga ik de passage rond de Georgette aanpassen.

geinspireerdgenieten
Laatst aanwezig: 4 dagen 4 uren geleden
Sinds: 28 Jan 2010
Berichten: 12
janpmeijers schreef:

geinspireerdgenieten,

De herschijf van het eerste stuk, nu 1969, leest een stuk beter.

paar dingen over stijl/woordgebuik:

Citaat:

Ik ben verliefd op de jurk die helemaal achter in de kast hangt. Vaak kijk ik ernaar maar ik heb de jurk nog nooit gepast. Het model is van jaren geleden, maar nu weer in de mode. En de stof, een Crêpe Georgette, al helemaal.

Probeer het wat compacter, schrijf geen dingen die de lezer zelf bedenkt, zoals dat de jurk nog nooit is gepast en dat Crêpe een stof is. Met jouw woorden een voorbeeld van een compacte opening:
Ik ben verliefd op de jurk achterin de kast. Vaak kijk ik ernaar. Het model is van jaren geleden en weer in de mode, de Crêpe Georgette al helemaal.

Citaat:

Mijn vriendinnen borstelen mijn lange glanzende haar lang en zorgvuldig.

De zin klopt wel, maar het leest niet. Probeer maar hardop.

Citaat:

De volgende dag is de ochtendstemming in huis beneden peil. Moeder is uit haar doen

vermijd die staande uitdrukkingen: beneden peil/uit haar doen.

Citaat:

Stampvoetend dekt moeder de tafel.

Dat gaat niet tegelijk!

Citaat:

‘Hoe haal je het in je hoofd, om daarmee te gaan lopen’ roept ze boos.

schrap echt ‘boos’ – het label ‘roept ze’ heeft slechts de functie aan te geven wie aan het woord is, hang geen benoemde emoties aan het label.

Citaat:

Daar heeft ze al helemaal geen boodschap aan.

Idem, staande uitdrukking.

Citaat:

olie op het al aangewakkerde vuur.

idem

Het tweede stuk is vrijwel volledig in vertelmodus, het blijft schetsmatig. Kies een persoon aan de hand van wie je de gebeurtenissen aan de lezer toont.

Succes.

Dank voor de tips, helder, ik eb overigens nog nooit gehoord van een staande uitdrukking,. Vreemd woord eigenlijk...smile maar nooit te oud om te leren.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 min 9 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5883

geinspireerdgenieten,

'Staande uitdrukkingen' is ten onrechte door mij genoemd, in je stuk zijn het een aantal spreekwoorden/gezegden. Die horen niet thuis in verhalend proza, tenzij het een eigenaardigheid van een personage is - bijvoorbeeld in een dialoog.

dit zijn staande uitdrukkingen:
https://onzetaal.nl/taaladvies/staande-uitdrukkingen

Etesian
Laatst aanwezig: 22 uren 57 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 186

@ geinspireerdgenieten

"Licht grijs is de kleur van de trouwjurk van Joke als ze op 1 juni 1950 in Wamel voor het altaar staat. Liever heeft ze in deze naoorlogse jaren een witte jurk, maar die kleur was wat meer voor chique mensen. Haar vriendin heeft de jurk gemaakt van een lapje dat gekocht is in Tiel. Met het zwarte hoedje lijkt ze iets langer, dat is fijn want Harrie torent een eindje boven haar uit. Harrie krijgt haar niet voor niets. De eindeloze rij gestoffeerde pic pac knopen aan de voorkant van de jurk houden Joke goed bewaard. De jurk valt soepel tot op haar enkels en heeft sluik vallende lange mouwen. Een boordje houdt de polsen bedekt. Er is geen spiertje van haar blanke huid te zien. Dat is belangrijk voor het oog van de kerk."

=> een hele mooie paragraaf! En een mooi begin van een verhaal. Dat de trouwjurk lichtgrijs is lijkt symboliek vast te houden, en is volgens mij daarom een goede openingszin. (De zinnen kunnen hier en daar mss wel wat netter, maar dat deerde me niet direct tijdens het lezen. Bijvoorbeeld; Lichtgrijs is de trouwjurk waarin Joke op 1 juni 1950 in Wamel voor het altaar staat.( maar netter is daarom niet altijd beter))

In je herschrijf verliest deze paragraaf echter al zijn kracht.
"Ingetogen staat Joke op 1 juni 1950 in Wamel voor het altaar." => dat moet je niet vertellen, maar laten zien, zoals je in je eerdere versie deed.

Etesian
Laatst aanwezig: 22 uren 57 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 186

@ geinspireerdgenieten

"ik heb het in de vriendinnengroep nagevraagd." wellicht doe je beter iets nauwkeuriger je research. Ga na welk materiaal destijds voor de jurk die jij beschrijft zou zijn gebruikt. Ga de herkomst van het materiaal na, de herkomst van de naam. Hoe meer je op de hoogte bent, hoe rijker je jouw verhaal kunt maken.

madam Bovary
Laatst aanwezig: 5 weken 1 dag geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ geinspireerdgenieten

ik ben het met Etesian eens:
'Lichtgrijs is de trouwjurk waarin Joke op 1 juni in 1950 in Wamel voor het altaar staat.' vind ik stukken mooier klinken dan je herschrijf, die inderdaad zijn kracht verliest.

Kom toch nog even op de trouwjurk:
je maakt de lezer erop attent dat Koos verliefd is op die jurk, waarvan de stof -als ze de jurk aantrekt- tot op haar schoenen valt. Bij Joke viel hij tot op de enkels. Bovendien zijn er nog sluik vallende mouwen aan (wat dat ook moge zijn: een jurk kan sluik vallen, maar mouwen?). Toch is hij gemaakt door Gozewien uit een LAPJE stof. Wat moet de lezer daarvan denken?

Als ik jou was zou ik het houden bij die mooie, lichtgrijze stof crêpe Georgette, waaruit Gozewien een trouwjurk heeft gemaakt. Laat het lapje vallen anders had Joke in een Tutu voor het altaar gestaan. En stuur het chique volk ook de laan uit, want je raakt erdoor met je crêpe Georgette in de knoop.

Wat mij betreft kan je de lezer er wel op attent maken dat crêpe Georgette een stof is, voor de duidelijkheid, want je hebt ook crêpe Suzanne. Dat is een pannenkoek en beter gekend dan crêpe Georgette. Trouwens vraag eens aan iemand van twintig: wat is crêpe Georgette?

geinspireerdgenieten
Laatst aanwezig: 4 dagen 4 uren geleden
Sinds: 28 Jan 2010
Berichten: 12

Dank jullie allen voor jullie deskundige input, ik heb het gevoel weer verder te kunnen.
Mocht ik verderop vastlopen dan meld ik me graag weer voor tips hier aan.

Groet
Koosje

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • Carry Slee onthult haar schrijfgeheimen
  • Waarom je niet moet wachten met je debuut
  • Schrijftips van John Boyne (De jongen in de gestreepte pyjama)
  • Wat verdient een schrijver aan een boek? (En hoe eerlijk is dat)
  • 9 (te) gekke manieren om inspiratie op te doen
  • Ontdek waarom je van je leven een schrijf-mijnenveld moet maken. 
  • Interview met Simone van der Vlugt
  • Tips door Bregje Hofstede en Saskia de Coster, ze schreven allebei boeken die uitblonken in originaliteit en kwaliteit. Hoe deden ze dat? 
  • We spraken Sabine van den Berg over haar carrière, prozawerk, de liefde voor het schrijven van gedichten en over studenten zonder talent
  • Uitblinken in Spoken Word en/of Performance Poetry?

Als je je aanmeldt vóór maandag 27 mei 16:00 u. krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN