Start » Proeflezen » [roman] intro

[roman] intro

Door: Etesian
Op: 21 mei 2018

Een proloog dan maar, of iets dergelijks, als smaakmaker zeker, voor wat volgt...
Dit stuk zou voor mijn eerder geplaatste scène "Daar, toen, bij jou" komen.

Zet deze aan tot voortlezen?

Geeft ze net genoeg prijs om de lezer te intrigeren? Of geeft ze te veel prijs, of te weinig?

Voel je elegantie, poëzie, een zweem van versluiering?

Werkt het als voorbode voor wat erop volgt?

Welke kleur zie je voor je terwijl je het stukje leest?

Fragment: 

Een glinstering weerklonk, glasgerinkel weerkaatste vanaf de grond. Een microscopische lichtnevel die in de scherven van een fles op het trottoir werd gevangen. Één stap vooruit, één tik met de neus van mijn schoen en de glazen schijnvertoning zou worden weerlegd.Er werd geen zonlicht gebroken, het was niet warm genoeg voor luchtspiegelingen. Geen fata morgana’s die zinderden boven het asfalt, wat ik zag was echt. Nuchter. Net als mijn verwachtingen, net als het noodlot dat op vandaag zijn verjaardag kent.
Het was de laatste zondag van de paasvakantie en precies de eerste warme dag van het jaar. ‘s Avonds zou het nieuws beelden brengen van schaamteloos witte armen en benen. Het eerste naakt, los van lust en verleiding. Guy zou me bellen, opgetogen over de ooievaar die hij bij de put in de tuin had gezien en ik zou liegen. Het seizoen was van start gegaan. De zomer – zogezegd – was begonnen. Op veertien april. De slechtste dag van het jaar.
Het had de zomer moeten worden waarin ik me zou losrukken van de tweestrijd die mij vanouds vasthield in een leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan, de zomer waarin ik eindelijk mijn aspiraties tot werkelijkheid zou maken. Maar het zou de zomer worden waarin de vierde en vijfde maan van Pluto officieel de namen Kerberos en Styx kregen, Oxford English Dictionary de definitie van het woord ‘marriage’ aanpaste aan de nieuwe wetgeving ten voordele van holebi’s, Sou Fujimoto het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen ontwierp en mijn dromen een nieuw gezicht kregen.
Ik was absoluut niet op de hoogte van architectuur en had nog nooit over Sou Fujimoto of de Serpentine Gallery gehoord, dat had ik van hem. Soms deed hij me zo dom voelen dat mijn gebrekkige kennis haast een typetje werd. Maar het was een rol die ik graag speelde. Zo vulde ik hem aan, en daar was ik blij om.
Afgezien van één kleine hittegolf, die maar net aan de vereisten voldeed om als dusdanig te worden erkend en slechts een zweem was van hoe zwoel het had kunnen zijn, zou het geen merkwaardig warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Maar bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken. En de Japanse en uit buizen opgetrokken wolk in Londen maakte me opgetogen. Nagenoeg alles wat ik van hem leerde, maakte me opgetogen. Maar erg veel heb ik van hem niet geleerd. Daarvoor was de zomer te kort geweest.

Reacties

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

Mijn intss aangepaste versie;

Het moest de zomer worden waarin ik me zou losrukken uit de tweestrijd die mij vanouds vasthield in een leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan, de zomer waarin ik mijn aspiraties tot werkelijkheid zou maken, maar het werd die waarin de vierde en vijfde maan van Pluto officieel de namen Kerberos en Styx kregen, Oxford English Dictionary de definitie van het woord ‘marriage’ aanpaste aan de nieuwe wetgeving ten voordele van holebi’s, Sou Fujimoto het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen ontwierp en mijn dromen een nieuw gezicht kregen.
Ik was absoluut niet op de hoogte van architectuur en had nog nooit over Sou Fujimoto of de Serpentine Gallery gehoord, dat had ik van hem. Soms deed hij me zo dom voelen dat mijn gebrekkige kennis haast een typetje werd. Maar het was een rol die ik graag speelde. Zo vulde ik hem aan, en daar was ik blij om.
Afgezien van één kleine hittegolf, die maar net aan de vereisten voldeed om als dusdanig te worden erkend en slechts een zweem was van hoe zwoel het had kunnen zijn, zou het geen merkwaardig warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Maar bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken. En de Japanse en uit buizen opgetrokken wolk in Londen maakte me opgetogen. Nagenoeg alles wat ik van hem leerde, maakte me opgetogen. Maar erg veel heb ik van hem niet geleerd. Daarvoor was de zomer te kort geweest.

Een glinstering weerklonk. Glasgerinkel weerkaatste vanaf de grond. Een microscopische lichtnevel die in de scherven van een fles op het trottoir voor nummer achttien werd gevangen. Één stap vooruit, één tik met de neus van mijn schoen en de glazen schijnvertoning zou worden weerlegd. Er werd geen zonlicht gebroken, het was niet warm genoeg voor luchtspiegelingen. Geen fata morgana’s die zinderden boven de stenen, wat ik zag was echt. Nuchter. Net als mijn verwachtingen, net als het noodlot dat op vandaag zijn verjaardag kent.
Het glas kraakte onder mijn voeten, maar ik was gehaast en inmiddels te laat. Ik haalde nog even diep adem, probeerde mijn haar zo goed als mogelijk te fatsoeneren en belde aan.
Het was de laatste zondag van de paasvakantie en precies de eerste warme dag van het jaar. ‘s Avonds zou het nieuws beelden brengen van schaamteloos witte armen en benen. Het eerste naakt, los van lust en verleiding. Guy zou me bellen, opgetogen over de ooievaar die hij bij de put in de tuin had gezien en ik zou liegen. Het seizoen was van start gegaan. De zomer – zogezegd – was begonnen. Op veertien april. De slechtste dag van het jaar.

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

Graag geef ik ook mezelf feedback. Liefst in een betere versie dan de vorige.

Is deze (derde) versie de betere opening voor een verhaal?

Intrigeert ze?

heeft ze van de drie opties de beste openingszin?

Fragment:

Glas kraakte onder mijn voeten, ik was gehaast – inmiddels te laat – en daarbij vergruizelde ik de scherven onwillekeurig tot een beter gesternte. Heel even haalde ik nog diep adem, probeerde mijn haar zo goed als mogelijk te fatsoeneren en drukte de bel in waarop ‘Alain Maxime’ stond. Als ik niet beter had geweten, had ik allicht gedacht dat dat zijn volle naam was, maar hij had een huisgenoot, een roommate – dat had me al meteen gestoord, ik wist dat het voor narigheid zou zorgen. Doorheen de ruis in de parlofoon hoorde ik een stem die me binnen buzzde. Een lange gang, veel licht en veel fietsen. Ik liep ze voorbij en ging naar boven. Ik rook overrijpe meloen, vrijwel rotte zelfs, gegiste banaan en oude koffiefilters. Ik passeerde een vuilnisbak op de eerste verdieping, maar zag geen beweging – blij dat het hier niet was. Naarmate ik verder naar boven ging, loste de vuilnisgeur geleidelijk op in een duffe lach, een gegrinnik. Ik hoorde hem, nog voor ik hem zag. Een hol gezucht dat als van erg ver kwam en hij als lach verkleedde.
Ik had nog nooit iemand zo horen grinniken. Toch niet bij een ontmoeting, een eerste kennismaking, een ontvangst. Het klonk plat, boers en onverschillig, de lach van iemand die wat stond te gebeuren maar onnozel vond, belachelijk, alsof het hem niets uitmaakte of ik nog verder naar boven zou gaan of nu al ommekeer zou maken en hem nooit in persoon zou zien.
Het is deze lach die ik als eerste en nog helemaal van hem herinner. Deze kleur van zijn stem heeft me nooit losgelaten.
Ik hoef maar mijn ogen te sluiten en ik hoor opnieuw zijn gegrinnik, sta weer bij hem in de traphal door afvallucht omgeven en zie zijn kale hoofd, glurend boven een kort lichaam in een gedrongen houding van achter de deuropening. Steeds met zijn zelfde flauwe lach in een brede grijns alsof die zo op zijn gezicht getekend stond. Aldus had hij me ontvangen en aldus zou hij dat nog vaker doen. Ik had de onverschilligheid die van zijn lach uitging, willen begrijpen, maar in de plaats daarvan deed ik alles in mijn vermogen om de teleurstelling voor hem én voor mezelf te maskeren; dit was dus de kale dertiger – kaler dan ik me hem had ingebeeld – waarmee ik had afgesproken. De kleine kale dertiger, want slechts deels van achter de deuropening zichtbaar was hij nog onbeduidender dan ik had verwacht.
Ik vraag me af of mijn blik hem zou zijn opgevallen, of die iets verraadde en of dat voor hem iets zou hebben uitgemaakt. Hoe ik toen moet hebben gekeken, weet ik niet. Ik dacht alleen maar aan hoe ik hem bevond. In allerijl trachtte ik mijn gewaarwordingen te ordenen, zonder daar onmiddellijk een oordeel in te vormen. Van de vier seconden die, naar wat ik in glossy’s heb gelezen, nodig zijn om te beslissen of je al dan geen seks wilt (of in toenmalige situatie kunt hebben) met iemand, maakte ik wellicht langer gebruik. Misschien langer dan nodig was. Maar ik moest de mogelijkheid werkelijk overwegen. Afwegen. Wil ik dit, wil ik dit niet. Een innerlijk kompas dat als een weegschaal mijn lust balanceerde. Huidige indrukken vertelden mij dat ik hem niet leuk zou vinden. Niettemin was hij nu mijn noordpunt. Ik ondervond dat ik voor de eerste keer van die paar seconden gebruik moest maken. Ik kon me omdraaien, naar beneden gaan en nooit meer terugkijken. Maar ik stond hier, ik zijn gang, luisterend naar zijn flauwe lach, nog steeds omgeven door een afvallucht.
Hier wilde ik zijn nu. Al eerder zelfs. Hier had ik naar uitgekeken. Ik had naar hem uitgekeken, die kleine kale dertiger.
Ik weet niet wanneer ons verhaal precies begon, of het al bezig was toen ik hem ontmoette of misschien al was begonnen voor ik wist wie hij was. Maar het is heel goed mogelijk dat het daar, toen, bij hem is begonnen, met mijn keuze, of die van de wijzers van mijn lichaam, vooruit te gaan – zo ver zelfs dat ik niet meer zou kunnen terugkeren – op die laatste zondag van de paasvakantie, op veertien april, de slechtste én precies de eerste warme dag van het jaar.
‘s Avonds zou het nieuws beelden brengen van schaamteloos witte armen en benen. Het eerste naakt, los van lust en verleiding. Guy zou me bellen, opgetogen over de ooievaar die hij bij de put in de tuin had gezien en ik zou liegen. Het seizoen was van start gegaan. De zomer – zogezegd – was begonnen. Het moest de zomer worden waarin ik me zou losrukken uit de tweestrijd die mij vanouds vasthield in een leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan, de zomer waarin ik mijn aspiraties tot werkelijkheid zou maken. Maar liever dan de zomer die ik me had voorgenomen, werd het die waarin de vierde en vijfde maan van Pluto officieel de namen Kerberos en Styx kregen, Oxford English Dictionary de definitie van het woord ‘marriage’ aanpaste aan de nieuwe wetgeving ten voordele van holebi’s, Sou Fujimoto het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen ontwierp en mijn dromen een nieuw gezicht kregen.
Ik was absoluut niet op de hoogte van architectuur en had nog nooit over Sou Fujimoto of de Serpentine Gallery gehoord, dat had ik van hem. Soms deed hij me zo dom voelen dat mijn gebrekkige kennis haast een typetje werd. Maar het was een rol die ik graag speelde. Zo vulde ik hem aan, en daar was ik blij om.
Afgezien van één kleine hittegolf, die maar net aan de vereisten voldeed om als dusdanig te worden erkend en slechts een zweem was van hoe zwoel het had kunnen zijn, zou het geen merkwaardig warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Maar bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken. En de Japanse en uit buizen opgetrokken wolk in Londen maakte me opgetogen. Nagenoeg alles wat ik van hem leerde, maakte me opgetogen. Maar erg veel heb ik van hem niet geleerd. Daarvoor was de zomer te kort geweest.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 23 min 36 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6060

Etesian,

Voortlezen?
Nee, ik haak al snel af. In de 1e versie vanwege:

Citaat:

Een microscopische lichtnevel die in de scherven van een fles op het trottoir werd gevangen.

Ook na herlezen zie ik niets voor me. Welk beeld heb je beoogd op te roepen met deze zin? Zoek daar de woorden bij - en schrijf die op.

In versie 2 haak ik af na de 1e zin - omdat er niets uit de 1e zin is blijven hangen. Doseer. Dit lijkt me een prima opening die intrigeert en uitnodigt tot doorlezen:
'Het moest de zomer worden waarin ik me zou losrukken uit een leven waarin ik te lang had stilgestaan.'
(In jouw zin gaat het ook over een tweestrijd (die mij vasthield) - waar die strijd uit bestaat wordt niet vermeld, het is slechts vulling van de zin. Schrijf wat er toe doet. De lezer leest in zijn vrije tijd)

de 3e versie:

Citaat:

Glas kraakte onder mijn voeten, ik was gehaast – inmiddels te laat – en daarbij vergruizelde ik de scherven onwillekeurig tot een beter gesternte.

De zin begint helder - al vraag ik me gelijk af waarom er 'voeten' staat. De zin eindigt voor mij in deceptie met het gesternte. Waarom dat woord? (Ik neem aan dat je weet wat het betekent).
Ook na deze opening lees ik niet door. Ik lees een schrijver die opzien wil baren - en ik wil een verhaal dat boeit. wink

succes.

F.
Laatst aanwezig: 1 jaar 25 weken geleden
Sinds: 21 Apr 2018
Berichten: 3

.

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

@janpmeijers

"Citaat:
Een microscopische lichtnevel die in de scherven van een fles op het trottoir werd gevangen."

Het beeld dat ik wilde oproepen is licht dat in de scheven van een weggesmeten flesje op straat wordt gevangen. Glas en versluiering zijn motieven doorheen het verhaal. De protagonist is iemand die in alles een omen wil zien. Vandaar het spreekwoord scherven brengen geluk. Hierbij had ik het geluk dat daarin al het glas zit, die versluiering diende ik er dan nog aan te rijmen, hier nu in de vorm van een lichtnevel. In het grotere geheel is de letterlijke verwijzing naar het spreekwoord minder beloken. Maar in een allereerste paragraaf vond ik dat niet mooi staan.

een andere poging tot een sterke opening;

Het moest – want over deze noodzaak mocht geen enkele twijfel meer bestaan nu ik in het najaar naar mijn eigen normen strikt genomen volwassen zou zijn – de zomer worden waarin ik me zou losrukken uit een leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan, maar liever dan de zomer die ik me had voorgenomen, werd het die waarin de vierde en vijfde maan van Pluto officieel de namen Kerberos en Styx kregen, Oxford English Dictionary de definitie van het woord ‘marriage’ aanpaste aan de nieuwe wetgeving ten voordele van holebi’s, Sou Fujimoto het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen ontwierp en mijn dromen een nieuw gezicht kregen.

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

Toch verkies ik deze;

Het moest – want over deze noodzaak mocht geen enkele twijfel meer bestaan nu ik in het najaar naar mijn eigen normen strikt genomen volwassen zou zijn – de zomer worden waarin ik me zou losrukken uit een leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan, de zomer waarin ik mijn aspiraties zonder verwijl noch justificatie tot werkelijkheid zou maken.

ik weet dat "de zomer waarin ik mijn aspiraties zonder verwijl noch justificatie tot werkelijkheid zou maken." grotendeels hetzelfde zeggen is als stilstaan en dus weinig noodzaak toevoegt. Aspiraties vind ik een gelaagd woord en zonder verwijl noch justificatie klinkt sterk en klaar.
Maar wellicht bevindt zich net daar mijn blinde vlek?

'leeghoofd'
Laatst aanwezig: 1 jaar 20 weken geleden
Sinds: 14 Nov 2016
Berichten: 328

Voor mij persoonlijk is een sterke openingszin geen 100 of 50 woorden lang. Ik haak af. Kan je ingaan op een detail en alle extra's die je wil behouden in zinnen laten aansluiten? Je houdt je graag aan het deel over losrukken en stilstaan, denk het eens weg. Je zegt zelf dat het inhoudelijk bijna identiek is als wat volgt.


Het moest de zomer worden waarin ik mijn aspiraties zonder verwijl noch justificatie tot werkelijkheid zou maken.

waar je je aspiraties laat staan of wijzigt naar eigen inzicht.

It's not that I'm afraid to die, I just don't want to be there when it happens. (W. Allen)

janpmeijers
Laatst aanwezig: 23 min 36 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6060

Etesian
#5,
Ook de herschrijf daar is naar mijn smaak veel te veel. Ik begrijp dat je vasthoudt aan een dergelijke stijl. Prima. Ter algemene informatie geef ik hier een link naar een artikel op schrijvenonline, lees de tips eens door.
https://schrijvenonline.org/schrijftips/schrijfles...

succes.

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

Bedankt voor de feedback; maar na er een nachtje over te slapen blijf ik tevreden met de zin uit #6!

PeterFD
Laatst aanwezig: 40 weken 6 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2014
Berichten: 1649

Estean: ik zie rijk gevulde zinnen met leuke vondsten, best leuk om te lezen

ik krijg de indruk dat je heel wat van plan bent (of je hoofdpersoon), maar wat dat is blijft onduidelijk

een tipje van de sluier heb ik tevergeefs gezocht

hier en daar zegt het gezonde verstand dat het niet klopt
bijv. microscopische lichtnevel,
microscopisch is voor het blote oog onzichtbaar
lichtnevel? die bestaat alleen in jouw fantasie
Een glinstering weerklonk, mooi gevonden onzin

als het fantasy moet zijn, ga dan maar verder los, is het een roman, dan gaat het om de personages en zit er veel overbodigs in

zoals gezegd, best leuk om te lezen, grappig

Peter Fiedeldij Dop, informatieve teksten, verhalen, historische streekromans
redacteur FES Magazine en Elsevier Senioren Nieuwsbrief

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

Een zoveelste poging mijn opening "pakkend" te maken.

Het moest – want over deze noodzaak mocht geen enkele twijfel meer bestaan nu ik in het najaar, ofschoon naar mijn eigen normen, strikt genomen volwassen zou zijn – de zomer worden waarin ik mijn aspiraties zonder verwijl noch justificatie tot werkelijkheid zou maken en alles dat naar snoep neigt voor eens en voor altijd uit mijn dieet zou bannen. Van de drie verslavingen waaronder ik gebukt ging, woog die aan suiker, afgezien van die aan de tragische liefde en die aan uitstelgedrag, wellicht het zwaarst. En daar procrastinatie net de leegte bevordert en noodlottige romances toch vrij zeldzaam zijn, werd suiker de vanzelfsprekende invulling daarvan. Op die manier werkte ik al jaren aan een prematuur insulinetekort. Maar ik had goede genen en gelukkig een fijn gestel.
De focus van een gezondere levensstijl, die ik sinds een kleine maand had volgehouden, zou mij hoeden voor de gemakzucht, die zich in het leven waarin ik al veel te lang had stilgestaan haast onoverkoombaar had ingesleten, en bijdragen aan mijn voornemen deze zomer in majeur af te ronden. Dit zou hoe dan ook de zomer worden waarin de onverklaarbare symbolen en tekens, het alfabet aan formules verspreid over de vloer, de gefingeerde definities en zichzelf betwistende rekensommen in de venndiagrammen aan de muur naast de twee lege verzamelingen – twee cirkels, volmaakt naast elkaar – een uitkomst zouden krijgen. Als een alchimist zou ik betekenissen aaneen rijmen, begrippen in karakters transmuteren, letters in toekomst. Mogelijkheden. Ik zou iedere zin distilleren tot hij de mijne werd. Woord voor woord elke regel nauwkeurig bezweren, de visuele patronen ontcijferen en alle klanken decoderen. Al het ijle zou ik uitdrijven tot slecht de onomfloerste waarheid overbleef. Wat al zolang in mij was ingeworteld, zou ik deze zomer kunnen schrijven, in zijn stem.
Dit was het plan.
Maar liever dan de zomer die ik me had voorgenomen, zou het de zomer worden waarin de lege taartendozen, chipszakken en snoeppapiertjes zich bleven ophopen, de vierde en vijfde maan van Pluto officieel de namen Kerberos en Styx kregen, Oxford English Dictionary de definitie van het woord ‘marriage’ aanpaste aan de nieuwe wetgeving ten voordele van holebi’s, Sou Fujimoto het paviljoen voor de Serpentine Gallery in Londen ontwierp en mijn dromen een nieuw gezicht kregen.
Afgezien van één kleine hittegolf, die maar net aan de vereisten voldeed om als dusdanig te worden erkend en slechts een zweem was van hoe zwoel het had kunnen zijn, zou het geen merkwaardig warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Maar bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken. En de Japanse en uit buizen opgetrokken wolk in Londen maakte me opgetogen. Nagenoeg alles wat ik van hem leerde, maakte me opgetogen. Maar erg veel heb ik van hem niet geleerd. Daarvoor was de zomer te kort geweest.
Ik was absoluut niet op de hoogte van architectuur en had nog nooit over Sou Fujimoto of de Serpentine Gallery gehoord. Soms deed hij me zo dom voelen dat mijn gebrekkige kennis haast een typetje werd. Maar het was een rol die ik graag speelde. Zo vulde ik hem aan, en dat was al wat ik die zomer nog wilde. Mijn plannen, alles waarin ik altijd had geloofd, kon ik met het grootste gemak laten voor zijn kleine ogen, zijn borst, zijn armen en zijn adem.
Het zou een eenzame zomer worden. Niet alleen voor mij.
En niet alleen de zomer.

PeterFD
Laatst aanwezig: 40 weken 6 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2014
Berichten: 1649

Etesian: ik heb moeite met je stijl. Ik vind hem vindingrijk en waardeer de gang die je in je lange zinnen weet te houden, maar ik kom zoveel zinloos aandoende feiten, gedachten, hersenspinsels of wat het ook moge zijn tegen dat ik geen ontspannen leesgevoel krijg, een gevoel dat toch nodig is om het lezen tot een gewenst genoegen te doen zijn, snap je, je gaat maar door zoals deze zin ook steeds meer onzin wordt.

Je zat in over de eerste zin:
citaat: Het moest – want over deze noodzaak enz.
Ik stel voor: De noodzaak enz.
Want: het moest en noodzaak is dubbel

Als je een duiding toevoegt aan de losse opmerkingen zou er m.i. een verhaal ontstaan. Misschien ben ik dom en blind, maar ik zie geen rode draad, wat wil je vertellen?

Een van de betere stukken vind ik:
citaat: Afgezien van één kleine hittegolf, die maar net aan de vereisten voldeed om als dusdanig te worden erkend en slechts een zweem was van hoe zwoel het had kunnen zijn, zou het geen merkwaardig warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Maar bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken.

Hierin zou ik zodanig schrijven in plaats van dusdanig, en opmerkelijk in plaats van merkwaardig
Mooiste zin vind ik De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt.
De eerste zin kan worden ingekort. Mijn herschrijf leest:

Afgezien van één kleine hittegolf zou het geen opmerkelijk warme zomer worden. De hitte zweette maar zelden tegen het asfalt. Luchtspiegelingen deden zich nauwelijks voor. Bij bewolking had ik mijn luchtkastelen. Een wolk als een gebouw of een gebouw als een wolk, onbewust had ik daar al langer naar uitgekeken.

Ik hoop van harte dat je hier wat mee kunt, want je hebt een overvloed in je schrijfhoofd.

Peter Fiedeldij Dop, informatieve teksten, verhalen, historische streekromans
redacteur FES Magazine en Elsevier Senioren Nieuwsbrief

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

@PeterFD

Ik begrijp dat je moeite hebt met mijn stijl, maar over mijn stijl heb ik geen enkele twijfels meer. Voor mij komt deze manier van schrijven, mits wikken en wegen, zo goed als natuurlijk. Mijn stijl is ook net hetgene waarover men lovend was. Wel kreeg ik meermaals het commentaar dat ik te beschouwend klink. En daar ik het zelf niet inzie, heb ik daar intss ook niets mee gedaan.

Het is niet mijn bedoeling om compacte of korte zinnen te schrijven. Dit zijn ook niet de zinnen die ik wil lezen wanneer ik een boek lees. Ik lees om verwonderd te worden, na te denken; zowel door middel van taal als inhoud. Ik wil dan ook op een dergelijke manier schrijven. Mijn sterktes liggen dan ook niet in hapklare verhaalvertelling, maar in verfijning, elegantie en mist.

Hier is de protagonist aan het woord, een dromer, chaoot, twijfelaar. En zoals Nabokov meent hij dat hij spreekt als een kind, schrijft als een romancier en denkt als een genie. Dat tracht ik weer te geven in zijn omslachtige dan wel poëtische gedachten.

Wat wil ik vertellen, in dit stuk;

De protagonist heeft maar één doel in zijn leven, "schrijven, in 'zijn' stem." Dat doel wil hij voor het einde van deze bepaalde zomer bereiken d.m.v alle symbolen en rekensommen... op te lossen.
Het is een manische beschrijving van zijn levenswerk.
Uit volgende paragraaf blijkt dat hij dat niet zal bereiken, dat hij die zomer zal herinneren aan de hand van andere opgenoemde feiten.
En dan hoe hij graag dom was voor iemand en hoe hij voor die iemand zijn doel had opgegeven.
En hoe eenzaam de zomer werd, en de seizoenen erna.

'leeghoofd'
Laatst aanwezig: 1 jaar 20 weken geleden
Sinds: 14 Nov 2016
Berichten: 328

Als je de mensen wil doen nadenken over de inhoud, is het toch noodzakelijk om begrijpend te schrijven? Ik wil best geloven dat er van alles in je hoofd omgaat, maar ik heb de indruk dat je de dingen schrijft zoals ze je te binnen schieten. Niets op tegen, zo lang de inhoud helder blijft en er een rode draad loopt, zoals PeterFD zegt. Als jij je eigen zinnen luidop leest, vind je ze vlot lopen?

Indien het je interesseert, sla er deze op na.
https://schrijvenonline.org/nieuws/veelgemaakte-ta...

It's not that I'm afraid to die, I just don't want to be there when it happens. (W. Allen)

Etesian
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 191

@ 'leeghoofd'

Bedankt voor de tip via de link. Zal nog van pas komen wanneer ik eens niet uit een zin geraak.

Maar de lange/omslachtige zinnen die in dit stukje staan, heb ik niet zomaar neergeschreven uit mijn hoofd. Ik heb erop gezocht om ze toch nog een vlotheid te geven.

Ik creëer bewust een langdradigheid. En ik hoop dat ik dat op een poëtische wijze breng. Want dat is mijn bedoeling.

Als ik mijn zinnen luidop lees razen ze niet zoals de shinkansen, maar dat is niet mijn bedoeling. Mss moet ik eens zoeken naar een scène met een snel tempo en deze dan plaatsen.

P.S. Momenteel lees ik de Troostelozen van Kazuo Ishiguro. Na 80 pagina's weet ik nog niet waarover het gaat.
Soms moet men geduld hebben?

PeterFD
Laatst aanwezig: 40 weken 6 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2014
Berichten: 1649

Etesian: ik heb iets over Ishiguro gelezen, ik begrijp dat juist jij hem graag leest

In de discussie over jouw bijdrage was vooral de vraag: is het duidelijk voor de lezer

Ishiguro weet zo te schrijven dat de lezer erachter iets voelt, razend knap, niet voor niets Nobelprijs materiaal

ik ben benieuwd naar je snellere stuk

Peter Fiedeldij Dop, informatieve teksten, verhalen, historische streekromans
redacteur FES Magazine en Elsevier Senioren Nieuwsbrief

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!