Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

[roman] Hoe is dit voor je als lezer?

Wat roept dit bij de lezer op? Zijn de zinnen o.k,? Kortom, wat vinden jullie ervan?

Fragment

Haar vader had, vlak voor zijn overlijden, haar op het hart gedrukt de tijd te nemen met al haar beslissingen. En al helemaal op het gebied van vriendjes. ‘Geen hand vol, maar een land vol. De liefde van je leven ontmoet je maar een keer. Leef!, maar wees voorzichtig’ had hij een keer gezegd in een poging haar een veelbelovend perspectief te laten zien wanneer ze weer tegen een van haar tijdelijke puberale depressies vocht. Veroorzaakt door periodieke onzekerheid. Al dan niet gevoed door de tienermedia dat ze in haar jeugd verslond. Puberpaniek in zijn puurste vorm knalde destijds door het huis wanneer ze te lange tijd geen leuke jongen ontmoette en bang was om voor altijd alleen te moeten blijven. ‘Leef!, maar wees voorzichtig’ Ze vond dat bijzondere woorden voor iemand die met bijna ondraaglijke pijnen op een sterfbed lag en naar het laatste levensmoment uitkeek. Typisch haar vader. Altijd blijven lachen en de positieve kant blijven zien. Tot op het allerlaatste moment. Dat moment staat nog altijd in haar geheugen gegrift. Ze was net veertien geworden. En al een paar maanden volwassen. De betrekkelijkheid van het leven sloeg haar op die veel te jonge leeftijd vol in het gezicht. Sterfgevallen bleven tot dan altijd op afstand. Grootouders van beide kanten leefden nog. De een in wat redelijker gezondheid dan de ander. Alleen een vriendin uit haar klas tijdens haar lagere schoolperiode had haar eens kleurrijk verteld over het overlijden van een oma en de, door kinderogen gezien, vreemde rituelen tijdens de begrafenisplechtigheid een paar dagen later. Maar toen bonkte Magere Hein ineens met twee zware vuisten ongenadig hard bij hen op de voordeur. De geur van de naderende dood vulde ongemerkt de woonkamer waar haar vader in een verhoogd bed voor het raam lag zodat hij nog enigszins contact met de buitenwereld had dat elke dag steeds verder van hem verwijderde. ‘Omgekeerde tunnelvisie’ orakelde hij eens uit het niets. Het was tijdens een van zijn zeldzame heldere momenten. De meeste tijd lag hij verdoofd door de morfine naar de wijzers van de wandklok te kijken die onverbiddelijk hun ronden weg tikten. Haar moeder keek vanaf haar vaste plek op de bank verschrikt op richting het bed. Ze was inmiddels al gewend geraakt aan de doodse stilte in de kamer. ‘Wat is er schat?’ vroeg ze bezorgd. ‘Wil je iets drinken? Iets lichts te eten misschien?’ Haar vader herhaalde geagiteerd. ‘Net omgekeerde tunnelvisie. Engnekken’ Dat was alles wat hij op dat moment te zeggen had. Haar moeder begreep het niet en ging er verder niet op in. Later probeerde hij Corine uit te leggen dat hij het gevoel had dieper en dieper in een donkere, onbekende tunnel te worden getrokken en daardoor steeds minder bewust was van zijn directe omgeving maar juist alerter op de voorbij schuifelende mensen op straat die hun enge nekken uitstaken om indiscreet zo ver mogelijk in zijn zwarte cocon te kunnen kijken of hij nog leefde. Hoe ver het aftakelingsproces zich al voltrokken had. ‘Ik ben alvast levend opgebaard, Corine’ Het onomkeerbare proces hield hem in een dodelijke wurggreep. En geen God die ingreep. Van buiten gezien had het, aangezien er geen zicht beperkende vitragegordijnen voor het grote raam hingen, volgens Corine soms inderdaad wel iets weg van een permanente freakshow. Ze verdachte sommige voorbijgangers ervan dat zij regelmatig voorbij liepen om het proces van een stervende man live te kunnen aanschouwen. Zonder enige vorm van schaamte hielden de kraaien uit het dorp de pas in en werden de hoofden onbeschaamd naar het raam gericht. Er werden nog net geen smartphones omhoog gehouden om het een en ander te registreren dat later thuis als ondersteunend bewijs aan de visite kon worden getoond. In de laatste week leek zijn lichaam al de fase van ontbinding te zijn ingegaan. Die confronterende geur wende nooit. Nog steeds niet. Ondanks dat ze in haar leer- en werkomgeving regelmatig in contact komt met patiënten waarvan de lichamen langzaam worden verteerd door de alles vernietigende ziekte. Een van de gebeurtenissen die ze in het ziekenhuis met eigen ogen moest aanschouwen had haar nooit meer los gelaten. Een oude man die zijn levensloop had voltooid lag op sterven. Zijn vrouw, die al meer dan zestig jaar trouw aan zijn zijde had gestaan, zat naast zijn bed en hield zijn hand liefdevol vast. Zijn ogen draaiden omhoog en hij zakte langzaam in een coma.

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo, Heel mooi hoe je dit verhaal tot in detail tot uiting laat komen. Ik zou voor dit stuk misschien wel vast houden aan een verteller die vertelt vanuit zijn blik op de puberale dochter. Ik neem aan dat Cornie haar moeder is, maar door haar alleen maar Cornie te noemen valt die connectie een beetje weg. Doordat je ook over bent gegaan de blik op de situatie vanuit Cornie te vertellen, is het mij in het volgende deel niet meer duidelijk over wie het gaat: Ondanks dat ze in haar leer- en werkomgeving regelmatig... Gaat die over Cornie of de puberale dochter? Heel veel succes met schrijven!