Start » Proeflezen » [roman] Het leven voorbij

[roman] Het leven voorbij

Door: Fjj Cox
Op: 21 augustus 2019

Ik wil alleen weten of dit kleine stuk de lezer aanspreekt? Is het een begin dat zou uitnodigen tot verder lezen?
Alle andere commentaren en aanvullingen zijn uiteraard wel welkom.

Fragment: 

Het indringende geluid van de bel verdreef de vrijheid van het schoolplein. Als makke schapen op weg naar de slachtbank stelden de kinderen zich gedwee in rijen op, teleurgesteld kijkend omdat hun pauze alweer voorbij was. De leraren kwamen naar buiten om hun klas naar binnen te begeleiden.
‘Volg mij, kinderen.’ Als een soldaat marcheerde meneer Sturmans door de grote glazen deur naar binnen, gevolgd door de kinderen van de vijfde klas. Een haakse bocht naar links, twintig meter rechtdoor en een haakse bocht naar rechts deed Erik belanden in zijn klaslokaal. Hij ging zitten terwijl meneer Sturmans zijn koffie roerde en een grote sigaar opstak.
Zoals gewoonlijk nam Erik als eerste plaats, om te voorkomen dat hem pootje werd gelicht of dat er een nog halfvol bekertje melk in zijn nek werd gegoten. Schichtig keek hij om zich heen en zag de klas volstromen, de meeste kinderen druk kletsend en lachend.
‘Ga zitten,’ klonk het luid uit de mond van de nu in rook verhulde leraar. ‘Pak je schrift, jullie krijgen een dictee.’
De klas morde. Een dictee? Ze zouden toch gaan tekenen?
‘Nee,’ zo besliste meneer Sturmans resoluut, ‘Jullie spelling moet verbeteren. Eerst een dictee, daarna tekenen.’
Wat nu volgde was het geritsel van de schriften en wat getik met pennen. Enkele leerlingen werden nerveus, onzeker als ze waren over hun spellingsvaardigheden. Erik maakte het niet uit. Al zijn hele leven las hij boeken, niet gehinderd door uitnodigingen voor feestjes of voetbalwedstrijdjes op het veld achter de school. Dat bijna iedere levende ziel in het dorp woest had geprotesteerd tegen de bouw van woningen op dat veld was hem volledig ontgaan. Een eenvoudig dictee zou hem goed af gaan.
Meneer Sturmans spuugde een aantal staccato uitgesproken zinnen uit, sommige kinderen in verwarring brengend omdat ze na slechts drie woorden de draad kwijt waren. Anderen schreven alsof hun leven ervan af hing. Erik schreef rustig, met lange uithalen, een nagenoeg foutloos dictee. Met rode oren leverde hij het papier in.
‘Nu gaan jullie tekenen. Haal je spullen uit de kast en ga aan het werk. Ik kijk het dictee na.’ De meester verzonk in zijn werk en verloor de klas uit het oog.
Erik wachtte even totdat de grootste drukte bij de kast voorbij was en manoeuvreerde behoedzaam, zigzaggend tussen de banken om de pestkoppen te vermijden, naar de kast.
Een van de jongens stak een been uit dat Erik niet opmerkte. Hij struikelde erover en kon nog net een val vermijden door zich aan een van de banken vast te klampen.
‘Kijk uit sukkel!’ De kinderen om hem heen bevestigden knikkend naar elkaar dat het Erik’s eigen schuld was. ‘Kun je niet uitkijken?’ hoorde hij iemand sissen. ‘Hoe kon de zaadcel waar jij uit bent geboren de weg vinden in die grote kut van je moeder?’ fluisterde een ander.
Erik keek om zich heen en zag vier grijzende gezichten. Hij raapte zich bij elkaar, zei niets, en liep door naar de kast, het viertal negerend. Dit was nu eenmaal zijn leven. Al lang geleden was hij gestopt zich af te vragen waarom dit nu juist hem overkwam. Hij had nooit een antwoord kunnen vinden en het zou toch niets veranderen: het grootste deel van de klas had een hekel aan hem. Slechts een paar kinderen mochten hem en bejegenden hem vriendelijk bij toevallige ontmoetingen in het dorp, maar zodra de pestkoppen in beeld kwamen trokken ze samen met hen op en veinsden een hekel aan Erik. Het was niet anders, hij was er niet meer verdrietig over en had het geaccepteerd als een vreemde speling van het lot. Na de lagere school zou alles anders worden, had hij zich voorgenomen. Maar ja, dat duurde nog een hele tijd.
De rest van de middag werd getekend. Erik was bezig aan een tekening van een tropisch eiland. Alle mensen dansten. Ze keken vrolijk en lachten naar elkaar. Erik had verspreid over het eiland speakers getekend waaruit vrolijke reggae muziek klonk. De mensen waren zwart, hun dreadlocks wapperden al dansend in het rond. Al in de nacht was het feest begonnen en nu, terwijl de zon al oranje verkleurde in de rechterbovenhoek van het tekenpapier dansten ze nog steeds.
Een van de getekende figuren was blank en danste in het midden van het eiland. Een aantal anderen leek zich rondom dit centrale figuur te hebben opgesteld en volgden bewonderend zijn bewegingen. Wie goed keek herkende Erik in het primitief getekend figuurtje.
.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 6 uren 5 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6045

Fjj Cox,

Het spreekt mij nog niet aan omdat je vanuit een verteller schrijft over Erik. Erik zelf, wat hij vindt, beleeft en ervaart, komt nauwelijks aan bod. Probeer het meer vanuit zijn beleving te schrijven en gebruik de vertelstem alleen wanneer er extra informatie nodig is die buiten de kennis van Erik valt.
Let ook op je gebruik van beeldspraak - dat is typisch voor de verteller - zoals dit: 'Meneer Sturmans spuugde een aantal staccato uitgesproken zinnen uit' (het is niet de beleving van Erik).
En de uitleg. Voorbeeld:

Citaat:

Een van de jongens stak een been uit dat Erik niet opmerkte. Hij struikelde erover en kon nog net een val vermijden door zich aan een van de banken vast te klampen.
‘Kijk uit sukkel!’ De kinderen om hem heen bevestigden knikkend naar elkaar dat het Erik’s eigen schuld was. ‘Kun je niet uitkijken?’ hoorde hij iemand sissen. ‘Hoe kon de zaadcel waar jij uit bent geboren de weg vinden in die grote kut van je moeder?’ fluisterde een ander.
Erik keek om zich heen en zag vier grijzende gezichten. Hij raapte zich bij elkaar, zei niets, en liep door naar de kast, het viertal negerend.

Als voorbeeld dezelfde scène, meer vanuit Erik, zonder uitleg:
Een van de jongens stak een been uit. Erik struikelde erover, nog net kon hij zich aan een bank vastklampen.
‘Kijk uit sukkel!’
Om hem heen knikten kinderen bevestigd.
‘Kun je niet uitkijken?’ siste iemand.
‘Hoe kon de zaadcel waar jij uit bent geboren de weg vinden in die grote kut van je moeder?’ fluisterde een ander.
Erik raapte zich bij elkaar, zwijgend liep hij naar de kast. De grijnzende gezichten om hem heen negeerde hij.
(de vertelstem geeft weer wat Erik beleeft en verder niet)

Citaat:

Als een soldaat marcheerde meneer Sturmans door de grote glazen deur naar binnen

door de deur? Ook hier die beeldspraak 'als een soldaat', vindt de verteller dat of Erik?

succes

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!