Start » Proeflezen » [roman] Het laatste licht

[roman] Het laatste licht

Door: TMWP
Op: 4 maart 2018

Ik ben net begonnen met schrijven en had graag wat feedback gehad. Het fragment hieronder zijn de eerste hoofdstukken van wat een roman zou moeten worden. De tekst is nog niet volledig afgewerkt natuurlijk maar het is ook geen klad versie meer.
Ik had graag van jullie gehoord wat jullie van de stijl en het tempo vinden. Gewoon een algemene impressie eigenlijk. Vloeit de dialoog goed? Heb je zin om verder lezen? Heb je al enige emotie gevoeld bij het lezen of is het droge tekst.

Alvast vriendelijk bedankt.

Fragment: 

Op een grijze zaterdagmorgen stapte Thomas Claeys de auto in, zijn koffer gevuld met een zestal kartonnen dozen met daarin het merendeel van zijn wereldse bezittingen, en vertrok vanuit Oostende naar de Ardennen.
Hij was vroeger vertrokken dan hij gepland had. Zijn laatste nacht thuis was woelig geweest: veel te warm en veel te weinig slaap. Maar hij was zeker niet vermoeid. Voor het eerst in jaren voelde hij zich opgewekt. Een nieuw begin dat is wat het moest worden. Een schone lei.
Hij keek nog een laatste maal rond in het zo goed als lege huis: de bloemen weg, de tafels en de kasten leeg, de rolluiken dicht. Kadervormige vlekken van donkerder behangpapier alsof restanten van wat ooit was. Eenendertig jaar had hij hier gewoond, zijn volledige leven. Eerst met zijn vader en zijn broer, dan alleen met zijn vader, dan alleen. Het huis was nu van zijn broer en hem, maar zijn broer woonde in Brussel en had hier in jaren geen voet meer door de deur gezet. Zijn moeder? Zijn moeder was voor hem niets meer dan een gedachte, een gevoel, een vaag gezicht in oude foto’s die hier en daar wat gelaatstrekken met hem deelde.

Hij nam de twee sportzakken die aan de deur op de grond stonden en zwaaide ze over zijn schouder. Alles wat hij niet kon missen zaten in die twee zakken en in de koffer van zijn wagen. De rest had hij verkocht of weggegooid.

De leegte overviel hem nu. Hij stond stil en alleen in het huis dat nu meer een bakstenen geraamte van een huis was en niet meer een thuis en hij wist niet wanneer hij hier ooit nog zou terug staan. Hij zei nog wat laatste woorden, voor wie of wat weet hij niet, voor zijn vader misschien of tegen het huis zelf dat antwoord met de koele echo van zijn leegte.

***

Windstoten van honderdtwintig kilometer per uur en kans op een zware storm naar de avond toe zei de stem over de radio. Code oranje. Hij veranderde de zender, zocht naar tenminste één kanaal die muziek draaide in plaats van een presentator die net iets te graag zijn eigen stem hoorde. Hij vond een nummer die hij niet kende maar hem aanstond.
Honderdtwintig per uur oostwaarts met de ramen open, de wind door zijn haar, gestadig richting een onbekende horizon. Hier en daar tussen het donkergrijze tapijt van wolken sneed het zonlicht erdoor als een mes alsof te zeggen dat het nog steeds zomer was. Had ik dit maar eerder gedaan.
Zo’n tien kilometer voorbij Charleroi stopte hij aan een tankstation. Het begon te miezelen. Hij stapte uit en keek in het rond of er iemand was. De geur van de regen op het warme en droge asfalt overheerste elke ademhaling. Thomas deed zijn hemd uit en veegde met een papieren zakdoek het zweet van zijn voorhoofd. Hij had twee telefoontjes te maken. De eerste nam niet op. De tweede was zijn broer en het duurde even voor hij opnam.
“Peter? Ik ben het.”
“Hey.”
“Ik moet iets vertellen. Ik ga verhuizen. Naar de Ardennen.”
"Wat? Wanneer?”
“Nu.”
“Hoezo nu? Vandaag?”
“Ja, vandaag. Ik ben net voorbij Charleroi.”
“Wat? En het huis?”
“Het huis is leeg. Je doet er maar mee wat je wil. Verhuur het of laat het staan. Het maakt mij niet uit.”
“En ik moet dit allemaal regelen, zo ineens?
“Zoals ik zei het maakt mij niet uit, Peter. Je ziet maar.”
“En naar waar ga je verhuizen?”
“Orchimont. Ik heb er een job gekregen als conciërge. Kost en inwonen en wat bijklussen hier en daar, ik zie wel.”
“Je ziet wel? Ik weet niet wat je wil dat ik zeg.”
“Wens mij geluk.”
“Thomas, is dit een grap?”
“Nee. Wens me geluk.”
“Ok, dan, veel geluk.”

***

Reacties

Lis
Laatst aanwezig: 12 uren 9 min geleden
Sinds: 29 Mrt 2008
Berichten: 8

Hallo

Dit zou je moeten plaatsen in PROEFLEZEN

Luctor et emergo

PeterFD
Laatst aanwezig: 36 weken 5 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2014
Berichten: 1649

TMWP: er ontbreekt spanning, ik word niet nieuwsgierig
verhuisdozen in een auto zijn niet interessant

misschien kun je vertellen hoe je verhouding met je vader en moeder was, het is nu niet meer dan een vermelding
wat mis je, wat laat je achter aan herinneringen, was er een schommel, stak je vader een wortel in het hoofd van de sneeuwpop, waarom verdient je moeder geen plaats

je woordkeuze en grammatica moeten nog een beetje worden opgepoetst

Peter Fiedeldij Dop, informatieve teksten, verhalen, historische streekromans
redacteur FES Magazine en Elsevier Senioren Nieuwsbrief

Nylok
Laatst aanwezig: 1 jaar 2 weken geleden
Sinds: 28 Feb 2018
Berichten: 46

Niet helemaal eens met Peter, er zit wel degelijk wat spanning in het verhaal, zeker gezien het feit dat dit slechts een deel is van het eerste hoofdstuk. Natuurlijk komen er tijdens het lezen allerlei vragen in me op, zoals "waarom verhuist ie" en "wat is er mis met de relatie met zijn moeder", "hoe is het contact met zijn broer", et cetera, maar die vragen zijn wellicht niet zo relevant. Tempo en stijl zijn wat mij betreft prima.

Wel misschien nog een paar quotes over de spelling en grammatica.

Citaat:

Een nieuw begin dat is wat het moest worden. Een schone lei.

Het woordje "dat" is hier overbodig, of zet er een komma voor.

Citaat:

Zijn moeder was voor hem niets meer dan een gedachte, een gevoel, een vaag gezicht in oude foto’s dat hier en daar wat gelaatstrekken met hem deelde

Citaat:

Alles wat hij niet kon missen zat in die twee zakken en in de kofferbak van zijn wagen.

Citaat:

Hij zei nog wat laatste woorden, voor wie of wat weet hij niet, voor zijn vader misschien of tegen het huis zelf dat antwoord met de koele echo van zijn leegte.

Vreemde zin, los van het feit dat hier tegenwoordige en verleden tijd door elkaar heen gebruikt snap ik niet precies wat je wil zeggen.

Citaat:

Windstoten van honderdtwintig kilometer per uur en kans op een zware storm naar de avond toe zei de stem over de radio. Code oranje. Hij veranderde de zender, zocht naar tenminste één kanaal die muziek draaide in plaats van een presentator die net iets te graag zijn eigen stem hoorde. Hij vond een nummer die hij niet kende maar hem aanstond.
Honderdtwintig per uur oostwaarts met de ramen open, de wind door zijn haar, gestadig richting een onbekende horizon. Hier en daar tussen het donkergrijze tapijt van wolken sneed het zonlicht erdoor als een mes alsof te zeggen dat het nog steeds zomer was. Had ik dit maar eerder gedaan.

Misschien is de informatie hier wat overbodig, ik zie nog niet in wat het luisteren naar de radio bijdraagt taan het verhaal. Als het niet nodig is zou je het misschien kunnen wegalten, tenzij het een nieuw inzicht verschaft in het karakter van de hoofdpersoon.
De laatste zin is ook raar, nu schrijf je ineens vanuit de ik-persoon i.p.v. de derde persoon.

Citaat:

Hij had twee telefoontjes te maken. De eerste nam niet op. De tweede was zijn broer en het duurde even voor hij opnam.

Wie belde hij als eerste/ Komt dat later in het verhaal nog ergens terug? Anders is het loze informatie.

De dialoog aan het eind vond ik goed en realistisch. Hoop dat je iets aan deze opmerkingen hebt :-)

TMWP
Laatst aanwezig: 47 weken 11 uren geleden
Sinds: 1 Mrt 2018
Berichten: 5

Hartelijk bedankt aan Nylok en PeterFD. Jullie feedback is zeer welkom.

madam Bovary
Laatst aanwezig: 23 weken 1 dag geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ Nylok

Misschien is de informatie over de radio helemaal niet overbodig, kondigt misschien aan wat Thomas nog te wachten staat. Een boom op zijn auto? Wordt het dak van zijn nieuwe optrekje door een windstoot gelicht?

Nylok
Laatst aanwezig: 1 jaar 2 weken geleden
Sinds: 28 Feb 2018
Berichten: 46

@ madam Bovary

Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in, het is natuurlijk afwachten hoe de auteur dit verder gaat uitwerken. Het was meer een soort vraag of er later nog iets mee gedaan gaat worden smile

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!