Lid sinds

6 jaar 3 maanden

Rol

[roman] Het Hof van Lang Geleden

Dag collega's, Dit is een fragment uit een verhaal waaraan ik de afgelopen dagen erg enthousiast heb geschreven. Ik geef even geen context over het plot; ik vraag me vooral af of je de schrijfstijl prettig vindt, en of je bij wijze van spreken door de ogen van de ik kunt kijken. - Komen de beschrijvingen levendig op je over? - Voel je de spanning van de hoofdpersoon? - Vind je de setting interessant (worldbuilding speelt een vrij grote rol in dit verhaal)? - Is er iets wat je stoort? - Zijn zebra's blauw met groene strepen of paars met rode? Dank je wel! Chrissie.

Fragment

Sommige momenten van je leven voelen aan als een wazige droom - niet alleen wanneer je aan ze terugdenkt, maar ook als je ze beleeft. Ik was zo gespannen voor mijn tienjarige jubileum, dat mijn mooie jurk net zo goed een jutenzak voor een ontvoering had kunnen zijn geweest. Al mijn vezels zeiden dat ik moest wegrennen, en mijn hoofd bonkte, maar in mijn nek voelde ik Lucy's hijgende adem en mijn moeder hield mijn hand stevig vast, terwijl we door een netwerk van raamloze gangen onze weg naar de liften zochten. Ik herinner me alleen nog hoe mijn moeders zwarte lokken om de zoveel stappen opblonken in het licht dat uit de plafonds straalde, en het gespannen gevoel in mijn buik en het onregelmatige geklik van Lucy's harige, grote voeten die in te kleine schoentjes waren gestoken. Na wat een eeuwigheid leek, liepen we door de entreehal op de begane grond, de hal die ik zo goed kende en al zo vaak had bezocht, maar waar ik nog steeds huiverde van het spiegelende marmer op de grond. Als je daarover liep, kon je je eigen reflectie zien, op zijn kop, en alle lampen en bogen in het plafond - alsof je over het dak van een spiegelwereld liep. Mijn moeders hand klemde met iedere stap harder. Ik denk dat ze bang was dat ik weg zou rennen. Haar geslepen nagels boorden zich in mijn vlees. Toen we eindelijk neerploften in de zwarte limousine kon ik in slaap vallen, ondanks dat het pas vier uur 's middags was. 'Heb je het interview geoefend?' klonk mijn moeders stem als uit de verte, net verstaanbaar boven het geluid van de ronkende motor. 'Ja,' antwoordde ik wazig. 'Ken je alle antwoorden? Je móét voorbeeldig zijn. Je wéét dat je de trots bent van de Meteoor en het KCB - en dus eigenlijk ook van de rest van de wereld, hè meis? Heb je gezorgd dat Lucy haar tanden nog heeft laten bleken?' 'Ja, ja, en ja.' Ik begon weg te doezelen. Het was maar een kort ritje naar het Hof van Lang Geleden, onze enige accomodatie die weelderig groen kende, maar toen mijn moeder me hardhandig wakker schudde en ik ontwaakte in een wereld die me fel toescheen, leek het alsof ik heel lang was weggeweest. Wankelend stapte ik de limousine uit, ik voelde de warmte die het asfalt van de dag uitstraalde door mijn dunne schoenzolen. Door mijn halfopen ogen besprong me een vreemde wereld. Ik kende het Hof van Lang Geleden, onze dierentuin en botanische tuin in één, goed, maar had de entree nog nooit zo uitbundig versierd gezien. Bij het zien van de gele ballonnen die in trossen aan de stenen boog waren bevestigd, herinnerde ik me de vragenlijst die ik bij juf had moeten invullen. 'Wat is je favoriete kleur?' Ik had 'geel' geantwoord, en bij 'Favoriete taart?', 'chocola'. Zet je tanden even op elkaar, dan kun je na de toespraak en het interview chocoladetaart eten, en Daniels aandacht trekken, sprak ik mezelf toe. De stenen boog die de entree markeerde schoof boven onze hoofden voorbij terwijl ik achter mijn moeder, Paulo - die uit een andere auto was gestapt en zich in een kaarsrecht pak had gestoken -, juf en Lucy aanstapte. Mijn moeder kibbelde met Paulo, Lucy krabde zich op het hoofd, juf greep op haar beurt Lucy's hand en duwde hem naar beneden. Tussen de waaiervormige bladeren van de bomen door doemde de glazen kas van het Hof op, vurig glimmend in het licht van de late dag. Toen we de deur doorgingen, hield ik even mijn adem in van de klap die de warme, zware lucht mij daar gaf. Meteen waren we omgeven door vogelgekwetter, het gebrul van gibbons en geruis en geklater van beekjes en watervallen. Voor mijn neus dwarrelde een vlinder met transparante vleugels. Ik deed een halfslachtige poging hem weg te slaan. Natuurlijk kende ik de weg in het Hof. Ik hoefde niet eens naar de ruggen van mijn familie te kijken - mijn voeten brachten me vanzelf langs de dierenverblijven, langs de vijvers waaruit een kikkerconcert klonk, door de dikke, vochtige lucht, onder het dikke bladerdak waarin aapjes rondslingerden. Boven de muziek van de natuur klonk een ander rumoer uit; het geroezemoes van zo'n 150 mensen, die zich in het Hof van Lang Geleden hadden verzameld. Ik zocht de ruggen van mamma en Lucy, maar die waren verdwenen. Ik keek eens om me heen, kromp ineen bij een menselijke uitroep - 'Een prachtig jubileum!' - en liet mijn oog vallen op een glazen cirkel in de rotswand vóór me. De lucht in de kas leek nog zwaarder op me te drukken dan hij steeds had gedaan, toen ik het bordje naast het raam zag.

Lid sinds

6 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Niemand? Ik hoef geen uitgebreide reactie, alleen een beschrijving van wat je erbij voelt stel ik ook op prijs. De vraag over de zebra's mag je overslaan.

Lid sinds

5 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi! - Op de vraag of je fragment levendig overkomt: Ja, je bent al goed op weg met Show, don't tell, maar op sommige punten kan het naar mijn mening net iets beter: je hoofdpersonage geeft aan dat de jurk erg mooi is; je moet alleen niet vergeten je lezer ook even verliefd te laten worden op de jurk. Waarom is de jurk zo mooi? - Er wordt ook beschreven dat als je in de entreehal omhoog kijkt, je je eigen spiegelbeeld ziet maar dan op de kop. Zou het niet levendiger overkomen als je personage daadwerkelijk ook even omhoog kijkt, in plaats van de lezer dit maar aan te laten nemen? - Ik heb ook een beetje moeite me in te leven in het Hof. Het is fijn als je als lezer het zelf een beetje in kunt vullen, maar ik weet niet wat ik me er precies bij voor moet stellen. Staan de dieren in ijzeren hokken of in enorme, prachtige verblijven? Is het groot of klein van formaat? -Dit zijn kleine dingen die je stuk iets beter voor te stellen zouden maken, maar het zijn enkel voorbeelden. Leg het dus vooral naast je neer als je het er niet mee eens bent; dit is enkel mijn mening. Om op je tweede vraag te antwoorden; je merkt zeker dat de hoofdpersoon gespannen is. Echter vallen haar wel veel details op. Bijvoorbeeld dat Lucy haar schoenen te klein zijn en dat de lokken van haar moeder op en neer dansen. Misschien ligt het aan mij, maar als ik zenuwachtig ben, let ik niet op dat soort dingen, en dan kan ik ook niet slapen. Maar misschien heb alleen ik dat. -Ik vind de setting zeer interessant, maar je zou het iets meer tot de verbeelding kunnen laten spreken; zie punt 1. -het woord 'accommodatie' is met 2 m'en :P. Nee, even serieus: buiten van wat ik net gezegd heb vind ik het een ontzettend goed fragment dat me nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal. Al heb ik wel een kleine As you know, Bob gespot: ' Je wéét dat je de trots bent van de Meteoor en het KCB - en dus eigenlijk ook van de rest van de wereld, hè meis?' Als beide personages bepaalde informatie al hebben, is het niet waarschijnlijk dat ze deze opnieuw met elkaar zullen delen. Je kunt dit beter op een andere manier erin verwerken. - Ik denk dat zebra's zowel groen met blauw als paars met rood kunnen zijn: al zou dat laatste schandalig vloeken :') Ik ben erg nieuwsgierig naar je verhaal, als je het besluit uit te geven, laat het me weten, ik zou het graag lezen!

Lid sinds

4 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Henkie Bij deze mijn feedback (ben een tijdje niet op het forum geweest, vandaar iets later). Komen de beschrijvingen levendig op je over? Deels. Ik merk dat ik verdrink in de hoeveelheid informatie. Voorbeeld: Sommige momenten van je leven voelen aan als een wazige droom - niet alleen wanneer je aan ze terugdenkt, maar ook als je ze beleeft. Ik was zo gespannen voor mijn tienjarige jubileum, dat mijn mooie jurk net zo goed een jutenzak voor een ontvoering had kunnen zijn geweest. Al mijn vezels zeiden dat ik moest wegrennen, en mijn hoofd bonkte, maar in mijn nek voelde ik Lucy's hijgende adem en mijn moeder hield mijn hand stevig vast, terwijl we door een netwerk van raamloze gangen onze weg naar de liften zochten. Ik herinner me alleen nog hoe mijn moeders zwarte lokken om de zoveel stappen opblonken in het licht dat uit de plafonds straalde, en het gespannen gevoel in mijn buik en het onregelmatige geklik van Lucy's harige, grote voeten die in te kleine schoentjes waren gestoken. Dit is veel informatie in een klein fragment. Sommige momenten voelen aan als een wazige droom - niet alleen wanneer je aan ze terugdenkt, maar ook als je ze beleeft. Ik zou de zin inkorten, enkel: sommige momenten voelen aan als een wazige droom. Je maakt zinnen erg lang. Al mijn vezels zeiden dat ik moest wegrennen en (hoeft geen komma) mijn hoofd bonkte. Ik voelde Lucy's adem in mijn nek. Mijn moeder hield mijn hand stevig vast. Hijgende adem: dat kan ik niet plaatsen. Ik dacht eerst dat Lucy een hond was. Een netwerk van raamloze gangen, ik zou er een netwerk van gangen van maken. Het detail van de harige voeten in de te kleine schoenen leidt af. - Voel je de spanning van de hoofdpersoon? Deels. In dit fragment vind ik de verhouding tussen de hoofdpersoon en haar moeder heel sterk weergegeven. 'Heb je het interview geoefend?' klonk mijn moeders stem als uit de verte, net verstaanbaar boven het geluid van de ronkende motor. 'Ja,' antwoordde ik wazig. 'Ken je alle antwoorden? Je móét voorbeeldig zijn. Je wéét dat je de trots bent van de Meteoor en het KCB - en dus eigenlijk ook van de rest van de wereld, hè meis? Heb je gezorgd dat Lucy haar tanden nog heeft laten bleken?' 'Ja, ja, en ja.' Verder voel ik de spanning van de hoofdpersoon niet goed. Je beschrijft heel veel omgevingsdetails die mij van de hoofdpersoon afhalen. - Vind je de setting interessant (worldbuilding speelt een vrij grote rol in dit verhaal)? Ik zie De Hof van Lang geleden niet voor mij. Het is mij onduidelijk of de hoofdpersoon in een zaal is of eerst nog door de dierentuin loopt. - Is er iets wat je stoort? Ik vind het idee: de hoofdpersoon die een gespannen verhouding met haar moeder heeft en haar tienjarig jubileum viert een goed idee voor een verhaal. Ik denk dat de hoofdpersoon nog jong is en als kind door haar moeder geduwd is om een showcarriere te beginnen. Je mag details weglaten. In dit fragment gebeurd heel veel: ineens is er een Paolo en een juf. De stenen boog die de entree markeerde schoof boven onze hoofden voorbij terwijl ik achter mijn moeder, Paulo - die uit een andere auto was gestapt en zich in een kaarsrecht pak had gestoken -, juf en Lucy aanstapte. Mijn moeder kibbelde met Paulo, Lucy krabde zich op het hoofd, juf greep op haar beurt Lucy's hand en duwde hem naar beneden. Tussen de waaiervormige bladeren van de bomen door doemde de glazen kas van het Hof op, vurig glimmend in het licht van de late dag. Toen we de deur doorgingen, hield ik even mijn adem in van de klap die de warme, zware lucht mij daar gaf. Je mag zinnen inkorten.