Start » Proeflezen » [roman] Het gefluister van de doden

[roman] Het gefluister van de doden

Door: John Doe
Op: 12 juni 2018

Beste lezers,

Na enkele weken te hebben meegedaan met de wekelijkse schrijfopdracht heb ik het idee opgevat een roman te schrijven over de verschrikkingen die een moeder samen met haar dochter ondergaat als ze in een oud huis aan het strand verblijven.

Wat ik van jullie wil weten: is de intro duidelijk van Margreet en Amy. Wil je na het lezen weten hoe het verder gaat, of geloof je het wel. Is het huis en de zee goed genoeg omschreven of behoeft het meer sfeer tekening.
Verder zijn natuurlijk alle op/ aanmerkingen welkom.

Fragment: 

De weg strekte zich eindeloos voor hen uit. Drie uren waren verstreken sinds Margreet de auto had gehuurd, hun spullen had ingeladen en tot slot haar zeven jarige dochter Amy op het enige nog lege plekje op de achterbank gezet. Ze vertrok en had de verhuurder van de auto in het spiegeltje snel kleiner zien worden. Ze had hem verteld waar ze naar toe ging en Margreet had gezien aan zijn gezicht dat hij zich afvroeg wat ze in vredesnaam ging doen in dat grote lege huis aan het strand. Hij was jong, blond kort haar en brede schouders en deed moeite om haar plat op zijn bureau te krijgen tot hij had gezien dat Amy achter haar stond. Margreet had het gelezen in zijn ogen, hij beschouwde haar als een tussendoortje om de verveling te verdrijven. Margreet amuseerde zich ermee dat hij hongerig naar haar borsten staarde maar ging er niet op in. Toen hij naast haar stond en door het open raampje de sleutel aangaf knipoogde ze naar hem.
'Misschien als ik de auto terug breng.'
Ze moest nog glimlachen als ze dacht aan de hoopvolle blik in zijn ogen.

In het begin luisterde Amy naar haar muziek en de film op haar dvd speler tot ze het zat was en zwijgend door het raampje keek naar het snel voorbijschietende kale landschap.
Het was gaan regenen en de ruitenwissers veegden in een ritmisch tempo de dikke druppels van het raam. Ze drukte haar voorhoofd tegen het koele glas.
'Hoe ver nog,mam?'
'Als het goed is zijn we er bijna,lieverd.'
Even was het stil.'Wat ga je er eigenlijk doen?'
Margreet zuchtte en verstevigde haar greep op het stuur. 'Je moeder heeft even tijd nodig om alles op een rijtje te zetten. Bovendien zocht ik een rustige plek om mijn boek af te maken. Het huis van tante Odette is er precies geschikt voor.'
'Maar wat kan ik daar doen?'
Margreet keek even snel achterom.' Het is maar voor een week, Amy. Voor mij is het belangrijk en tante Odette heeft mij verzekerd dat er genoeg voor jou te doen is.'
Aan de uitdrukking op haar gezicht was te zien wat Amy dacht van tante Odette. Ze verviel in een mokkend stilzwijgen en trok haar wenkbrauwen in een diepe frons.
Het landschap veranderde van uitgestrekte weilanden in zand met helmgras. Amy strekte zich uit en zag de golven breken op het strand. Margreet minderde vaart en zag in het late middaglicht de contouren van het huis. Het grote houten huis van twee verdiepingen was het enige in de verre omtrek Ze reed een heuvel op waardoor het strand niet meer zichtbaar was en parkeerde de auto op een houten vlonder. Met moeite duwde ze het portier open, stapte uit en gebogen tegen de striemende regen liep ze het krakende houten trapje op met de sleutel in haar hand. Tot haar verbazing ging de deur open op het moment dat ze de sleutel in het slot stak. De deur had niet op slot gezeten.

Ze keek omhoog naar de laaghangende staalgrijze wolken en voelde de rillingen over haar rug lopen. Margreet herinnerde zich dat ze jaren geleden hier ook was geweest en toen scheen de zon volop en was de zee rustig geweest. Nu was het een kolkende ziedende massa die op een af andere manier een fascinerende aantrekkingskracht op haar uitoefende. Ze verbeelde zich dat ieder jaar het land een stukje inleverde en dat over tien jaar het huis verzwolgen zou zijn. Ze schudde haar hoofd om de gedachten weg te jagen en duwde de deur verder open. Tante Odette had de laatste jaren niet meer geïnvesteerd in het huis en eigenlijk was ze al lang van plan geweest om het te verkopen. Het enige wat haar had tegen gehouden , was het feit dat een makelaar haar had gezegd dat als ze het wilde verkopen ze het eerst moest renoveren. En daar wilde ze niets van weten. Margreet was haar dankbaar. Als een van de weinige voelde ze zich één met de ruige natuur en de nimmer aflatende kracht van de beukende zee. Hier in huis werd het geruis van de zee terug gebracht tot een aangenaam geluid op de achtergrond. Ze drukte op een lichtknop en in de gang begon een tl buis te knipperen.
Tevreden liep ze terug naar de auto en begon samen met Amy de spullen eruit te halen. Net voordat het donker werd hadden ze samen alles in een zijkamer gezet.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 40 min 2 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4934

De beschrijvingen van het landschap en dat huis vind ik mooi geschreven. Het is zeker genoeg om de sfeer neer te zetten: het onheilspellende van een huis ver weg van alles. En tegelijkertijd de zorgeloosheid van je personages, die nog niet weten wat er boven hun hoofd hangt. Méér beschrijving is zeker niet nodig, dan zou het te lang worden, naar mijn smaak.

Andere op- en aanmerkingen: wat doet die autoverhuurder in de eerste alinea? Hij past niet echt in de rest van het verhaal. Bovendien komt het vreemd op me over hoe ze aan hem denkt. Drie woorden over zijn uiterlijk en daarna vijf regels over hoe hij haar wilde. Als je overweeg om met iemand in bed te duiken, weegt het toch echt zwaarder hoe diegene eruit ziet dan hoe veel hij naar je borsten kijkt. Ik ontkom bij deze passage niet aan de indruk dat hier een man over een vrouw probeert te schrijven.

Laatste aanmerking: het geheel voelt als een scène die ik al eens gezien heb. Haar motivatie om naar het huis te gaan komt uit The Shining, het huis aan zee komt rechtstreeks uit... meerdere films. Dus als er iets origineels is dat jouw verhaal van andere onderscheidt, misschien kun je daar dan in de opening al naar hinten. Ik denk dat ik dan eerder door zou lezen.

Waar waren we gebleven?

madam Bovary
Laatst aanwezig: 10 weken 21 uren geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ John Doe

Ben het eens met Diana Silver, ook bij mij komt het geheel als déja vu over en de bedoelingen van de jonge, blonde man lijken mij erbij gesleurd. Seks in de 'literatuur' is nu eenmaal in de mode.

De rillingen liepen over Margreet haar rug bij het zien van de laaghangende staalgrijze wolken. Als je het mij vraagt nochtans een vrij gekend gezicht in onze contreien. Niets om rillingen van te krijgen. Maar de kolkende, ziedende zee, fascineerde Margreet. Kan ik inkomen, maar om zo'n zee te krijgen moet het fameus stormen en moet het houten, oude, te renoveren huis daaronder gekreund hebben en daar zou een mens eerder rillingen van krijgen.

Limbus
Laatst aanwezig: 2 dagen 2 uren geleden
Sinds: 23 Mei 2018
Berichten: 22

Dag John,

leuk gebracht, dat wel maar ik sluit me aan bij bovenstaande reacties wat de autoverhuurder betreft.
Wat ik ook nogal bevreemdend vind is dat de vrouw niet meer aandacht besteed aan het feit dat de deur open stond.
Ze merkt het, knipt het licht aan en stapt tevreden naar binnen.
Ik zou zelf toch een voorzichtige verkenningsronde doorheen het huis maken.

mvg

Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 21 juli 16:00 u., dan krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór maandag 16:00 u.!

Word abonnee