Lid sinds

7 jaar

Rol

[roman] Fantasy avontuur

Hallo allemaal, Ik ben een maand geleden begonnen met schrijven van mijn eerste boek, maar heb weinig tot geen kennis over hoe je een goed verhaal schrijft. Ik probeer mijn boek te openen met een hoofdstuk die een algehele indruk geeft van het verhaal. Ik wil laten zien in wat voor wereld het verhaal zich afspeelt, hoe de omstandigheden daar zijn, maar ook een beeld scheppen van mijn hoofdpersonage. Dit hoofdpersonage geeft me nogal kopzorgen, want ik wil dat ze lieflijk overkomt, maar tegelijk is ze een harde bikkel die niet vies is van geweld. Hebben jullie tips? Ik zou graag van jullie horen wat voor beeld mijn introductie schept, en verbetertips om het idee achter mijn verhaal beter uit te drukken. Al vast bedankt!

Fragment

Er was eens een planeet, Himaya genaamd, gelegen in een sterrenstelsel hier ver vandaan. In het prachtige havenstandje, van het machtige koninkrijk Gidrea, woonde een klein en onschuldig meisje, Amia. Omgeven door sprookjesachtige maar krakkemikkige huisjes en wonderlijke wezens die het liefst je kop af rukte en je lichaam mee sleepte naar hun donkere hol in het bos, waar ook de bomen zouden feesten van je wegrottende lijk, wist Amia een ding zeker; Een lang en gelukkig leven, dat bestond hier niet. Maar Amia lag niet stilletjes in haar bed te huilen, bang voor monsters onder haar bed, nog was ze bezeten door het akelige gevoel opgejaagd te worden terwijl ze in het donker door de straten wandelden. Zoals in de natuur nou eenmaal gebruikelijk is, had Amia zich aangepast aan haar leefomgeving. En zoals bij de mens nou eenmaal gebruikelijk is, was die aanpassing met name te danken aan intelligentie. Waar de beesten op de planeet zich bewapend hadden met scherpen tanden en een harde huid, riep de vader van Amia slechts nors vanuit zijn luie stoel, 'Amia, hoe vaak moet ik het nog zeggen, trek je pantser aan als je naar buiten gaat!' Braaf maar onder enig gemok hees Amia zich in het houten vest dat naast de deur hing. Ze sloeg de koker met pijlen over haar rug en met haar boog in haar hand sjokte ze deur uit. Ze was de straat nog niet uit, of Gomni en zijn vrienden versperde haar de weg. 'Hey Amia, ga je weer naar het bos om te boomknuffelen?' De jongens achter hem grinnikte vals mee. 'Ik hoorde dat Baldred van plan is onze stad aan te vallen, je weet wel wat ze daar doen met gekken zoals je moeder.' Amia beet op haar lip en binnen een seconde had ze haar vuist tot zijn ooghoogte geheven. Even dook hij verschrikt achteruit en ook het achtergrondkoor van grinnikende jongens hield zich stil. 'Wat Baldred daar doet moeten ze zelf weten, maar ook gekken zoals jij worden hier gewoon door hun in mootjes gehakt.' Amia greep Gomni bij zijn kraag beet en trok zijn gezicht naar zich toe. 'Ik hoop dat je minder bang bent voor soldaten, dan voor kleine meisjes zoals ik.' Ze duwde Gomni tegen zijn vrienden aan en passeerde de groep. Na gestamel en gestuntel hoorde Amia hoe de jongens hun zwaarden uit de schede trokken. Amia draaide zich om, spande haar boog en nog voor de sloomste van de groep zijn zwaard gereed had was Gomni in zijn schouder geraakt door Amia's pijl, precies tussen de stalen schubben van zijn schouderbekleding. Hij schreeuwde en jammerde terwijl een van zijn vrienden lachend de pijl uit zijn schouder trok. Gomni duwde hem woedend opzij, en terwijl hij met zijn andere hand het bloeden stelpte stormde hij met zijn zwaard voor zich uit op Amia af. Amia ving de klap op met haar boog, sloeg het zwaard ermee uit zijn handen en verkocht hem vervolgens met haar boog een harde klap in zijn gezicht. Gomni was witheet en greep Amia bij haar schouders beet. Hij duwde haar met zijn arme gestrekt tegen de muur aan en in een ruk tilde hij zijn knie op en plantte hem in Amia's maag. Amia klapte in elkaar en een scherpe stekende pijn trok door hij hele lijf heen. 'Houd daar onmiddellijk mee op!' klonk een oude maar harde stem. Het was het stadshoofd, Arkimes, een gerespecteerd man om zijn wijsheid. De reden dat Henfried een van de vredigste steden was van heel Gidrea. Als gezaghebber van de stad had hij geen leger nodig om zijn onderdanen aan zijn regels te onderwerpen. Zij die zijn raad niet opvolgde zouden vroeg of laat vanzelf gestraft worden door het kwaad uit de omgeving. Een van zijn regels was het niet moedwillig schade toebrengen aan andere bewoners van Henfried, of hun bezittingen. Een regel die Amia inmiddels al gebroken had. 'Spaar je energie voor andere zaken, kinderen!' gromde hij hen toe. Zijn blik gleed naar Gomni, maar nog voor hij hem kon toespreken was Gomni er al vandoor gesneld. Het stadshoofd zuchtte. 'Plaagde ze je weer vanwege je moeder?' Medelijdend staarde hij Amia aan, maar ze schudde alleen maar haar hoofd en vervolgde haar weg.

Lid sinds

14 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Letter, De setting intrigeert me wel, maar je geeft heel veel informatie in weinig woorden. Neem wat meer de tijd, wees niet bang om hier en daar wat beschrijvingen te geven, al dan niet zoals het hoofdpersonage haar omgeving waarneemt. Een boek hoeft niet op tien pagina's af te zijn natuurlijk. Je kan altijd beginnen met een soort introductie tot de wereld voordat je het hoofdpersonage introduceert. Of een trage introductie via het hoofdpersonage, ik noem maar iets. Je hoeft ook niet alle informatie al in de eerste pagina's te geven. Laat de lezer de wereld ontdekken door het boek heen. Ten tweede vind ik het tamelijk moeilijk te geloven dat ruziënde kinderen elkaar met wapens belagen. Dat resulteert sowieso in veel doden, zelfs als de stadsoudste veel gezag heeft. Het lijkt me trouwens ook erg onwaarschijnlijk als je net een pijl in je schouder gehad hebt (laat staan als die er weer uitgetrokken is) en je fel aan het bloeden bent nog de kracht hebt om iemand tegen een muur te hijsen. Ook al is het de andere arm. Wat je hoofdpersonage betreft, lees zeker dit topic op het forum om haar geloofwaardig te maken: http://www.schrijvenonline.org/forum/105646 . Verder zou ik je tekst nog eens goed herlezen, er staan wat taalfouten in en niet iedere zin loopt even lekker. Als voorbeeld je eerste zinnen: "In het prachtige havenstandje, van het machtige koninkrijk Gidrea, woonde een klein en onschuldig meisje, Amia. Omgeven door sprookjesachtige maar krakkemikkige huisjes en wonderlijke wezens die het liefst je kop af rukte en je lichaam mee sleepte naar hun donkere hol in het bos, waar ook de bomen zouden feesten van je wegrottende lijk, wist Amia een ding zeker; Een lang en gelukkig leven, dat bestond hier niet." Sowieso klopt de informatie over Amia al niet met wat er een paar regels verder gebeurt, maar ook is de tweede zin onnodig lang. Als eerste tip zou ik mee willen geven: houdt het geloofwaardig. Ook al is het fantasy, je moet de acties van personages (voor jezelf, je moet dat niet expliciet in het verhaal zetten) nog wel kunnen verklaren aan de hand van geldende maatschappelijke normen en/of persoonlijkheden. Ten tweede: ik weet niet in welke mate je het verhaal al verder hebt uitgedacht, maar ik heb gemerkt dat het mij enorm helpt om de verhaallijnen van mijn personages in grote lijnen op voorhand uit te denken. Dan ben ik dingen aan het opschrijven die zeer waarschijnlijk nooit in het verhaal zelf komen, maar wel de achterliggende lijn vormen waarrond het verhaal kan draaien en wentelen. Uiteraard met de nodige marge voor creatieve invallen, aanvullingen/aanpassingen moeten altijd kunnen. Dat zijn de dingen die mij het meest opvallen. Hopelijk heb je er iets aan. En als je nog nooit iets geschreven hebt vind ik het eerlijk gezegd geen slecht begin. Ook schrijven moet je leren :-). Succes ermee!

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
letter,
Ik ben een maand geleden begonnen met schrijven van mijn eerste boek, maar heb weinig tot geen kennis over hoe je een goed verhaal schrijft.
Tip 1: laat het schrijven voorafgaan door enige kennis.
Ik probeer mijn boek te openen met een hoofdstuk die een algehele indruk geeft van het verhaal. Ik wil laten zien in wat voor wereld het verhaal zich afspeelt, hoe de omstandigheden daar zijn, maar ook een beeld scheppen van mijn hoofdpersonage.
Tip 2:open met een hoofdstuk dat een specifieke indruk geeft over het personage en de wereld waar het zich afspeelt, want het hoofdpersonage en het decor/de ruimte zijn belangrijke structuurelementen van je verhaal. Suggestie voor je opening: Amia wist een ding zeker: een lang en gelukkig leven bestond niet op de planeet Himaya en al helemaal niet in het koninkrijk Gidrea. Ze woonde in X, een havenstad die bestond uit sprookjesachtige maar krakkemikkige huisjes en omringd werd door wezens die er op uit waren je kop van je lijf te rukken en je mee te slepen naar hun donkere holen in het bos. Maar Amia was niet bang. Ze had zich aangepast en dat had ze te danken aan haar intelligentie en aan haar vader. Waar de beesten van Himaya zich bewapend hadden met scherpe tanden en een gehoornde huid, had Amia’s vader haar geleerd hoe ze zichzelf moest beschermen. (over naar scene) 'Amia, hoe vaak moet ik het nog zeggen,’ riep haar vader vanuit zijn luie stoel. ‘Trek je pantser aan als je naar buiten gaat!' (leuk!) Onder enig gemok hees Amia zich in het houten vest dat naast de deur hing. Enz. Tip 3: let op je spelling, interpunctie en grammatica. Het is je basisgereedschap. Tip 4: vermijd clichés (zelfs Jennifer Lawrence oogt vermoeid als ze - als Katniss - weer de pijl en boog tevoorschijn moet halen. Geef Amia een opgevoerd laser handwapen op deuterium basis of zoiets.) succes

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Lieve Tim en Jan, Heel erg bedankt voor jullie zeer nuttige, maar ook inspirerende feedback! Misschien dat ik pijn die Amia veroorzaakt inderdaad maar beter wat kan verminderen om het wat realistischer te maken. Het liefst ontwapen ik mijn kinderen niet, omdat dit aan moet geven hoe iedereen betrokken is in het geweld, en niemand onbewapend over straat kan lopen. Zoals in de natuur ook veel jongen al direct geboren worden met scherpen tanden om hun broers en zusjes dood te bijten en hun eigen overlevingskans te vergroten, zijn de bewoners van Himaya van begin af aan al wrede, meedogenloze wezentjes. Tim: Denk je dat er een andere manier is om het geloofwaardiger te maken? Moet ik het bijvoorbeeld gaan hebben over hoge geboorte om de sterfte te compenseren? Ook zou ik graag mijn verhaal beginnen met er was eens... en dan eerste een sprookjesachtige sfeer schetsen, om vervolgens een groot contrast te maken met de zoetheid van sprookjes. Ik vind mijn eerste stukje ook niet helemaal lekker lopen. Ik heb het zelf een paar keer moeten nalezen voor ik het vloeiend uit mijn strot kreeg. Jan: Heb jij mijn stukje herschreven uit het oogpunt het beter te laten lopen, of ook heb je ook het hele er was eens... geschrapt omdat het heel suf is? Als ik mijn leesbaarheid fix, kan ik dan mijn oorspronkelijke volgorde behouden? En nog heel erg bedankt voor je eerlijke, lekker gebrachte mening betreft de pijl en boog! In mijn high-tech loze wereld zal het misschien wat onrealistisch overkomen Amia te bewapenen met een opgevoerd laser handwapen, dat zal zo hier en daar om wat verklaringen vragen. Maar ik ga zeker denken aan wat koelers en creatievers dan pijl en boog. Een dik wapen zal Amia zeker de extra pit geven die haar karakter goed kan gebruiken! Bedankt voor de eye-openers!

Lid sinds

14 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Als het in je verhaal past om de kinderen bewapend te laten zijn is dat geen probleem, maar als de schapen elkaar gaan bevechten hebben de wolven het wel heel makkelijk natuurlijk ;-). Ik snap waar je heen wilt, maar ook bijna alle dieren hebben een soort kudde-instinct, zeker als ze door roofdieren bedreigd worden. Misschien weet ik er weinig van, maar ik zie gazellen elkaar niet doodbijten. Zoiets lijkt me eerder aan de roofdieren voorbehouden. En de indruk die ik krijg is dat de monsters buiten de steden al gevaarlijk genoeg zijn. Een stad waarbij zelfs kinderen al haast dodelijk geweld tegen elkaar gebruiken lijkt me geen lang leven beschoren. De rol van de stadsoudste wordt dan ook wat eigenaardig, omdat geweld zo alom aanwezig is de samenleving en hij zonder gebruik van geweld gezag weet te houden. Een hoog aantal sterftes kan je compenseren met veel geboortes inderdaad. Om terug te grijpen naar onze eigen geschiedenis, men kreeg rond 1700 weliswaar een kind of acht of negen (als de vrouw al zo gelukkig was om niet eerder al in het kraambed te sterven), daarvan haalde nauwelijks de helft zijn vijfde levensjaar omdat ze al eerder door ziektes werden geveld. Dat kan je op een of andere manier verwerken door te spreken over het grote aantal kinderen dat zich op plek x of het groot aantal broers/zussen dat Amia of iemand anders heeft. De reden dat ze sterven zullen anders zijn dan in onze geschiedenis, maar dat kan je wel ergens verwerken denk ik. Het zijn natuurlijk maar bedenkingen op basis van het korte stukje tekst dat je hebt geschreven, misschien heb je voor een heel aantal zaken wel een goede uitleg die op een of andere manier later in het verhaal naar voor komt, dat weet ik natuurlijk niet :-).

Lid sinds

7 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Tim, Bedankt voor je reactie. Een belangrijk onderdeel van het plot is wel dat Amia al reizenderwijs er achter komt dat de wereld niet zo wreed is als ze denkt. Het is in ieder geval niet zo dat iedereen elkaar maar dood maakt zonder reden. In het boek leert Amia begrip te hebben voor de kwalijke zaken die gebeuren, en op een vredige manier oplossingen te zoeken, in plaats van ze met geweld op te lossen. Ik zal in ieder geval een oogje in het zeil blijven houden op mijn geloofwaardigheid :)