Start » Proeflezen » [roman] Een scène

[roman] Een scène

Door: AlanaLivingstone
Op: 21 november 2018

- Is dit 'pakkend' geschreven? (ik bedoel, heb je ondanks het fragmentarische een beetje het gevoel dat je in het verhaal zit?)
- Het is een kort, willekeurig stuk met weinig context -dat besef ik me- maar denkt u/denk jij dat het qua schrijfstijl een beetje okè in elkaar zit?
- Ik ben niet Nederlands van oorsprong dus excuseer de spellingsfouten.

Elk advies/feedback is welkom! Alvast bedankt.

Fragment: 

‘Stop die archaïsche kaart maar weg. Ik ben er klaar mee, we gaan het op mijn manier doen.’ Ze greep haar mobiel van het dashboard.

Mick keek vanuit zijn ooghoeken toe en verstarde. ‘Alex!’ Hij gebaarde naar zijn broertje dat die haar het mobiel moest afnemen. Alex bleef zitten en schudde zijn hoofd. ‘Sorry, broer. Ze heeft gelijk, die kaart van jou is verjaard. Ik wil niet nog eens anderhalf uur rondjes rijden’

Mick schudde zijn hoofd, alsof hij het niet wou geloven dat zijn bloedeigen broer hem zo afviel.
‘Alleen maar ellendigheid komt ervan die technologie, ik vertel het je nu vast.’ Hij snoof geagiteerd en schonk Emma een wrevelige blik via de achteruitkijkspiegel, een die haar ervan overtuigde dat hij nog niet klaar met haar was. Ze was blij dat hij momenteel zijn hoofd bij de weg en beide handen op het stuur moest houden.

‘Deze afslag moeten we hebben.’ Ze knikte naar een bord waarop de afslag voor over twintig kilometer aangegeven werd. Mick schudde resoluut zijn hoofd. ‘Ik weet zeker dat we er een verder moeten hebben.’

‘Ja? Weet jij het beter dan Google maps, Mick?’

‘Ik weet dat jouw Google maps ons net de verkeerde kant opstuurde.’

‘Jij hebt ons minstens drie keer zo vaak de verkeerde kant opgestuurd.’ Toen hij niet reageerde voegde ze eraan toe: ‘Bovendien ben je hier nog nooit geweest, je hebt geen idee wat je doet.’ Hoe dichter ze de afslag naderden, hoe ongeduldiger ze werd.

Mick had het gaspedaal nog wat steviger ingedrukt en keek strak voor zich uit. ‘Google maps is hier ook nog nooit geweest.’

Ze keek hem ongelovig aan en sloeg gefrustreerd haar ogen op naar het dak van de auto. ‘Alex, zeg je broer dat hij een onredelijk ei is.’
‘Alex, zeg Emma dat ze haar mond moet houden.’ Reageerde Mick verbeten.
Ze vernauwde haar ogen. ‘Alex-’ begon ze, maar ze werd afgekapt door een vlakke hand die hard tegen het dak van de truck sloeg. Alex leek was het zat. ‘Allebei kappen! Emma, houd je mond. Mick, hier naar rechts.’
Mick zei niets maar zijn vingers vouwden zich schijnbaar strakker en strakker om het stuur heen, zijn knokkels wit.

Ze waren nu enkele honderden meters verwijderd van de afslag maar de auto had nog steeds geen vaart verminderd en Mick leek ook niet van plan dat ooit te doen. ‘Mick!’ Geagiteerd tikte Emma steeds sneller op de grond, waardoor haar been spastisch op en neer bewoog. Ze vocht tegen de neiging het stuur uit handen van de halsstarrige man te rukken en de wagen zelf in de juiste richting te sturen. Alex en Emma gingen gelijktijdig rechter op zitten toen ze pal langs de afslag reden. 'Mick,' Alex klonk vermoeid. Hij zuchtte en bracht met gesloten ogen zijn hand naar zijn voorhoofd. Het geluid dat Emma produceerde had iets weg van een woest gegrom.

‘Jij, jij,’ Ze siste hem een innovatieve combinatie van middeleeuwse ziektes en Duitse voedingsmiddelen toe. Op niet geheel verrassende wijze negeerde hij haar weer koeltjes. Ondertussen reden ze nog steeds door. Ze legde haar mobiel met een harde klap terug op het dashboard. ‘Jullie zoeken het maar uit.’ Met haar hoofd tegen het koele glas van het raam bekeek ze spijtig de steeds kleiner wordende correcte afslag in de achteruitkijkspiegel. Ze was nu zo uitgeput dat ze binnen nu en een uur zonder twijfel in slaap zou vallen. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe Alex in zijn neusbrug kneep terwijl hij geërgerd kreunde. ‘Ik heb echt niets aan jullie, niets.’

‘Hey!’ ze stak defensief haar kin omhoog. ‘Ik deed niets verkeerd, als jullie Ivanovs nou gewoon niet zo verrekte stijfhoofdig waren was er niets aan de hand.’

‘Nee, jij bent zo flexibel.’ Schamperde Mick.

‘Ik ben hartstikke flexibel.’(schuingedrukt->) Zo flexibel dat ik je kan garanderen dat ik momenteel in staat ben je vanaf deze positie een trap tegen je kop te geven. (<- schuingedrukt) Ze zette haar nagels in haar handpalmen en dwong zichzelf diep adem te halen.

Voordat Mick nog iets kon zeggen drukte Alex de radio aan. Een of andere Duitse hiphopper, -vergezeld door een harde beat en elektronische piano- vulde de cabine. Ze staarde uit het raam. De lucht begon al een steeds donkerdere grijstint te worden, slechts dunne straaltjes goudkleurig licht sijpelde tussen de laagjesachtige wolken door. Ze sloot haar ogen. Het zou nog lang duren voordat ze in Stuttgart waren.

MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!