Start » Proeflezen » [roman] Door gebroken glas

[roman] Door gebroken glas

Door: TMWP
Op: 15 november 2018

Hey,

Ik ben pas herbegonnen met schrijven en had graag wat feedback gehad. Dit fragment zou dienen als intro tot een thriller/roman. Het is als het ware een voorproevertje van het einde van het verhaal. Wat had ik graag geweten? Zit er spanning in dit fragment? Nodigt het uit om verder te lezen? Is de stijl acceptabel? En zit het tempo goed?

Alvast bedankt.

Fragment: 

Hij liep door de sneeuw in het laatste licht van de dag en was zeker dat hij achtervolgd werd. Zijn handen in zijn jaszakken, in de rechter een pistool. Hij keek steeds weer om maar zag niemand. Het donker en de kou en de jager en de prooi in een eeuwenoud spel zonder begin of einde. Waar naar toe? Zijn hart pompte hevig in zijn borstkas, zijn mond was kurkdroog.
Hij dacht iets gehoord te hebben en stopte en keek nerveus om zich heen in een pluim van zijn eigen adem. Hij zag niemand en het bos omringde hem, donker en eindeloos, en hij hoorde weinig boven het motorisch geklop van zijn hart. Alleen en ziek van angst ging hij verder en stootte op open ruimte met neergehaalde bomen. Hij stopte en luisterde: zijn luide hijgen, zijn angstig hart, de wind. Dan, stemmen in de verte. Twee wazige figuren tussen de bomen in het donker van het bos alsof door gebroken glas, misvormd en zonder contouren. Een schot. Sneeuw en aarde spatte op naast hem. Een oneindige seconde en dan alles op alles lopen naar eender waar. Hij struikelde tussen de boomstronken en in de enkeldiepe sneeuw. Nog een schot. Zijn hoofd verrassend vrij van gedachten. Gewoon lopen. Snel. Sneller. Naar de veiligheid van het donker onder de dennenbomen. Daar vond hij een halfbevroren beek. Hij viel neer in het water en nam zijn pistool. Geen wind. Doodstilte. Waar zijn ze?
In het donker, in ijskoud water, in bossen die ouder zijn dan hem en al zijn voorvaderen, klaar om te doden of gedood te worden, bereikte hij de kern van zijn wezen. Zijn geschiedenis nu even vaag en verwijderd als zijn toekomst. Hij voelde dat ze dichter kwamen, dat hun ogen de boomgrens bestudeerde als roofdieren. Op een of andere instinctieve manier dacht hij zelf het geklop van hun harten in het doffe sneeuwlandschap te kunnen plaatsen. Hij spande zijn wapen en in de verte luidde een kerkklok alsof alleen voor hem in deze eenzame nacht. Hij hoorde hun gefluister. Zinkend zeeman dat hij was, hij bad tot eender welke godheid hem horen wou en wachtte.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 5 uren 28 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5741

TMWP,

Het nodigt mij nog niet uit. Ik lees te veel bekende zinnen. Schaaf aan je stijl, probeer in een scene als dit strakke zinnen te schrijven, zonder herhaling en conclusies.

je 1e zin:

Citaat:

Hij liep door de sneeuw in het laatste licht van de dag en was zeker dat hij achtervolgd werd.

lopen is het voor een spannende scene zo ongeveer het meest saaie werkwoord dat je kunt gebruiken.
Laat zien hoe hij zich voortbeweegt, begin eventueel met deze:
'Zijn handen in zijn jaszakken, in de rechter een pistool.'
en dan pas een zin over de sneeuw.

'Zijn hart pompte hevig in zijn borstkas, zijn mond was kurkdroog.'
dit soort zinnen heb ik te vaak gelezen. Verzin zelf iets!

'Hij dacht iets gehoord te hebben en stopte en keek nerveus om zich heen in een pluim van zijn eigen adem.'
Is veel beter. Schrap wel 'nerveus' en 'eigen' en een komma na hebben ipv tweemaal en.

Loop zo je zinnen allemaal langs. Is het beeldend, staat er wat je bedoelt? Is het origineel genoeg? (Eeen beetje cliche mag wel in dit genre, maar doseer het.

succes.

TMWP
Laatst aanwezig: 2 weken 4 dagen geleden
Sinds: 1 Mrt 2018
Berichten: 5

Hey,
Ik heb een stuk die ik eerder deze week gepost had genaamd "Door gebroken glas" herschreven en had graag wat feedback gehad. Dit fragment zou dienen als intro tot een thriller/roman. Het is als het ware een voorproevertje van het einde van het verhaal. Wat had ik graag geweten? Zit er spanning in dit fragment? Nodigt het uit om verder te lezen? Is de stijl acceptabel? En zit het tempo goed? Welke zinnen vind je que stijl goed en welke niet?

Alvast bedankt.

----------------------------------------------------------------------------------

1
Alle voornemen onder de hemel

Hij worstelde zich door de sneeuw in het laatste licht van de dag en was zeker dat hij achtervolgd werd. Zijn handen in zijn jaszakken, in de rechter een pistool. Achter hem zijn spoor als een incisie in het blanke landschap. Hij keek steeds weer om maar zag niemand. Het donker en de kou en de jager en de prooi in een eeuwenoud spel zonder begin of einde. Waar naar toe?

Hij dacht iets gehoord te hebben en keek om zich heen in een pluim van zijn adem. Het bos omringde hem en elke boomstam of stronk of struik leek nu een menselijke vorm aan te nemen. Ze staarden hem neer. Hij sloot zijn ogen en probeerde zijn ademen te vertragen, tevergeefs. Hij controleerde opnieuw of zijn wapen geladen was. Even was hij vergeten uit welke richting hij gekomen was tot zijn ogen op zijn spoor in de sneeuw vielen.

Verder stootte hij op een open ruimte met neergehaalde bomen. De gloed van de sneeuw daar onder de volle maan was verblindend. Hij stopte en luisterde: zijn luide hijgen, zijn angstig hart, de wind. Dan, stemmen in de verte. Twee wazige figuren tussen de bomen in het donker van het bos alsof door gebroken glas, misvormd en zonder contouren. Een schot. Sneeuw en aarde spatte op naast hem. Een oneindige seconde en dan alles op alles lopen naar eender waar.

Hij struikelde tussen de boomstronken en in de enkeldiepe sneeuw. Nog een schot. Zijn hoofd verrassend vrij van gedachten. Gewoon lopen. Snel. Sneller. Naar de veiligheid van het donker onder de dennenbomen. Daar vond hij een halfbevroren beek. Hij viel neer in het water en nam zijn pistool. Het koude water sijpelde zijn schoenen in en hij wreef de tranen uit zijn ogen en sloop dan voorzichtig over de oever van de beek en verkende zijn omgeving. Lang durfde hij zijn hoofd niet uitsteken. Hij wist dat opstaan en weglopen nu geen optie meer was. Daar was het te laat voor. Hij had hen altijd gevolgd en alles gedaan wat ze hem gevraagd hadden en meer van zichzelf gegeven dan dat hij dacht te bezitten en nu zou het dan toch eindigen zoals hij gevreesd had. Maar een vreemde rust was over hem gekomen. Zo vaak had hij aan de andere kant van de loop gestaan. Zo vaak. Hij wist wat er gebeuren moest. Hij was klaar. Hij sloot zijn ogen en luisterde. Geen wind. Doodstilte. Waar zijn ze? Laat ze maar komen.

In het donker, in ijskoud water, in bossen die ouder zijn dan hem en al zijn voorvaderen, klaar om te doden of gedood te worden, bereikte hij de kern van zijn wezen. Zijn geschiedenis nu even vaag en verwijderd als zijn toekomst. Alle voornemen onder de hemel hebben hun tijd en de zijne leek gekomen te zijn. Hij voelde dat ze dichterbij kwamen, dat hun ogen de boomgrens bestudeerde als roofdieren. Een uniek soort roofdier want tussen wat de wolf is en wat de wolf doet ligt geen grens maar de mens is een ander soort jager en een ander soort prooi en kent wreedheid in zijn hart. Dit wist hij maar al te goed. Hij hoorde het gekraak van de sneeuw onder hun voeten traag dichterbij komen. Op een of andere instinctieve manier dacht hij het geklop van hun harten in het doffe sneeuwlandschap te kunnen plaatsen. Hij spande zijn wapen. In de verte luidde een kerkklok alsof alleen voor hem in deze eenzame nacht. Hij hoorde hun gefluister. Hij wachtte.

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE