Start » Proeflezen » [roman] Deborah's Erfenis

[roman] Deborah's Erfenis

Door: Ynze
Op: 12 juli 2018

Ik ben al drie jaar bezig met het schrijven van een roman. Ik heb het al zes keer opnieuw geschreven en ben nu bezig met de zevende keer en begin me af te vragen: "Wanneer is het nou eens af?" Waarschijnlijk als ik ermee ophoud het nóg een keer te schrijven. Maar iedere keer wordt het er wel beter van...
Graag zou ik willen weten of mijn stijl prettig leest, het verhaal boeiend is en uitnodigt tot verder lezen. Welke tips en trucs hebben jullie zodat ik niet nog een achtste keer het hele werk over moet doen?

Fragment: 

Deborah ontwaakte in het zo langzamerhand vertrouwde ziekenhuisbed, benauwd en er brandde vuur in haar longen. Ze zocht naar het glas water dat vlakbij op haar nachtkastje stond en nam moeizaam een slok. Ze voelde het water gaan maar het bluste haar longen niet.
De longkanker was naar andere vitale organen uitgezaaid en medisch gezien was ze opgegeven, maar ze wilde van geen opgeven weten. Ze had nog altijd de onblusbare hoop dat er een geneesmiddel kon komen dat haar leven zou redden. En ze had haar ijzeren wil om de ziekte te verslaan. Toegegeven: ze was bang voor de dood. Doodsbang, ze kon het onvermijdelijke nog niet onder ogen zien.
Dokter Nash kwam binnen en glimlachte even naar haar toen hij zag dat ze wakker was. “En hoe voelen we ons vandaag?” vroeg hij met zijn sonore, gezag dragende stem.
Deborah ergerde zich aan zijn kinderlijke manier van praten. Ze had een bloedhekel aan die hele vent zijn arrogante houding. Zijn borstelige wenkbrauwen, haakneus en vooruitstekende, puntige kin boezemden haar geen vertrouwen in. “Benauwd,” stootte ze eruit. Ze kon nauwelijks lucht in haar longen krijgen wat het praten lastig maakte. “Meer morfine, toe dokter...”
Nash keek bedenkelijk naar haar infuus. “Ik ben bang dat u al de maximale dosis morfine krijgt. Nog meer en u overleeft het niet.”
Sarcastische lul! Alsof ze hier lag om te overleven. Had hij dan niet door dat dat kleine beetje morfine dat ze kreeg, niets meer uithaalde? Dat ze méér nodig had?
Nash pakte haar staat die aan het voeteneind van het bed hing. “Wat ik voor u kan doen is u in een kunstmatige slaap houden,” zei hij terwijl hij iets aftekende en de staat weer terug hing aan het bed. “Wilt u dat?”
“Slapen? U bedoelt... tot ik... overleden ben?”
“Ja. Dan bent u direct verlost van uw angsten en uw pijnen. Aangenamer kan ik het niet voor u maken.”
Slapen tot haar dood. Dat zou betekenen dat ze dan nu, vandaag al, afscheid zou moeten nemen van familie en vrienden. En daar was ze nog niet aan toe. Niet zolang er nog hoop was dat… “Nee!” zei ze bruusk. Ze wilde alleen verlost worden van die gekmakende benauwdheid, de godganse dag lang. “Een roesje… kan dat? Ik wil... wakker zijn... als het bezoek er is.” Ze kreeg de woorden er nauwelijks verstaanbaar uit.
Nash keek haar meewarig aan, knipte zijn pen in en stak hem terug in zijn borstzakje. “Tja, maar weet u, het beste wat we voor u kunnen doen is sedatie. Om het u zo aangenaam mogelijk te maken. Genezen kunnen we u niet meer.”
Zo aangenaam mogelijk, wat dacht hij verdomme wel niet? De pijn in haar longen maakte haar gek en ze kon niet meer ‘achter de adem’ komen. Dat verdroeg ze niet langer meer. “Een roesje wil ik... Overdag slapen en dromen... En wakker zijn... met het bezoek.”
Er trok een frons over zijn gezicht. Iedere vezel in haar lichaam schreeuwde om een roesje. Weer een dag in die ellende kon ze echt niet meer aan.
Nash knikte langzaam terwijl hij haar met zijn stekelige oogjes aanstaarde. “Nou ja,” zei hij uiteindelijk, “als u dat dan per se wilt kunnen we proberen u in een staat tussen waken en slapen te houden. U zult veel dromen en wat verward zijn waardoor een echt gesprek met uw bezoek er dan niet meer in zit, vrees ik.”
Een golf van opluchting. Eindelijk had ze hem zover dat hij deed wat zij hem vroeg en niet alleen maar zijn eigen, betweterige richtlijnen volgde. Ze knikte ten teken dat ze het begreep en ermee instemde.
Met een korte hoofdknik liep Nash de kamer uit. Ze kon er niets aan doen maar ze vond hem een zak. Waarom deed hij toch zo moeilijk? Wat ze vroeg was toch zo onmogelijk niet? Ze wenste hem in haar positie, misschien dat hij dan eindelijk eens begreep wat er in zijn patiënten omging.
Gesprekken met haar bezoek had ze nauwelijks meer, dat putte haar teveel uit. Ze beperkte zich voornamelijk tot bevestigende en ontkennende hoofdbewegingen. En het bezoek praatte meer met elkaar dan met haar. Niet dat haar dat iets kon schelen, ze vond het allang fijn om alleen maar naar die vertrouwde stemmen te luisteren die het hadden over vertrouwde dingen.
Zoals iedere ochtend kreeg ze een ondersteek onder haar billen geschoven.
“Doet u maar even goed uw best,” zei een donkerkleurig verpleegstertje opgewekt terwijl ze Deborahs onderbroek tot op haar knieën trok. “Dan ben ik over tien minuten weer bij u terug.”
Deborah kon er niet aan wennen maar ze verdroeg het gelaten.

Reacties

madam Bovary
Laatst aanwezig: 9 weken 6 dagen geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ Ynze

Gelukkig heb ik nooit kanker gehad, ik kan me de pijn dan ook niet voorstellen.
Ik heb wel eens helse tandpijn gehad en nu wil ik niet arrogant lijken, maar ik zou die pijn beter en pijnlijker kunnen beschrijven dan wat jij doet met Deborah's dodelijke kanker in dit fragment.

Ynze
Laatst aanwezig: 46 weken 2 dagen geleden
Sinds: 12 Jul 2018
Berichten: 6
madam Bovary schreef:

@ Ynze

Gelukkig heb ik nooit kanker gehad, ik kan me de pijn dan ook niet voorstellen.
Ik heb wel eens helse tandpijn gehad en nu wil ik niet arrogant lijken, maar ik zou die pijn beter en pijnlijker kunnen beschrijven dan wat jij doet met Deborah's dodelijke kanker in dit fragment.

Zou je een voorzetje kunnen geven? Ik ben benieuwd hoe je dat dan doet.
Als je de ziekte nooit zelf hebt meegemaakt val je al snel in overdrijving. Dat wil ik voorkomen omdat het niet de ziekte is waar dit verhaal om draait.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 9 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5906

Ynze,

'Graag zou ik willen weten of mijn stijl prettig leest,'
niet zo.
'het verhaal boeiend is en uitnodigt tot verder lezen.'
Het is qua inhoud redelijk boeiend. HP ligt feitelijk op sterven, dus waar gaat dit verhaal heen. De stijl nodigt (mij) echter niet uit tot verder lezen. Met inhoud alleen kom je er niet, het is vooral schrijfstijl die lezers laat lezen en doorlezen.
'Welke tips en trucs hebben jullie zodat ik niet nog een achtste keer het hele werk over moet doen?'
zie hieronder:
je begin:

Citaat:

Deborah ontwaakte in het zo langzamerhand vertrouwde ziekenhuisbed, benauwd en er brandde vuur in haar longen. Ze zocht naar het glas water dat vlakbij op haar nachtkastje stond en nam moeizaam een slok. Ze voelde het water gaan maar het bluste haar longen niet.
De longkanker was naar andere vitale organen uitgezaaid en medisch gezien was ze opgegeven, maar ze wilde van geen opgeven weten. Ze had nog altijd de onblusbare hoop dat er een geneesmiddel kon komen dat haar leven zou redden. En ze had haar ijzeren wil om de ziekte te verslaan.

Het leest wat langdradig. Schrap de woorden en zinsdelen die de lezer niet nodig heeft.
Een voorbeeld, geen suggestie, vd opening na een en ander geschrapt te hebben:

Deborah ontwaakte in het vertrouwde ziekenhuisbed, benauwd en er brandde vuur in haar longen. Ze zocht naar het glas water op haar nachtkastje en nam moeizaam een slok. Ze voelde het gaan, maar het bluste haar longen niet.
De longkanker was naar andere organen uitgezaaid en medisch gezien was ze opgegeven. Daar wilde ze niets van weten. Ze had de hoop dat er een geneesmiddel zou komen. En ze had haar wil de ziekte te verslaan.

Als je dit voorbeeld gelezen hebt, kun je dan aangeven wat je hebt gemist?

Hier ook een voorbeeld van een overbodig zinsdeel:

Citaat:

Dokter Nash kwam binnen en glimlachte even naar haar toen hij zag dat ze wakker was.

Ja, als ze niet wakker was zou hij niet naar haar glimlachen. De lezer weet ook dat ze wakker is, want daar begin je mee. Dus laat die dokter binnenkomen, glimlachen en punt.

De dialoog:

Citaat:

“En hoe voelen we ons vandaag?” vroeg hij met zijn sonore, gezag dragende stem.
Deborah ergerde zich aan zijn kinderlijke manier van praten.

Gezagdragende (aan elkaar). Wie vindt dat zijn stem gezagdragend is? Niet je HP, want ze ergert zich aan zijn kinderlijke manier van spreken. Waarom dan toch gezagdragend.
Hou de dialoog verder compact. Lees het eens na en vraag je af welke woorden niet gemist kunnen worden. De overige schrap je. wink

Zorg dat de flow erin blijft, vermijd herhaling en vermeld geen dingen de logisch zijn. Wat de lezer niet leest maar er zelf bij denkt, is het sterkste element van een verhaal!

succes.

Ynze
Laatst aanwezig: 46 weken 2 dagen geleden
Sinds: 12 Jul 2018
Berichten: 6

Jan,

Dank je wel voor je feedback.
Schrappen, hebben ze me geleerd. Ik dacht dat al gedaan te hebben maar nog niet genoeg, zie ik nu.
Ik ga ermee aan de slag!

madam Bovary
Laatst aanwezig: 9 weken 6 dagen geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 380

@ Ynze

mijn voorzetje:
't was een zware aanval van een abces op de tandzenuw, zei de tandarts toen hij de abces open stak en de pijn wegliep.
De aanval heeft vierentwintig uur geduurd. Twaalf uur was de pijn ondraaglijk ondanks de aspirine en de fles Bols. Twaalf uren wou ik mijn hoofd tegen de muur slaan om ze te laten ophouden, kon ik mijn huisgenoten niet meer vertellen welke tand nu eigenlijk pijn deed. Ik hoorde nog nauwelijks hun goed bedoelde vragen, ze ambeteerden me, moesten me met rust laten. Door hun schuld kon ik het me niet veroorloven van pijn te krijsen als een mager varken, ik moest me inhouden terwijl de pijn als een stormram nu ook nog tegen mijn oren en slapen begon te bonken. Wou ze mijn kop uiteen laten spatten? Ze doet maar, ze doet maar, was ik eindelijk van haar verlost. Verlost? Het kreng stak nog tienduizend messen in mijn tandvlees. Tienduizend messen, ze hield niet op.

Ynze
Laatst aanwezig: 46 weken 2 dagen geleden
Sinds: 12 Jul 2018
Berichten: 6

Madam Bovary,

Dank je wel voor je voorzetje. Je beschrijft het idd beeldend.
Echter, in mijn verhaal is de ziekte bijzaak. Ik begin ermee om direct al een duidelijke situatie neer te zetten, die vragen oproept. Dat is gelukt, Jan vroeg zich al af waar het verhaal heengaat.
Bedankt voor jullie opmerkingen!

Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 21 juli 16:00 u., dan krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór maandag 16:00 u.!

Word abonnee