Start » Proeflezen » [roman] De zeven engeltjes (proloog)

[roman] De zeven engeltjes (proloog)

Door: Raissa
Op: 1 september 2012

Ik zou graag weten of het verhaal goed geschreven is, of ik in de juiste tijd schrijf, of ik de personen goed beschrijf en als het 'verhaal' goed genoeg is om het uit te geven (wil namelijk een boek schrijven) doelgroep: volwassenen: het verhaal gaat over saskia, die met haar 4 broers en 2 zussen hun ouders verliezen. Ze worden in verschillende opvangtehuizen gestoken. Maar saskia wilt een gezin waar ze met haar 4 broers en 2 zussen samen kan wonen.

(ik kijk op naar de boeken van virginia andrews)

Fragment: 

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? En als ze een keuze hadden, hebben zij er dan voor gekozen dood te gaan? Wilden ze van ons af? Waren wij zo’n slechte kinderen? Wilden ze al hun kinderen achterlaten? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Waar ik in stille momenten nog even aan denk. Ah, soms vraag ik mij af waarom mensen dood moeten gaan. Waarom God iedereen meeneemt naar de hemel. Vroeg of laat, maar we gaan allemaal dood heb ik gehoord. Maar kiezen we er zelf voor wanneer we willen gaan? En wanneer moeten we dan die keuze maken? Ik wil beslist nog niet dood. Ik geniet toch nog zo van het leven. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Voor zover ik weet weten de jongste kinderen niets meer van mama en papa af. Dat vind ik jammer. Maar ik kan er niets aan veranderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van. De vakanties waren de enige momenten dat we ééns echt konden ontspannen met zijn allen. Als het school is, is er altijd wel iets. De afwas die moet worden gedaan, huiswerk maken, eten, wassen, slapen,… maar nooit ééns tijd om echt te ontspannen. Maar in de vakantie kon dat wel. Dan speelden we allemaal samen buiten, een keer spelen in de tuin, ééns naar het speelplein achter de hoek gaan, een ijsje eten, laat gaan slapen,… of we speelden binnen als het slecht weer was. Het zijn allemaal dingen die ons bekend in de oren klinken als we aan vakantie denken.

Mijn broers waren aan het voetballen in de tuin en wij, de meisjes waren met de poppen aan het spelen. Daar konden we een hele dag mee vullen. Zo leuk vonden we het. Onze ouders werkten de hele dag: van 8u-18u. In die tien uren dat mijn ouders werkten was er een babysit bij ons thuis. Samuel stelde vaak voor om alleen te blijven, dat hij wel de verantwoordelijkheid zou nemen om voor ons te zorgen, maar mama en papa lachten hem vierkant uit en zeiden dat hij nog veel te veel kattenkwaad in zich had en dat niet ging aan kunnen. Omdat Samuel veel te speels was. Mama zei dat als ze op het einde van de dag, als ze thuiskwamen ons evengoed op zolder, in de kelder of in de kast konden terugvinden omdat hij van alles een spelletje maakte. Samuel zelf was daar altijd boos om, als mama en papa zoiets zeiden, maar hij begreep het wel. En hij wist het van zichzelf. ‘Dat is de éérste les om oud te worden.” Zei papa dan steeds. Daarom namen mama en papa, Camilla, een babysit in dienst. Het was een meisje van rond de 17 jaar. Ze had lang, blond, golvend haar en een gezicht die mij deed denken aan Sneeuwwitje. Een spierwitte huid en rode lippen. Camilla zei ons dat ze niet snel bruinde en daarom dat haar huid zo wit was. Wij konden dat moeilijk begrijpen, omdat wij wel snel bruinden. De meeste van ons hadden donkerblond, bruin haar en sommige van ons hadden zwart haar. Camilla droeg altijd een rok tot juist onder de knieën en een bloes. Een beetje ouderwets gekleed, dacht ik altijd. Ook een beetje een ouderwetse naam, maar ze was wel heel lief. Ik vroeg me altijd af wie haar ouders waren, hoe ze opgegroeid was, of ze broers of zussen had, want dat trok mijn aandacht. Maar daar vertelde Camilla niets over. Ze zei dat we veel te jong waren om dat te weten. Ze had misschien iets te verbergen? Ah, ik maakte er mij niet druk over, want ze had toen steeds van die strenge ogen die je boos aankeken, waar ik persoonlijk heel bang van werd. Maar even later zong ze dan steeds kinderliedjes voor ons als we ons angstig voelden. En dan vergat ik mijn vragen over haar snel. Ja, ik heb echt van haar gehouden… Ze was de beste kindermeid die je, je ooit maar kon wensen.

Reacties

Anna Rivier
Laatst aanwezig: 3 jaren 31 weken geleden
Sinds: 5 Jun 2010
Berichten: 640

Raissa, het gegeven kan interessant zijn voor een boek (of dat ook voor uitgave geldt, daar kan ik geen zinnig woord over zeggen, dat moet je aan een uitgever vragen). Maar hoe je het hier laat zien boeit het mij niet. Dat komt omdat het leest als een verslag. Niet als een verhaal. Er gebeurt niets en het leest van de hak op de tak. Er zit geen structuur in. Heb je voor jezelf de rode draad van het verhaal helder in je hoofd zitten? Wat de essentie is van het verhaal en hoe je via alle gebeurtenissen tot die essentie gaat komen?

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Anna Rivier schreef:

Raissa, het gegeven kan interessant zijn voor een boek (of dat ook voor uitgave geldt, daar kan ik geen zinnig woord over zeggen, dat moet je aan een uitgever vragen). Maar hoe je het hier laat zien boeit het mij niet. Dat komt omdat het leest als een verslag. Niet als een verhaal. Er gebeurt niets en het leest van de hak op de tak. Er zit geen structuur in. Heb je voor jezelf de rode draad van het verhaal helder in je hoofd zitten? Wat de essentie is van het verhaal en hoe je via alle gebeurtenissen tot die essentie gaat komen?

Heb je dan tips voor me hoe ik het 'boeiender' kan schrijven? En van wat ga ik hak op de tak?

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Raissa schreef:

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? En als ze een keuze hadden, hebben zij er dan voor gekozen dood te gaan? Wilden ze van ons af? Waren wij zo’n slechte kinderen? Wilden ze al hun kinderen achterlaten? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Waar ik in stille momenten nog even aan denk. Ah, soms vraag ik mij af waarom mensen dood moeten gaan. Waarom God iedereen meeneemt naar de hemel. Vroeg of laat, maar we gaan allemaal dood heb ik gehoord. Maar kiezen we er zelf voor wanneer we willen gaan? En wanneer moeten we dan die keuze maken? Ik wil beslist nog niet dood. Ik geniet toch nog zo van het leven. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Voor zover ik weet weten de jongste kinderen niets meer van mama en papa af. Dat vind ik jammer. Maar ik kan er niets aan veranderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Op zich een spannend begin. Je werpt vragen op waarmee je de lezer je verhaal binnentrekt, je laat ons afvragen wat er dan met die ouders is gebeurd, maar vervolgens blijf je er naar mijn mening net weer iets te lang in hangen. Je laat de hoofdpersoon te ver door mijmeren, laat ik het zo zeggen. Ik zou de kern uit dit stukje halen en deze neerzetten.
De kern is voor mij: de ouders waren 30 toen ze stierven, ze lieten zeven kinderen achter zonder thuis, voor de oudsten was het moeilijker te verwerken dan voor de jongsten, omdat de jongsten hen niet meer kan herinneren. Er is blijkbaar nog een vraag over hoe ze zijn gestorven?
Hier zou ik het bij laten, bij de kern, en vervolgens zou ik door gaan met:
Ik herinner me die bewuste dag nog goed. Het was 15 juli en erg warm....
Dan wissel je namelijk van overzicht naar scene en juist door dat overzicht zo kort en krachtig te houden, schep je verwachtingen voor die scene en hook (sorry, Engels woord) je de lezer ook echt.

De rest van het fragment leest, zoals @Anna Rivier ook al aangeeft, als een verslag. Ga daarom dan ook over in een scene. Haal de kern eruit en zoom in. Denk aan een film. Hoe zou je die bewuste dag neerzetten? Wat gebeurt er? Waarom ga je specifiek terug naar die* dag?

Raissa schreef:

*Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van. De vakanties waren de enige momenten dat we ééns echt konden ontspannen met zijn allen. Als het school is, is er altijd wel iets. De afwas die moet worden gedaan, huiswerk maken, eten, wassen, slapen,… maar nooit ééns tijd om echt te ontspannen. Maar in de vakantie kon dat wel. Dan speelden we allemaal samen buiten, een keer spelen in de tuin, ééns naar het speelplein achter de hoek gaan, een ijsje eten, laat gaan slapen,… of we speelden binnen als het slecht weer was. Het zijn allemaal dingen die ons bekend in de oren klinken als we aan vakantie denken.

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:
Raissa schreef:

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? En als ze een keuze hadden, hebben zij er dan voor gekozen dood te gaan? Wilden ze van ons af? Waren wij zo’n slechte kinderen? Wilden ze al hun kinderen achterlaten? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Waar ik in stille momenten nog even aan denk. Ah, soms vraag ik mij af waarom mensen dood moeten gaan. Waarom God iedereen meeneemt naar de hemel. Vroeg of laat, maar we gaan allemaal dood heb ik gehoord. Maar kiezen we er zelf voor wanneer we willen gaan? En wanneer moeten we dan die keuze maken? Ik wil beslist nog niet dood. Ik geniet toch nog zo van het leven. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Voor zover ik weet weten de jongste kinderen niets meer van mama en papa af. Dat vind ik jammer. Maar ik kan er niets aan veranderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Op zich een spannend begin. Je werpt vragen op waarmee je de lezer je verhaal binnentrekt, je laat ons afvragen wat er dan met die ouders is gebeurd, maar vervolgens blijf je er naar mijn mening net weer iets te lang in hangen. Je laat de hoofdpersoon te ver door mijmeren, laat ik het zo zeggen. Ik zou de kern uit dit stukje halen en deze neerzetten.
De kern is voor mij: de ouders waren 30 toen ze stierven, ze lieten zeven kinderen achter zonder thuis, voor de oudsten was het moeilijker te verwerken dan voor de jongsten, omdat de jongsten hen niet meer kan herinneren. Er is blijkbaar nog een vraag over hoe ze zijn gestorven?
Hier zou ik het bij laten, bij de kern, en vervolgens zou ik door gaan met:
Ik herinner me die bewuste dag nog goed. Het was 15 juli en erg warm....
Dan wissel je namelijk van overzicht naar scene en juist door dat overzicht zo kort en krachtig te houden, schep je verwachtingen voor die scene en hook (sorry, Engels woord) je de lezer ook echt.

De rest van het fragment leest, zoals @Anna Rivier ook al aangeeft, als een verslag. Ga daarom dan ook over in een scene. Haal de kern eruit en zoom in. Denk aan een film. Hoe zou je die bewuste dag neerzetten? Wat gebeurt er? Waarom ga je specifiek terug naar die* dag?

Raissa schreef:

*Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van. De vakanties waren de enige momenten dat we ééns echt konden ontspannen met zijn allen. Als het school is, is er altijd wel iets. De afwas die moet worden gedaan, huiswerk maken, eten, wassen, slapen,… maar nooit ééns tijd om echt te ontspannen. Maar in de vakantie kon dat wel. Dan speelden we allemaal samen buiten, een keer spelen in de tuin, ééns naar het speelplein achter de hoek gaan, een ijsje eten, laat gaan slapen,… of we speelden binnen als het slecht weer was. Het zijn allemaal dingen die ons bekend in de oren klinken als we aan vakantie denken.

Bedankt voor je (uitgebreide) reactie: heb je een tip hoe ik het meer als 'boek' moet laten lezen? Waarom leest het nu meer als een verslag en wat bedoel je daarmee?

Ik heb mijn verhaal even aangepast en ingekort. Is het nu beter?

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van.
Mijn broers waren aan het voetballen in de tuin en wij, de meisjes waren met de poppen aan het spelen. Daar konden we een hele dag mee vullen. Zo leuk vonden we het. Onze ouders werkten de hele dag: van 8u-18u. In die tien uren dat mijn ouders werkten was er een babysit bij ons thuis. Samuel stelde vaak voor om alleen te blijven, dat hij wel de verantwoordelijkheid zou nemen om voor ons te zorgen, maar dat vonden mama en papa geen goed idee. Daarom namen mama en papa, Camilla, een babysit in dienst. Het was een meisje van rond de 17 jaar. Ze had lang, blond, golvend haar en een gezicht die mij deed denken aan Sneeuwwitje. Een spierwitte huid en rode lippen. Camilla zei ons dat ze niet snel bruinde en daarom dat haar huid zo wit was. Ik begreep niet zo goed wat ze daarmee bedoelde, maar ik heb er haar nooit naar gevraagd. Camilla droeg altijd een rok tot juist onder de knieën en een bloes. Een beetje ouderwets gekleed, dacht ik altijd. Ook een beetje een ouderwetse naam, maar ze was wel heel lief. Ja, ik hield van haar. Ze was de beste kindermeid die je, je ooit maar kon wensen.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Raissa schreef:

Bedankt voor je (uitgebreide) reactie: heb je een tip hoe ik het meer als 'boek' moet laten lezen? Waarom leest het nu meer als een verslag en wat bedoel je daarmee?

Dat het leest als een verslag komt voort uit een schrijfregel dat 'show, don't tell' heet. Voor meer informatie hierover verwijs ik je even door naar dit forum, dan krijg je meteen meer informatie.
Jouw fragment is tell. Je vertelt over een gebeurtenis, maar je laat de lezer niet meebeleven. Dat de eerste alinea vertellend is, is niet erg. Op dit moment werkt het als een inleiding op wat komen gaat. Maar vervolgens ga je naar een stuk waarin je begint met:
Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm...
Hierin geef je als schrijver aan: 'Pas op lezer, ik neem je mee naar een dramatisch moment waarin ik je ga vertellen hoe de ouders stierven', en vervolgens maak je die verwachting niet waar, omdat je weer op een vertellende manier doorgaat, zonder over te schakelen naar de dramatische gebeurtenis die de lezer nu eigenlijk verwacht. Omdat je dus wilt overgaan op een dramatische gebeurtenis, komt deze beter tot uiting als je deze showed(toont). Door het uitvergroten van een dramatische gebeurtenis naar een scene, krijgt deze meer impact op de lezer. Je laat de lezer meebeleven, meevoelen met de hoofdpersoon.

Raissa schreef:

Ik heb mijn verhaal even aangepast en ingekort. Is het nu beter?

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Het komt nu al sterker over.

Raissa schreef:

Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van.
Mijn broers waren aan het voetballen in de tuin en wij, de meisjes waren met de poppen aan het spelen. Daar konden we een hele dag mee vullen. Zo leuk vonden we het. Onze ouders werkten de hele dag: van 8u-18u. In die tien uren dat mijn ouders werkten was er een babysit bij ons thuis. Samuel stelde vaak voor om alleen te blijven, dat hij wel de verantwoordelijkheid zou nemen om voor ons te zorgen, maar dat vonden mama en papa geen goed idee. Daarom namen mama en papa, Camilla, een babysit in dienst. Het was een meisje van rond de 17 jaar. Ze had lang, blond, golvend haar en een gezicht die mij deed denken aan Sneeuwwitje. Een spierwitte huid en rode lippen. Camilla zei ons dat ze niet snel bruinde en daarom dat haar huid zo wit was. Ik begreep niet zo goed wat ze daarmee bedoelde, maar ik heb er haar nooit naar gevraagd. Camilla droeg altijd een rok tot juist onder de knieën en een bloes. Een beetje ouderwets gekleed, dacht ik altijd. Ook een beetje een ouderwetse naam, maar ze was wel heel lief. Ja, ik hield van haar. Ze was de beste kindermeid die je, je ooit maar kon wensen.

Zoals ik hierboven al vermeldde, creëer je door onderstaand stukje verwachtingen die je vervolgens niet waarmaakt.
Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van.
Hiermee zegt de verteller als het ware: 'Ik ga je nu vertellen hoe dat zit met de dood van mijn ouders'. Maar vervolgens begin je over een babysitter, hoe deze eruitziet, over dat de ouders werken van acht tot zes enz.. Maar er gebeurt in principe niets.
Wat wil je met dit stukje bereiken? Wat wil je nou eigenlijk zeggen? Wat is de kern? Waarom breng je die babysitter naar voren? Is zij van belang wat betreft de dood van de ouders van deze kinderen?

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:

Zoals ik hierboven al vermeldde, creëer je door onderstaand stukje verwachtingen die je vervolgens niet waarmaakt.
Maar ik herinner me die bewuste dag nog heel goed. Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van.
Hiermee zegt de verteller als het ware: 'Ik ga je nu vertellen hoe dat zit met de dood van mijn ouders'. Maar vervolgens begin je over een babysitter, hoe deze eruitziet, over dat de ouders werken van acht tot zes enz.. Maar er gebeurt in principe niets.
Wat wil je met dit stukje bereiken? Wat wil je nou eigenlijk zeggen? Wat is de kern? Waarom breng je die babysitter naar voren? Is zij van belang wat betreft de dood van de ouders van deze kinderen?

Camilla komt later in het boek naar voren. Zij, die er weer is voor de kinderen, nadat ze in een tehuis zijn geplaatst ... Ik moet wel eerlijk zeggen dat de dood van hun ouders nog naar voor komt, maar ik kon niet de volledige proloog hier zetten aangezien je maar 750 woorden mocht zetten ...

Groetjes Raissa

ps: heb jij een idee hoe ik kan teruggaan in de tijd, zonder nog 'die bewuste dag' te laten schrijven? want het is idd maar in de volgende alinea, dat ik de dood van hun ouders beschrijf

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Raissa schreef:

ps: heb jij een idee hoe ik kan teruggaan in de tijd, zonder nog 'die bewuste dag' te laten schrijven? want het is idd maar in de volgende alinea, dat ik de dood van hun ouders beschrijf

Dat is iets wat jij het beste zelf kunt uitzoeken, aangezien het jouw verhaal is en jij van de hoed en de rand weet smile
Ik zou zeggen: experimenteer en laat proeflezen.

Déesse-en-France
Laatst aanwezig: 5 weken 2 dagen geleden
Sinds: 25 Nov 2011
Berichten: 607

Geweldig commentaar weer, Xuchiejlala. Niets toe te voegen van mijn kant. thumbsup Hier heb je veel aan, Raissa.

"Hoe groot je talent ook is, schrijven kan niet in één keer worden geleerd." (Rousseau)

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Déesse-en-France schreef:

Geweldig commentaar weer, Xuchiejlala. Niets toe te voegen van mijn kant. thumbsup Hier heb je veel aan, Raissa.

Bedankt smile

Anna Rivier
Laatst aanwezig: 3 jaren 31 weken geleden
Sinds: 5 Jun 2010
Berichten: 640
Raissa schreef:
Anna Rivier schreef:

Raissa, het gegeven kan interessant zijn voor een boek (of dat ook voor uitgave geldt, daar kan ik geen zinnig woord over zeggen, dat moet je aan een uitgever vragen). Maar hoe je het hier laat zien boeit het mij niet. Dat komt omdat het leest als een verslag. Niet als een verhaal. Er gebeurt niets en het leest van de hak op de tak. Er zit geen structuur in. Heb je voor jezelf de rode draad van het verhaal helder in je hoofd zitten? Wat de essentie is van het verhaal en hoe je via alle gebeurtenissen tot die essentie gaat komen?

Heb je dan tips voor me hoe ik het 'boeiender' kan schrijven? En van wat ga ik hak op de tak?

Xuchiejlala geeft goede en duidelijke tips die een antwoord vormen op deze vraag. Boeiender kun je het maken door meer te laten zien ipv te vertellen. Dus bv niet: Het was 15 juli en erg warm, maar: De zon brandde aan de hemel en in een hoek van de tuin zoemden een zwerm vliegen rond een dooie muis. De rozen stonden in bloei. Het gras moest alweer gemaaid worden, de punten kriebelden op mijn huid als ik er met mijn gympen aan doorheen liep.
En bv niet: Mijn broers waren aan het voetballen in de tuin en wij, de meisjes waren met de poppen aan het spelen. Maar: Jaap schopte tegen de voetbal en Joep dook opzij in het doel, terwijl onder het afdak van het balkon Annet Barbies haren in een paardenstaart bijeen bond.
Hier zou ik mee gaan oefenen. Niet een uurtje, niet een dagje, niet een week maar maandenlang. Oefenen, oefenen. Werk scene voor scene zorgvuldig uit. Doe dat in het begin liever te veel dan te weinig. Doseren komt later, als je het goed onder de knie hebt en leert aanvoelen waar het tijd is om te laten zien en waar het tijd is om iets te vertellen.
Van de hak op de tak geeft Xuchiejlala ook al aan, met de uitleg dat je zegt aan een dag te beginnen, maar vervolgens wijd je uit naar hele andere dingen en die dag verdwijnt naar de achtergrond.
Succes!

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Anna Rivier schreef:

Xuchiejlala geeft goede en duidelijke tips die een antwoord vormen op deze vraag. Boeiender kun je het maken door meer te laten zien ipv te vertellen. Dus bv niet: Het was 15 juli en erg warm, maar: De zon brandde aan de hemel en in een hoek van de tuin zoemden een zwerm vliegen rond een dooie muis. De rozen stonden in bloei. Het gras moest alweer gemaaid worden, de punten kriebelden op mijn huid als ik er met mijn gympen aan doorheen liep.
En bv niet: Mijn broers waren aan het voetballen in de tuin en wij, de meisjes waren met de poppen aan het spelen. Maar: Jaap schopte tegen de voetbal en Joep dook opzij in het doel, terwijl onder het afdak van het balkon Annet Barbies haren in een paardenstaart bijeen bond.
Hier zou ik mee gaan oefenen. Niet een uurtje, niet een dagje, niet een week maar maandenlang. Oefenen, oefenen. Werk scene voor scene zorgvuldig uit. Doe dat in het begin liever te veel dan te weinig. Doseren komt later, als je het goed onder de knie hebt en leert aanvoelen waar het tijd is om te laten zien en waar het tijd is om iets te vertellen.
Van de hak op de tak geeft Xuchiejlala ook al aan, met de uitleg dat je zegt aan een dag te beginnen, maar vervolgens wijd je uit naar hele andere dingen en die dag verdwijnt naar de achtergrond.
Succes!

Bedankt Anna, ik heb al heel veel herschreven smile ik ga nog veel herschrijven smile bedankt voor je tips, heb hier echt al superveel aan gehad smile

Groetjes Raissa

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53

Ik heb het heel wat herschreven: is het zo beter? Waar kan ik nog aan verbeteren?

Proloog deel 1 (bijgewerkt)

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. De zon scheen hoog aan de hemel. Hij was geel, zo geel had ik hem nog niet veel gezien. De lucht was blauw, er was geen wolkje te bespeuren. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van. Uitgeput en bezweet zaten we in de tuin, waar de lavendels in volle bloei stonden verspreid over het groene gras, die de helft van de tuin sierden. Savannah, Stefanie en ik zaten onder de rode parasol, op het terras. Behalve Samuel en Seth, mijn twee oudste broers waren aan het voetballen op het gras, die papa vorig weekend afgereden had. Samuel stond in het doel en Seth probeerde te scoren, maar hij schopte de bal hoog in de lucht, boven het doel uit. Toen was het Samuel zijn gebeurt te proberen te scoren bij Seth, dat lukte wat gemakkelijker, want Seth was tenslotte nog maar 5 jaar. Sean en Siebe, Mijn jongste broers, die nog maar 1,5 jaar en 0,5 jaar waren deden een middagdutje in hun kamer. Die sliepen samen. Ik had de mooie kinderbedjes gekozen voor hen. Een donkerblauwe voor Siebe en een donkergroene voor Sean. Aan het venster, die afgedekt was, met een gordijn van Samson en Gert stonden langs weerszijden blauwe kasten waar hun kleren inlagen. De kamer was niet zo heel groot. Savannah, mijn zus van 3 was haar barbies haren aan het borstelen. Ze noemde haar barbie Melanie. Ze kon er uren mee bezig zijn om haar barbie mooi te maken. Mooie kleren aandoen, haar mooi doen en mooie schmink aandoen. Stefanie en ik, waren poppekast aan het spelen met onze handpoppen. Samuel was volledig bezweet, want het nat drupte van zijn gezicht en zijn donkerblauwe t-shirt was volledig nat. Papa had 2 goalen laten installeren, omdat Samuel en Seth zich daar hele dagen mee bezig konden houden. Papa had ook een witte voetbal gekocht en die bleef bijna geen enkele dag onaangeroerd. Daarmee konden Samuel en Seth de hele dag mee vullen. Ook al zweetten ze ervan. Dat kon hen niet deren. Ze waren graag mager, had Samuel me eens verteld. Hij was 1 meter 60, donkerbruin, kort haar en hij woog maar 51. Zijn buik was plat en hij droeg maar maatje 40 van broek. Van t-shirt had hij maar een Small nodig, Want Medium was veel te groot. “Je bent te mager” zei Papa altijd. “Eet wat meer en sport minder” maar dat wilde Samuel niet. Samuel was graag mager, al kon je soms de botten door zijn vel zien. Seth was dan weer goed voor zijn leeftijd. Niet overdreven. Seth had bruin haar, die even kort was als dat van zijn broer en met zijn 1 meter 35 woog hij 32 kilo. Mijn zus Stefanie had licht blond recht haar, net als mama. Maar haar haar was net wat korter dan die van mama. Het hare kwam maar tot aan haar schouders en die van mama kwam tot bijna aan haar poep. Ik had als enige van de familie zwart krullend haar. Dat kwam omdat ik enorm op papa geleek. Iedereen zei het. Ik droeg mijn haar altijd in een staart. Het was ook dik en het kwam tot halverwege mijn rug. Oh, ik was zo bang om het korter te laten knippen. Als ik bij de kapper was, was ik altijd bang om het te laten toppen. “het moet toch gebeuren” zei Mama altijd. “anders gaat het splitsen” maar er mocht nooit veel van mijn haar af. Als het een beetje te kort was, was ik de hele dag verdrietig. Savannah, mijn jongste zus van 3, had hoogblond haar. Het hare was carré gesneden. Dat was zoals mama het wilde, want Savannah kon nog niet zelf kiezen hoe ze het wilde hebben.

Onze ouders werkten de hele dag: van 8u-17u. Soms stond ik samen met hen op, zeker als het school was, want dan moesten we er allen vroeg uit. Maar in de vakantie mochten we uitslapen. In die negen uren dat mijn ouders werkten was er een babysit bij ons thuis. Samuel stelde vaak voor om alleen te blijven, dat hij wel de verantwoordelijkheid zou nemen om voor ons te zorgen, maar dat vonden mama en papa geen goed idee. Daarom namen mama en papa, Camilla, een babysit in dienst. Het was een meisje van rond de 17 jaar. Ze had lang, blond, golvend haar en een gezicht die mij deed denken aan Sneeuwwitje. Een spierwitte huid en rode lippen. Camilla zei ons dat ze niet snel bruinde en daarom dat haar huid zo wit was. Ik begreep niet zo goed wat ze daarmee bedoelde, maar ik heb er haar nooit naar gevraagd. Camilla droeg altijd een rok tot juist onder de knieën en een bloes. Een beetje ouderwets gekleed, dacht ik altijd. Ook een beetje een ouderwetse naam, maar ze was wel heel lief. Ja, ik hield van haar. Ze was de beste kindermeid die je, je ooit maar kon wensen.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

@Raissa je wilt veel te veel vertellen. Je legt een bol kluwen voor mij op tafel en vraagt mij deze uit de knoop te halen. Ik kan je verhaal echt niet volgen.
Kijk eens naar je tweede alinea. Je haalt meteen het hele gezin op toneel, je vertelt hoe iedereen heet, wat ze doen, hoe ze eruit zien. Het is zoveel, dat ik het niet kan volgen. Beperk je tot iets heel kleins en breidt dit langzaam aan steeds meer uit.
Begin bijvoorbeeld met het voorstellen van de hoofdpersoon. Wie is dit? Laat haar in actie zien met haar vader bijvoorbeeld. Laat haar papa helpen de goal op te zetten voor te voetballen, laat de rest van het gezin nog even achterwegen. Breng stukje bij beetje iemand op het toneel. Begin die eerste scene bijvoorbeeld slechts met twee familieleden en laat die voetballen samen.
Maar dan nog, bedenk wat je met dat voetballen wilt bereiken. Wat wil je met die interactie tussen de vader en de hoofdpersoon (en de rest van de kinderen) bereiken? Zet een scenedoel. Bedenk per scene wat je wilt bereiken, waar de scene heen moet gaan.
Op macro niveau moet je je heel goed afvragen waar je wilt dat je verhaal heen gaat. Wat wil je in grote lijnen vertellen? Dan ga je inzoomen op meso niveau. Welke scenes heb ik hiervoor nodig? Wat gaat er in die scenes gebeuren?
Scene #1 is bijvoorbeeld: de hoofdpersoon helpt papa met het zetten van de voetbal doelen. Ga na waarom ze dit doen. Heeft papa eindelijk een keertje vrij en geeft hij eindelijk eens een keertje aandacht aan de hoofdpersoon?
Het conflict zou kunnen zijn dat een broertje en een zusje ook papa's aandacht opeisen en dat de hoofdpersoon zich hierdoor gepasseerd voelt als papa hen mee laat voetballen.
Scene #2 zou kunnen zijn dat mama de hoofdpersoon roept om mee te helpen met koken. De hoofdpersoon is hier woedend over, want ze wilde tijd doorbrengen met papa. Eerst storen twee familieleden haar en nu verpest mama het ook nog eens (conflict). Hoofdpersoon gaat mama helpen met het koken en terwijl ze koken zeurt mama over de haren van de hoofdpersoon (conflict). 'Je moet maar weer eens naar de kapper'. De hoofdpersoon kan dan mooi zeggen tegen de lezer: ik moest mijn haar altijd in een staart doen, want .... enz. enz..

Ik ken jouw verhaal niet, dus ik gooi nu ook maar wat voorbeelden op, maar misschien begrijp je een beetje wat ik bedoel.
Ga eens wat informatie opzoeken over het schrijven in scenes. Hier staan een aantal oefeningen waar je misschien nog wat aan hebt.

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:

@Raissa je wilt veel te veel vertellen. Je legt een bol kluwen voor mij op tafel en vraagt mij deze uit de knoop te halen. Ik kan je verhaal echt niet volgen.
Kijk eens naar je tweede alinea. Je haalt meteen het hele gezin op toneel, je vertelt hoe iedereen heet, wat ze doen, hoe ze eruit zien. Het is zoveel, dat ik het niet kan volgen. Beperk je tot iets heel kleins en breidt dit langzaam aan steeds meer uit.
Begin bijvoorbeeld met het voorstellen van de hoofdpersoon. Wie is dit? Laat haar in actie zien met haar vader bijvoorbeeld. Laat haar papa helpen de goal op te zetten voor te voetballen, laat de rest van het gezin nog even achterwegen. Breng stukje bij beetje iemand op het toneel. Begin die eerste scene bijvoorbeeld slechts met twee familieleden en laat die voetballen samen.
Maar dan nog, bedenk wat je met dat voetballen wilt bereiken. Wat wil je met die interactie tussen de vader en de hoofdpersoon (en de rest van de kinderen) bereiken? Zet een scenedoel. Bedenk per scene wat je wilt bereiken, waar de scene heen moet gaan.
Op macro niveau moet je je heel goed afvragen waar je wilt dat je verhaal heen gaat. Wat wil je in grote lijnen vertellen? Dan ga je inzoomen op meso niveau. Welke scenes heb ik hiervoor nodig? Wat gaat er in die scenes gebeuren?
Scene #1 is bijvoorbeeld: de hoofdpersoon helpt papa met het zetten van de voetbal doelen. Ga na waarom ze dit doen. Heeft papa eindelijk een keertje vrij en geeft hij eindelijk eens een keertje aandacht aan de hoofdpersoon?
Het conflict zou kunnen zijn dat een broertje en een zusje ook papa's aandacht opeisen en dat de hoofdpersoon zich hierdoor gepasseerd voelt als papa hen mee laat voetballen.
Scene #2 zou kunnen zijn dat mama de hoofdpersoon roept om mee te helpen met koken. De hoofdpersoon is hier woedend over, want ze wilde tijd doorbrengen met papa. Eerst storen twee familieleden haar en nu verpest mama het ook nog eens (conflict). Hoofdpersoon gaat mama helpen met het koken en terwijl ze koken zeurt mama over de haren van de hoofdpersoon (conflict). 'Je moet maar weer eens naar de kapper'. De hoofdpersoon kan dan mooi zeggen tegen de lezer: ik moest mijn haar altijd in een staart doen, want .... enz. enz..

Ik ken jouw verhaal niet, dus ik gooi nu ook maar wat voorbeelden op, maar misschien begrijp je een beetje wat ik bedoel.
Ga eens wat informatie opzoeken over het schrijven in scenes. Hier staan een aantal oefeningen waar je misschien nog wat aan hebt.

Bedankt. Sorry hoor, dat het nooit goed is frown ik ben ook nog maar een onervaren en beginnende schrijver. Ik weet nog niet zodanig veel. Maar ik wil het wel heel graag.

Groetjes Raissa

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53

Ik heb veel over scènes opgezocht, maar ik snap het niet zo goed. Of ik snap niet goed, hoe ik het in mijn verhaal moet plaatsen frown

Het gegeven is dat de ouders van Saskia uit werken zijn en 's avonds, als ze bijna thuis zijn, een ongeluk met de auto krijgen.

Ik heb wel geprobeerd een scène te schrijven:

is het zoiets dat je bedoeld?

Uitgeput en bezweet zaten we in de tuin, waar de lavendels in volle bloei stonden verspreid over het groene gras, die de helft van de tuin sierden.
Savannah, Stefanie, mijn zussen en ik zaten onder de rode parasol, op het terras. Mijn zwarte lange krullen waren samengebonden in een staart, want het was te warm om mijn haar los te dragen. Ik had de knopen van mijn witte bloes, waar je lichtjes mijn zwarte beha kon door zien, wat opengezet. Savannah had vorig weekend een opblaaspop gekregen en die was ze nu aan het schminken. “Verdomme!” hoorde ik opeens haar piepstemmetje zeggen. Toen ik keek zag ik dat haar handen vol schmink hingen. “ik heb papa nog gezegd dat je veel te klein was, om zelf te schminken, Savannah” riep ik haar. “kom, we gaan het gaan afkuisen.” En ik nam haar mee naar binnen.'

Toen we binnenkwamen, zag ik dat Camilla aan het voorlezen was voor Siebe. Sean lag op haar arm te slapen. Ik liep naar de wasbak en haalde een washandje uit de onderste lade van de gele kast in de keuken. “kom” zei ik Savannah en zette haar op de tafel: Ik zag dat ze van plan was in haar haar te krabben. “Niet aan je haar komen!” riep ik. “Jeuk, saskia, jeuk” zei ze. Ik had het lichtblauwe washandje met gele bolletjes nat gemaakt en wat zeep erop gedaan.
“kom” zei ik haar en nam haar rode handjes vast. “Ik heb je nog gewaarschuwd niet te veel schmink gebruiken voor je pop. Anders vraag ik papa om je opblaaspop weer af te nemen.” Ze begon te huilen. “kom, kom, je hoeft daar nu niet voor te huilen. We gaan weer naar buiten, speel maar wat met je barbies” “dat zal veiliger zijn, saskia”

Groetjes Raissa

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Raissa schreef:

Bedankt. Sorry hoor, dat het nooit goed is frown ik ben ook nog maar een onervaren en beginnende schrijver. Ik weet nog niet zodanig veel. Maar ik wil het wel heel graag.

Groetjes Raissa

Ik weet dat je het graag wilt, daarom geef ik ook feedback smile Dat het niet meteen goed is, geeft helemaal niet, echt niet. Ik kom misschien een beetje (of heel erg, kan ook) streng over, maar dit is niet persoonlijk bedoeld. Ik ben zelf ook heel streng voor mezelf en dit uit zich vaak ook in stukken naar anderen, maar dit heeft niets met jou persoonlijk te maken.
En dat het niet meteen goed is heeft ook te maken met oefenen, oefenen, oefenen en oefenen. Vallen en opstaan.
Mijn tip is: lees heel veel boeken. Kijk ook naar films, hoe zijn de scenes opgebouwd? Hoe hebben andere auteurs het gedaan? Hoe geeft een regisseur een scene neer? Wat gebeurt er?/Wat zie je?
In scenes schrijven lukt echt niet meteen. Dat kost veel tijd en energie. Dat heb je niet zomaar even in een knip met de vingers onder de knie. Laat je dus ook absoluut niet ontmoedigen.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
Raissa schreef:

Ik heb veel over scènes opgezocht, maar ik snap het niet zo goed. Of ik snap niet goed, hoe ik het in mijn verhaal moet plaatsen frown

Het gegeven is dat de ouders van Saskia uit werken zijn en 's avonds, als ze bijna thuis zijn, een ongeluk met de auto krijgen.

Ik heb wel geprobeerd een scène te schrijven:

is het zoiets dat je bedoeld?

Uitgeput en bezweet zaten we in de tuin, waar de lavendels in volle bloei stonden verspreid over het groene gras, die de helft van de tuin sierden.
Savannah, Stefanie, mijn zussen en ik zaten onder de rode parasol, op het terras. Mijn zwarte lange krullen waren samengebonden in een staart, want het was te warm om mijn haar los te dragen. Ik had de knopen van mijn witte bloes, waar je lichtjes mijn zwarte beha kon door zien, wat opengezet. Savannah had vorig weekend een opblaaspop gekregen en die was ze nu aan het schminken. “Verdomme!” hoorde ik opeens haar piepstemmetje zeggen. Toen ik keek zag ik dat haar handen vol schmink hingen. “ik heb papa nog gezegd dat je veel te klein was, om zelf te schminken, Savannah” riep ik haar. “kom, we gaan het gaan afkuisen.” En ik nam haar mee naar binnen.'

Toen we binnenkwamen, zag ik dat Camilla aan het voorlezen was voor Siebe. Sean lag op haar arm te slapen. Ik liep naar de wasbak en haalde een washandje uit de onderste lade van de gele kast in de keuken. “kom” zei ik Savannah en zette haar op de tafel: Ik zag dat ze van plan was in haar haar te krabben. “Niet aan je haar komen!” riep ik. “Jeuk, saskia, jeuk” zei ze. Ik had het lichtblauwe washandje met gele bolletjes nat gemaakt en wat zeep erop gedaan.
“kom” zei ik haar en nam haar rode handjes vast. “Ik heb je nog gewaarschuwd niet te veel schmink gebruiken voor je pop. Anders vraag ik papa om je opblaaspop weer af te nemen.” Ze begon te huilen. “kom, kom, je hoeft daar nu niet voor te huilen. We gaan weer naar buiten, speel maar wat met je barbies” “dat zal veiliger zijn, saskia”

Groetjes Raissa

Kijk, dit lijkt er al veel meer op! Goed hoor! thumbsup

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:

Ik weet dat je het graag wilt, daarom geef ik ook feedback smile Dat het niet meteen goed is, geeft helemaal niet, echt niet. Ik kom misschien een beetje (of heel erg, kan ook) streng over, maar dit is niet persoonlijk bedoeld. Ik ben zelf ook heel streng voor mezelf en dit uit zich vaak ook in stukken naar anderen, maar dit heeft niets met jou persoonlijk te maken.
En dat het niet meteen goed is heeft ook te maken met oefenen, oefenen, oefenen en oefenen. Vallen en opstaan.
Mijn tip is: lees heel veel boeken. Kijk ook naar films, hoe zijn de scenes opgebouwd? Hoe hebben andere auteurs het gedaan? Hoe geeft een regisseur een scene neer? Wat gebeurt er?/Wat zie je?
In scenes schrijven lukt echt niet meteen. Dat kost veel tijd en energie. Dat heb je niet zomaar even in een knip met de vingers onder de knie. Laat je dus ook absoluut niet ontmoedigen.

Bedankt smile ik dacht dat ik 'lastig' was, daarom zei ik het even ... Het beeld over mezelf is dan ook niet echt groot, dusja ...

Jij komt niet streng over smile ik heb echt al veel gedaan met je tips smile dankuwel smile

Groetjes Raissa

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53

Toen we weer buiten kwamen, zag ik dat Samuel en Seth, mijn twee oudste broers aan het voetballen waren op het gras, die papa vorig weekend afgereden had. Samuel stond in het doel en Seth probeerde te scoren, maar hij schopte de bal hoog in de lucht, boven het doel uit. Seth kon er niet mee lachen en keek zijn broer boos aan, die even later achter de bal liep die in de groene struiken achteraan de tuin gevallen was. Toen Samuel de witte bal even later teruggehaald had, was het zijn beurt om in de goal te staan. “kom,” zei hij tegen Seth. “Zal ik in de goal staan” “ik ken er tenminste iets van” zei Seth kwaad. En toen Seth schopte tegen de bal, kon Samuel hem niet tegenhouden en had Seth een doelpunt gescoord. “zie je wel, 1-0” zei Seth treiterend. Met zijn 5 jaar en zijn 1meter30 en 32 kilogram was hij juist goed voor zijn leeftijd. Niet te mager en niet te dik. Zijn bruine korte haren waren nat van het zweet.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

@Raissa Het is zeker een begin.
Pak nu eens wat leesboeken uit de kast, bekijk de scenes en vergelijk deze met je eigen scenes. Wat valt je op?
Analyseer.

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:
Raissa schreef:

Ik heb veel over scènes opgezocht, maar ik snap het niet zo goed. Of ik snap niet goed, hoe ik het in mijn verhaal moet plaatsen frown

Het gegeven is dat de ouders van Saskia uit werken zijn en 's avonds, als ze bijna thuis zijn, een ongeluk met de auto krijgen.

Ik heb wel geprobeerd een scène te schrijven:

is het zoiets dat je bedoeld?

Uitgeput en bezweet zaten we in de tuin, waar de lavendels in volle bloei stonden verspreid over het groene gras, die de helft van de tuin sierden.
Savannah, Stefanie, mijn zussen en ik zaten onder de rode parasol, op het terras. Mijn zwarte lange krullen waren samengebonden in een staart, want het was te warm om mijn haar los te dragen. Ik had de knopen van mijn witte bloes, waar je lichtjes mijn zwarte beha kon door zien, wat opengezet. Savannah had vorig weekend een opblaaspop gekregen en die was ze nu aan het schminken. “Verdomme!” hoorde ik opeens haar piepstemmetje zeggen. Toen ik keek zag ik dat haar handen vol schmink hingen. “ik heb papa nog gezegd dat je veel te klein was, om zelf te schminken, Savannah” riep ik haar. “kom, we gaan het gaan afkuisen.” En ik nam haar mee naar binnen.'

Toen we binnenkwamen, zag ik dat Camilla aan het voorlezen was voor Siebe. Sean lag op haar arm te slapen. Ik liep naar de wasbak en haalde een washandje uit de onderste lade van de gele kast in de keuken. “kom” zei ik Savannah en zette haar op de tafel: Ik zag dat ze van plan was in haar haar te krabben. “Niet aan je haar komen!” riep ik. “Jeuk, saskia, jeuk” zei ze. Ik had het lichtblauwe washandje met gele bolletjes nat gemaakt en wat zeep erop gedaan.
“kom” zei ik haar en nam haar rode handjes vast. “Ik heb je nog gewaarschuwd niet te veel schmink gebruiken voor je pop. Anders vraag ik papa om je opblaaspop weer af te nemen.” Ze begon te huilen. “kom, kom, je hoeft daar nu niet voor te huilen. We gaan weer naar buiten, speel maar wat met je barbies” “dat zal veiliger zijn, saskia”

Groetjes Raissa

Kijk, dit lijkt er al veel meer op! Goed hoor! thumbsup

Dankuwel smile (had je berichtje even over het hoofd gezien)

Groetjes

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53

Ik heb in boeken gekeken, maar ik weet niet wat mij moet opvallen?

(wat vinden jullie hiervan? Is het nu beter? Is het goed? Is het nog altijd slecht? Ik heb het volledig bewerkt, omdat mijn mama het had gelezen en had gezegd dat het niet klopte wat ik schreef ((bv. dat de hoofdpersoon een beha droeg, ze is nog maar 8 jaar, of dat een kind van 3 met schmink speelde)) heb nu superveel opgezocht op het internet)

Proloog (bijgewerkt)

Ik was amper acht toen mijn ouders stierven. Ik vraag me nog steeds af waarom zij moesten gaan. Waarom mijn ouders moesten sterven. Hadden zij dit verdiend? Ah, vragen waar ik geen antwoord op weet. Vragen die nooit beantwoord gaan worden. Hadden ze een keuze om te sterven? Of moesten ze gewoon mee met God? Dat zijn vragen waar ik nog dagelijks mee bezig ben. Ik vind het niet eerlijk. Sommige mensen worden stokoud en mijn ouders, dertigers en al weggerukt van het leven. En dan laten ze nog zeven kinderen achter. Zeven kinderen zonder thuis. Met alleen maar elkaar. Hebben mijn ouders dat echt zo gewild? Allemaal vragen die ronddwalen in mijn hoofd, want voor mij en mijn oudere broer was de dood van onze ouders veel erger dan voor de jongere kinderen. Ze waren nog veel te jong toen mama en papa stierven. Daarom waarschijnlijk dat ze onze ouders niet meer kunnen herinneren.

Het ongeluk

Het was 15 juli en erg warm, ik schat rond de 25°C. De zon scheen hoog aan de hemel. Hij was geel, zo geel had ik hem nog niet veel gezien. De lucht was blauw, er was geen wolkje te bespeuren. Het was zomervakantie voor ons allen en daar genoten we met volle teugen van. Papa en mama waren uitwerken en een babysit, Camilla, zorgde voor ons overdag.

Uitgeput en bezweet zaten we in de tuin, waar de lavendels in volle bloei stonden verspreid over het groene gras, die de helft van de tuin sierden.
Savannah, Stefanie, mijn zussen en ik zaten onder de rode parasol, op het terras. Mijn zwarte lange krullen waren samengebonden in een staart, want het was te warm om mijn haar los te dragen. Ik was 8 jaar en heel volwassen voor mijn leeftijd. Later zou duidelijk zijn, waarom ik zo verantwoordelijk moest zijn. Ik had mijn lievelingsbloes aan. Een rode bloes met paarse hartjes. Gekregen van papa voor mijn verjaardag. Savannah had vorig weekend een kleurplatenboek gekregen en ze was nu bezig met die 1 voor 1 in te kleuren, met stiften, want dat vond ze het prettigst. Opeens hoorde ik haar roepen: “Saskia, Saskia” als ik keek, had ze op haar vingers gekleurd. “Tis niet waar hé Savannah” riep ik haar toe, zo luid dat ik bang was dat ik de volgende dag geen stem meer zou hebben. “hoe moeten we dat er nu af krijgen? Papa zal razend zijn!!!!” “Sorry Saskia,” zei ze me met een angstige blik. “het was echt niet de bedoeling” “Papa had je nog zo gewaarschuwd om niet met stift te kleuren, maar met kleurpotloden, ik begrijp ook wel met je 3 jaar dat je dat allemaal niet snapt, maar nu zitten wij wel in de miserie hé, ik ga Camilla erbij halen”

Toen ik naar binnen liep, zag ik dat Camilla in de donkerbruine zetel zat, met mijn jongste broers, Sean en Siebe. Ze was verhalen aan het voorlezen. Sean, die nog maar 0,5 jaar was, lag op haar arm te slapen, Siebe, die een jaar ouder was, luisterde geboeid.

“Camilla, je moet eens vlug komen naar Savannah, we zitten met een probleem” “wat is er?” riep ze naar me, want ik stond nog een eindje van haar af. “Er zit stift op Savannah haar handen” “Het is niet waar” zei Camilla. “ik kom direct” en ze nam Sean en Siebe mee naar boven.

2 minuten later was ze terug: “Toon dit nu eens aan me” en Savannah, die ondertussen al aan het wenen was, omdat ze iets verkeerds had gedaan, toonde haar handen. “ik zal kijken wat we daaraan kunnen doen,” zei ze. “en jij moest meer op je zus passen, saskia” verwonderd bleef ik staan, omdat ik wist dat Camilla gelijk had. Ik was verantwoordelijk, maar ik kon toch niet altijd tegelijk voor 7 broers en zussen kijken?

Even later kwamen Savannah en Camilla weer buiten. Trots als dat ze was, liet ze me haar handen zien. “goed é, Saskia” zei Savannah tegen me. “inderdaad, maar nu niet meer met de stiften kleuren” “nee, da’s juist, ik zal een emmer water halen en jij kan met Stefanie en Savannah daar wat mee spelen” “goed plan” zei ik en liep richting Stefanie die probeerde te rekenen. Dat was een huistaak die ze meegekregen had van haar juffrouw. Volgend schooljaar zou ze naar het 2de leerjaar gaan. “kom, leg je boeken weg, we gaan wat met water spelen”

stiften kleuren” “nee, da’s juist, ik zal een emmer water halen en jij kan met Stefanie en Savannah daar wat mee spelen” “goed plan” zei ik en liep richting Stefanie die probeerde te rekenen. Dat was een huistaak die ze meegekregen had van haar juffrouw. Volgend schooljaar zou ze naar het 2de leerjaar gaan. “kom, leg je boeken weg, we gaan wat met water spelen”

Samuel en Seth, mijn broers waren aan het voetballen op het donkergroene gras, die, doordat de zon erop scheen, lichtgroen uitsloeg. Papa had het vorig weekend afgereden. Seth stond in het doel en Samuel probeerde te scoren, maar hij schopte de bal hoog in de lucht, boven het doel uit. Seth kon er niet mee lachen en keek zijn broer boos aan, die even later achter de bal liep die in de groene struiken achteraan de tuin gevallen was. Toen Samuel de witte bal even later teruggehaald had, was het zijn beurt om in te scoren. “kom,” zei hij tegen Seth. “Zal ik in de goal staan” “ik ken er tenminste iets van” zei Seth kwaad. En toen Seth schopte tegen de bal, kon Samuel hem niet tegenhouden en had Seth een doelpunt gescoord. “zie je wel, 1-0” zei Seth treiterend. Met zijn 5 jaar en zijn 1meter30 en 25 kilogram was hij juist goed voor zijn leeftijd. Niet te mager en niet te dik. Zijn bruine korte haren waren nat van het zweet.

Even later kwam Camilla terug met een gele emmer en blauwe bekertjes. “Hier,” zei ze tegen ons, terwijl ze de emmer op de grond zette. “speel hier maar wat mee.” En ging weer naar binnen. Stefanie, Savannah en ik hadden wel zin om met water te spelen. We pakten elk een bekertje en gooiden met water naar elkaar. We wisten niet dat dit ons leukste moment van de dag zou worden.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

@Raissa Je hebt er nu een betere rode lijn in zitten, maar ik snap niet waarom er zo dramatisch wordt gedaan over stift op de handen van Savannah? Je hebt er nu wel al een geheel van gemaakt.

Ik heb helaas de tijd niet om je verder van uitgebreid feedback te voorzien en je te helpen goede scenes op te bouwen (dat is meer de taak van een schrijfcoach), maar je hebt een cursus over dit onderwerp via de Schrijven Online Academie (--->deze), daar heb je denk ik heel veel aan. Dan krijg je oefeningen, theorie en uitgebreid feedback van een schrijfdocent.
Als je Engels kan dan raad ik de boeken: Showing and telling van Laurie Alberts en Scene & Structure van Jack Bickham aan en het Nederlandstalige schrijfboek Personages, Conflict en Perspectief van Frans Stuger. Daarmee kom je al een heel eind.

Raissa
Laatst aanwezig: 1 jaar 13 weken geleden
Sinds: 31 Aug 2012
Berichten: 53
Xuchiejlala schreef:

@Raissa Je hebt er nu een betere rode lijn in zitten, maar ik snap niet waarom er zo dramatisch wordt gedaan over stift op de handen van Savannah? Je hebt er nu wel al een geheel van gemaakt.

Ik heb helaas de tijd niet om je verder van uitgebreid feedback te voorzien en je te helpen goede scenes op te bouwen (dat is meer de taak van een schrijfcoach), maar je hebt een cursus over dit onderwerp via de Schrijven Online Academie (--->deze), daar heb je denk ik heel veel aan. Dan krijg je oefeningen, theorie en uitgebreid feedback van een schrijfdocent.
Als je Engels kan dan raad ik de boeken: Showing and telling van Laurie Alberts en Scene & Structure van Jack Bickham aan en het Nederlandstalige schrijfboek Personages, Conflict en Perspectief van Frans Stuger. Daarmee kom je al een heel eind.

Dag Xuchiejlala

Waarom er zo dramatisch wordt gedaan over stift op de handen is, omdat stift er zo moeilijk afgaat (dacht ik toch wink

Die schrijfcursus heb ik ook al aan gedacht, maar papa zei dat ik beter naar een school kon gaan, waar ze dat geven, dat dat makkelijker zou zijn.

En Sorry, engels ken ik niet hoor.

Hartelijk bedankt voor je tips in ieder geval! Heb er echt superveel uitgehaald big grin

Groetjes Raissa

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!