Start » Proeflezen » [roman] De zeven engeltjes (het ongeluk, deel 2)

[roman] De zeven engeltjes (het ongeluk, deel 2)

Door: Raissa
Op: 5 september 2012

Ik zou graag weten of het verhaal goed geschreven is, of het past in een boek, of ik alle tips die ik de vorige keer meegekregen heb, toegepast heb,... Alle kritiek is welkom!

Fragment: 

Ons leven ging vandaag drastisch veranderen,al wisten we dat nu nog niet.Terwijl wij, Stefanie, Savannah en ik met water naar elkaar gooiden,zag ik door het venster dat Siebe en Sean, al weer wakker waren.“Het is genoeg geweest,” zei ik opeens.“laten we ons gaan afdrogen en andere kleren aandoen,straks zijn mama en papa hier.” “oké” zei Stefanie en nam Savannah bij de arm.We liepen naar boven, over de goudgele trappen en liepen de badkamer in.“kom Savannah, ik zal je helpen” en hielp haar met haar t-shirt en broek uit te doen. Toen ik haar een nieuwe t-shirt wou aandoen, snakte ze het uit mijn handen. “ikke doen!” riep ze. “Nee, dat doe je niet, Savannah! je kunt het niet zelf!” “Toch wel!, ikke doen!” riep ze weer. Dus ik liet haar begaan. Ze ging vanzelf wel inzien dat ze dat nog niet kon. En wat ze ook probeerde, het lukte haar niet. “zie je nu,” zei ik haar. “je kunt het niet zelf, ik zal je helpen” En ik hielp haar. Met Stefanie moest ik niet helpen, die kon dat al allemaal zelf.
Toen nam ik de borstel uit de kast en borstelde, Savannah’s blonde lange lokken. Ze was er zo trots op, dat ze elke dag voor de spiegel ging staan paraderen.
Toen we ons hadden omgekleed gingen we weer naar beneden. Camilla zat nog steeds voor te lezen voor Siebe en Sean lag op haar arm. “hebben jullie andere kleren aan?” vroeg ze. “ja, we waren volledig nat” zei ik haar. Ik keek op de klok: 17u. Mama en papa zouden over een kwartiertje thuiskomen. Door het venster riep ik: “Samuel, Seth! Ophouden! Mama en papa komen straks thuis!” Ik zag dat Samuel de bal oppakte die hij juist wou schoppen naar Seth, en naar ons toeliep. “ow, niet met jullie vuile schoenen binnenlopen” zei Camilla. “doe jullie schoenen uit en doe pantoffels aan!” beval ze Seth en Samuel. Ze deden wat van hen werd gevraagd.
Toen Samuel en Seth hun pantoffels aanhadden kwamen ze bij ons zitten in de zetel. Mama en papa konden nu zo thuis komen. “kom,” zei ik tegen Stefanie, Savannah, Seth en Samuel. “we kunnen een keer buiten gaan kijken of mama en papa nog niet afkomen” “ja, dat kunnen we doen” zei Samuel. En we gingen met zijn allen naar buiten. Enkel Sean en Siebe bleven binnen met Camilla.
We keken of we geen zwarte Citroën C2 zagen afkomen, maar de straat was enkel leeg. Teleurgesteld gingen we weer naar binnen. Het was al 17u30, mama en papa waren nog nooit zo laat gekomen. “wat zou er zijn, saskia?” vroeg Stefanie. “ik weet het niet” zei ik tegen haar. “ik ga beginnen aan de spaghetti,” zei Camilla. “jullie ouders gaan misschien tegen dan al thuisgekomen zijn” en we zagen Camilla verdwijnen in de keuken. Ik nam Siebe op mijn schoot en Sean, die al weer sliep, had Camilla in zijn bedje beneden gelegd. Samuel, Seth, Stefanie en Savannah kwamen bij me zitten en ik nam het boek van Roodkapje. Ik begon te lezen “er was eens …” maar juist op het moment dat ik verder wou lezen, ging de bel. “mama en papa zijn er!!!!” riepen Savannah en Stefanie tegelijkertijd. “nee, dat kan niet,” zei Samuel. “mama en papa komen met hun sleutel binnen” “wie zou het dan zijn, saskia?” vroeg Stefanie aan me. “ik weet het niet” zei ik met een angstige blik in mijn ogen.
Camilla, waarvan haar witte schort rood was van de spaghettisaus, ging opendoen. Even later kwam ze terug met 2 mannen in blauwe pakken achter haar. Ik kon zien aan haar ogen dat ze geweend had. “meisjes, jongens,” zei de ene man. “wij zijn van de politie, we hebben spijtig nieuws voor jullie” “wat an?” vroeg Samuel met een angstige blik. Zijn lippen trilden en zijn woorden kwamen er met moeite uit. “Jullie ouders hebben een ongeluk gehad… We hebben gedaan wat we konden, maar we konden niets meer voor hen doen. Het spijt ons” en hij sloeg zijn ogen neer. Savannah nam me stevig vast en begon dan te tieren. Zo luid dat zeker de buren het konden horen. Stefanie, Seth en Samuel begonnen ook te wenen en toen kon ik me ook niet meer inhouden.
“Jullie begrijpen vast wel, dat jullie hier niet meer kunnen wonen” zei de andere man van de politie. “jullie staan nu onder de hoede van de kinderbescherming, we gaan jullie in een tehuis steken” en de andere man sprak: “Ga maar wat kleren in een valies steken om mee te nemen”
Ik weende, ik weende zo hard dat Sean en Siebe erbij begonnen te tieren. Camilla, die het nog altijd niet kon geloven, kwam met betraande ogen, ons een knuffel geven. En dan ging ze mee ons gaan helpen naar boven. “Saskia,” vroeg Stefanie. “worden we allemaal samen geplaatst?” “ik weet het niet,” zei ik.

Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 21 juli 16:00 u., dan krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór maandag 16:00 u.!

Word abonnee