Lid sinds

7 jaar 11 maanden

Rol

[roman] De Weg

Oorspronkelijk was dit een schrijfopdracht, maar ik denk eraan er een verhaal van te maken. Ik zou willen weten wat jullie ervan vinden, (hoe) moet ik de spanning opbouwen? Is het niet te langdradig? Ik hoor graag de positieve en negatieve punten.

Fragment

Het raam had zich tot een schilderij gevormd van een meer dat zich uitstrekte tot aan de opkomende zon. Het vroege licht was al sterk en scheen over het bergland dat zich rond de met keien bedekte oevers bevond. De stilte die het voertuig vulde was echter zo luid dat zelfs de schoonheid van het landschap er niet overheen kon komen. Zonder te mopperen over hoe het licht hem irriteerde, wat hij normaal zeker gedaan zou hebben, klapte hij het zonnescherm omlaag. Ik wendde mij af en keek door de zijruit, waar zich nog tientallen kilometers aan water uitstrekte. Ik dacht een vis boven het water te zien springen en hoopte dat er iets wonderlijks zou gebeuren dat de spanning van het moment zou doorbreken. Of misschien iets grappigs. Iets waar je als twee normale mensen om kan praten of lachen. Maar al zou er een koe met vinnen over de motorkap vliegen, zijn ogen zouden strak op de weg gericht blijven. Zijn lippen nog altijd op elkaar geperst, mijn gezicht afgewend. Er gebeurde niks. Na nog eens drie uur te hebben gereden, waarvan drie in stilte, sloeg hij van de weg af zonder een duidelijk pad te volgen. We moesten in de buurt zijn. Het land was hobbelig en er kwamen soms grote stenen onder de banden te liggen. Na een koppige kei werd ik tegen de ruit aangegooid. Terwijl de bonk goed te horen was geweest en ik bezeerd over mijn hoofd wreef bleef hij naar het terrein kijken. Er was voor alsnog geen pad te zien maar een paar honderden meters verder kon ik een klein houten gebouwtje onderscheiden. De auto minderde snelheid tot we voor de deur tot stilstand kwamen. Een paar seconden gebeurde er niets. We staarden door de voorruit, ik met mijn handbagage op schoot en hij met zijn vingers om het stuur. Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar hem en wachtte tot hij uitstapte om me vervolgens zwijgend naar de deur te leiden. In plaats daarvan ging zijn mond langzaam een stukje open. 'Je weet dat we niet meer terug kunnen hè.' Zei hij, zonder me aan te kijken. Ik wist dat het zo was maar ik knikte niet. 'We zullen hier op zijn minst de komende tien jaar zitten.' Hij pauzeerde even. 'Lukt dat denk je?' Het was een loze vraag, onze mening telde hier niet. 'We hebben geen keus.'

Lid sinds

8 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
> Ik zou willen weten wat jullie ervan vinden Ik vind het een intrigerend stukje. > (hoe) moet ik de spanning opbouwen? Volgens mij is de spanning aardig opgebouwd. Wat eerst een toertocht lijkt van een gewoon kibbelend nurks echtpaar, blijkt op het laatst een vlucht voor een soort wereldramp met door en door gestreste figuren. > Is het niet te langdradig? Neuh. Wel zou ik hier en daar iets wijzigen. Sommige zinnen staan er wat verkrampt bij zou ik zeggen. Bijvoorbeeld de eerste alinea. Ik waardeer de poëtische insteek, maar dan moet het wel kloppen hè. Schoonheid maakt geen geluid en kan dus nooit over stilte heen komen. En zo zijn er meer dingen die nèt niet raak zijn. Ik noem enkele uit een veel grotere verzameling. - "Na nog eens drie uur te hebben gereden, waarvan drie in stilte," Best grappig, maar het past niet in de sfeer. De volgende drie uren zwegen we, had ik geschreven. - "De auto minderde snelheid tot we voor de deur tot stilstand kwamen." Wat is er mis met: de auto stopte voor de deur? - "een klein houten gebouwtje". Alle gebouwtjes zijn klein, dus dat is dubbel op. > Ik hoor graag de positieve en negatieve punten. Positief vind ik de ambitie, de intentie, het idee. Ik lees een vervreemdend verhaal met een bepaalde eigen werkelijkheid. Negatief vind ik dat er toch niet voldoende precies is geschreven. Met wat meer aandacht, zelfkritiek en discipline waren de formuleringen net iets puntiger, de beelden iets kleurrijker en de sfeer iets serieuzer geweest. Niet te snel tevreden zijn, wil ik de auteur raden.

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag KarmaPolice, Je begint goed met de omgeving te beschrijven, Dit soort zinnen probeer ik ook te schrijven wat ik hopelijk zal leren. De verhaallijn is goed, er zit een duidelijke spanning in wat ze in de auto doen en en daarna de dialoog met de mooie zin op het eind 'We hebben geen keus.' Toch lees ik net als #1 hier en daar wat zinnen die net iets anders geschreven kunnen worden: "zwijgend naar de deur te leiden" "tot we voor de deur tot stilstand kwamen." Het komt niet geheel overeen zoals je schrijft.