Start » Proeflezen » [roman] De val der Kronen (H2D4)

[roman] De val der Kronen (H2D4)

Door: eppicninjabunny
Op: 3 augustus 2019

Dit is deel 4 van het 2e hoofdstuk uit mijn (poging tot) boek genaamd De val der kronen - Het vuur van de goden. Als je de voorgaande stukken nog niet hebt gelezen (wat ik wel aanraad) kan dat hier, hier en hier.

Zelf ben ik absoluut niet tevreden over het stuk, maar dat komt waarschijnlijk door mijn nooit te stille streven naar perfectie.

Nu is mijn vraag:
Leest het lekker, en gaat het niet te lang door/ wordt het niet te langdradig?
Nodigt het nog uit om verder te lezen?
Zijn de personen in het stuk interessant en hebben ze ook daadwerkelijk een onderscheidende persoonlijkheid?
is er een duidelijk beeld van de spanningen tussen Helenaids en de rest van Gomor (in dit geval de Rani)? En vormt er het idee dat Helenaids als uitschot wordt gezien en openlijk gediscrimineerd worden?

Alle andere kritiek is meer dan welkom, brand me maar tot aan de grond af als het nodig is smile.

Fragment: 

Andimy passeerde de Rani en draaide zich toen om. Achter hem sloten de speren zich weer. De Helenaids bleven staan en zeiden niets. Ze keken slechts naar de ijzeren punten die fier diagonaal in de lucht staken en leken zich neer te leggen bij hun lot. Al had hun koning nog zo gedreigd, de orders negeren van de Rani zou onwijs zijn.
‘Als u spreekt over mijn lijfwachten, deze gaan gewoon met mij mee,’ zei Andimy, in zijn stem lag een weerbarstige, krasse toon.
‘Vrouwe Kena was heel duidelijk in haar bewoording,’ zei Ismael stug en hooghartig. Hij draaide zich zelfs niet om, en bleef in plaats daarvan met zijn rug naar Andimy toegekeerd staan. Zijn blik rustte op die van de Helenaids, die hem even dodelijk terug aankeken.
‘Ben ik dan niet duidelijk in mijn bewoording?’ Andimy liep terug, dook onder de speren door en ging vlak voor Ismael staan. Erg imposant leek hij niet tegenover de zeven voet lange reus. Op zijn tonen wilde hij niet gaan staan, al was dat niet nodig geweest. De Rani wist tegen wie hij sprak, en wist net zo goed dat Andimy zijn gelijk zou krijgen. Maar hij bleef zwijgen en gaf niet toe aan de eisen van zijn kroonprins. ‘Nou? Was ik niet duidelijk genoeg.’
Ismael keek omlaag, de kroonprins leek geen vertwijfeling in zijn standpunt te kennen. ‘Mijn heer, Vrouwe Kena heeft nadrukkelijk…’
‘Was. Ik. Niet. Duidelijk?’ herhaalde Andimy woord voor woord en keek de half behaarde reus streng aan.
‘Maar, mijnheer..’ Probeerde de lijfwacht het opnieuw.
Andimy liet hem opnieuw niet uitpraten. ‘Vrouwe Kena kan haar orders aan u opleggen, maar als ik de mijne spreek zal u deze blindelings volgen. Een vrouw zal nooit boven de kroonprins staan, ik wil dat je dat onthoudt.
‘Ja, mijnheer.’
‘Goed zo.’ Andimy drukte de speren op zij. ‘Mijne heren, zou u zo vriendelijk willen zijn om uw taak te vervullen en mij te volgen?’
Ismael keek de Helenaids vuil aan ‘Gaat verder… Duisterlanders.’
Tevreden monkelden de Helenaids en sloegen de Rani bij het voorbijstreven één voor één op hun schouders. Als laatste passeerde Sinod, de vertrouweling van Ezikiel. Hij liet zijn hand liggen op de schouder van Ismael en keek hem door het overhangende vizier aan. ‘We zullen erop toezien dat niemand iets overkomt,’ zei hij nijdasserig, en betrad de warme serre.
‘U had ons gewoon moeten laten staan, mijn heer,’ besloot Ezikiel toen ze buiten gehoorbereik van de Rani waren. ‘Wij zijn maar Helenaids, Duisterlanders.’ Het zweet droop van zijn voorhoofd af en doofde de rode ogen langzaam.
Ook Andimy zweette hevig. De verscholen zon bracht zijn warmte versterkt door de mozaïek puzzel van glas als een zengende hitte in de serre. Het benevelde zijn brein en maakte nadenken moeilijk. ‘Het maakt me niet uit dat jullie uit de Duistere Landen komen, jullie hebben mij trouw bewezen en dus hebben jullie hetzelfde recht verworven op een gelijke behandeling, net zoals die andere Dominanten en mensen toebehoort,’ zei Andimy eindelijk na een lange stilte in zijn hoofd en in het gesprek.
De kapitein gromde eng laag, maar behield zijn stilzwijgen verder. Hij nam het als een korreltje zout. Woorden van oprechte barmhartigheid hoorde hij zelden, woorden van gelogen goedertierenheid des te vaker.
‘Ik mag je niet, en zolang je mijn vader dient zal dat altijd zo blijven,’ vervolgde Andimy. ‘Niet omdat ik mijn vader haat, maar omdat je aan zijn wensen voldoet en mijn vrijheden zal beperken in ruil voor iets simpels als goud. Maar vergeet immer noch te nimmer dat ik je niet anders zal of laten behandelen om je ras of uiterlijk.’
‘Je had ons gewoon moeten laten staan,’ weersprak Ezikiel. ‘Ismael mag dan wel een egoïstische klootzak zijn, de toorn van Vrouwe Kena gun ik niemand.’ En daarmee was het gesprek gedaan.

Reacties

InSpe
Laatst aanwezig: 5 weken 2 dagen geleden
Sinds: 1 Feb 2015
Berichten: 54

Hallo eppicninjabunny,

Zelf ben ik absoluut niet tevreden over het stuk, maar dat komt waarschijnlijk door mijn nooit te stille streven naar perfectie.
Weet je zeker dat je dit fragment nodig hebt voor de rest van je verhaal? Als je het fragment weglaat (of compacter maakt) wordt je verhaal er dan zwakker door, of juist sterker? Misschien iets om over na te denken?

Nodigt het nog uit om verder te lezen?
Mij nodigt het niet uit, gewoon omdat dit genre niet mijn ‘ding’ is.

is er een duidelijk beeld van de spanningen tussen Helenaids en de rest van Gomor (in dit geval de Rani)? En vormt er het idee dat Helenaids als uitschot wordt gezien en openlijk gediscrimineerd worden?
Dat beeld zie ik er wel in.

Alle andere kritiek is meer dan welkom, brand me maar tot aan de grond af als het nodig is smile.

Nou, daar gaat-ie dan big grin

‘We zullen erop toezien dat niemand iets overkomt,’ zei hij nijdasserig,: Nijdasserig, dit woord haalt mij uit het verhaal.

Achter hem sloten de speren zich weer: bedoel je dit misschien: de boog van speren sloot zich weer, speren kunnen zich niet sluiten.

Ze keken slechts naar de ijzeren punten die fier diagonaal in de lucht staken.
Voor mij leest dit beter: Ze keken slechts naar de ijzeren punten die fier, diagonaal, de lucht instaken

‘Als u spreekt over mijn lijfwachten, deze gaan gewoon met mij mee,’ zei Andimy, in zijn stem lag een weerbarstige, krasse toon.
Ik denk dat dit beter leest: ‘Als u spreekt over mijn lijfwachten, deze gaan gewoon met mij mee,’ zei Andimy. In zijn stem lag een weerbarstige, krasse toon.

Hij draaide zich zelfs niet om, en bleef in plaats daarvan met zijn rug naar Andimy toegekeerd staan.
Misschien zo: Hij draaide zich zelfs niet om, bleef met zijn rug naar Andimy toegekeerd staan.

Op zijn tonen wilde hij niet gaan staan, al was dat niet nodig geweest. Deze zin snap ik niet, ik weet niet wat de betekenis is van: op zijn tonen staan (is dat hetzelfde als op je strepen staan?)

‘Maar, mijnheer. ‘Ja, mijnheer.’ Ik vind ‘mijnheer’ niet passen bij de stijl van het verhaal ( misschien mijn heer? Zoals je eerder wel doet)

De verscholen zon bracht zijn warmte versterkt door de mozaïek puzzel van glas als een zengende hitte in de serre. Het benevelde zijn brein en maakte nadenken moeilijk. Deze zin vind ik nogal ingewikkeld.
(Trouwens : hoe kan een zon die verscholen is zoveel warmte brengen?.)
Zo staan er nog wel wat meer zinnen in de tekst die ingewikkelde constructies/woorden bevatten.
Deze bijvoorbeeld:
De kapitein gromde eng laag, maar behield zijn stilzwijgen verder. Hij nam het als een korreltje zout. Woorden van oprechte barmhartigheid hoorde hij zelden, woorden van gelogen goedertierenheid des te vaker.
Ik denk dat je verhaal/tekst sterker wordt als je de zinnen eenvoudiger maakt.

Tevreden monkelden de Helenaids en sloegen de Rani bij het voorbijstreven één voor één op hun schouders.
Ik denk zo: Tevreden monkelden de Helenaids en ZE sloegen de Rani bij het voorbijstreven één voor één op hun schouders.

Al had hun koning nog zo gedreigd, DE orders negeren van de Rani zou onwijs zijn. Voor mij kan het woordje DE weg.

Het zweet droop van zijn voorhoofd. Het zweet GUTSTE van zijn voorhoofd

Andimy liet hem opnieuw niet uitpraten. ‘Vrouwe Kena kan haar orders aan u opleggen, maar als ik de mijne spreek zal u deze blindelings volgen. Een vrouw zal nooit boven de kroonprins staan, ik wil dat je dat onthoudt.( ) Hier vergeet je een leesteken (‘)

En daarmee was het gesprek gedaan. Deze zin kan weg, voegt niets toe.

Het zijn slechts mijn persoonlijke meningen,hoor, maar misschien heb je er iets aan

Een woordenboek is de enige paats waar succes voor werk komt

eppicninjabunny
Laatst aanwezig: 1 uur 49 min geleden
Sinds: 19 Jun 2017
Berichten: 79
InSpe schreef:

Hallo eppicninjabunny,

Zelf ben ik absoluut niet tevreden over het stuk, maar dat komt waarschijnlijk door mijn nooit te stille streven naar perfectie.
Weet je zeker dat je dit fragment nodig hebt voor de rest van je verhaal? Als je het fragment weglaat (of compacter maakt) wordt je verhaal er dan zwakker door, of juist sterker? Misschien iets om over na te denken?

Nodigt het nog uit om verder te lezen?
Mij nodigt het niet uit, gewoon omdat dit genre niet mijn ‘ding’ is.

is er een duidelijk beeld van de spanningen tussen Helenaids en de rest van Gomor (in dit geval de Rani)? En vormt er het idee dat Helenaids als uitschot wordt gezien en openlijk gediscrimineerd worden?
Dat beeld zie ik er wel in.

Alle andere kritiek is meer dan welkom, brand me maar tot aan de grond af als het nodig is smile.

Nou, daar gaat-ie dan big grin

‘We zullen erop toezien dat niemand iets overkomt,’ zei hij nijdasserig,: Nijdasserig, dit woord haalt mij uit het verhaal.

Achter hem sloten de speren zich weer: bedoel je dit misschien: de boog van speren sloot zich weer, speren kunnen zich niet sluiten.

Ze keken slechts naar de ijzeren punten die fier diagonaal in de lucht staken.
Voor mij leest dit beter: Ze keken slechts naar de ijzeren punten die fier, diagonaal, de lucht instaken

‘Als u spreekt over mijn lijfwachten, deze gaan gewoon met mij mee,’ zei Andimy, in zijn stem lag een weerbarstige, krasse toon.
Ik denk dat dit beter leest: ‘Als u spreekt over mijn lijfwachten, deze gaan gewoon met mij mee,’ zei Andimy. In zijn stem lag een weerbarstige, krasse toon.

Hij draaide zich zelfs niet om, en bleef in plaats daarvan met zijn rug naar Andimy toegekeerd staan.
Misschien zo: Hij draaide zich zelfs niet om, bleef met zijn rug naar Andimy toegekeerd staan.

Op zijn tonen wilde hij niet gaan staan, al was dat niet nodig geweest. Deze zin snap ik niet, ik weet niet wat de betekenis is van: op zijn tonen staan (is dat hetzelfde als op je strepen staan?)

‘Maar, mijnheer. ‘Ja, mijnheer.’ Ik vind ‘mijnheer’ niet passen bij de stijl van het verhaal ( misschien mijn heer? Zoals je eerder wel doet)

De verscholen zon bracht zijn warmte versterkt door de mozaïek puzzel van glas als een zengende hitte in de serre. Het benevelde zijn brein en maakte nadenken moeilijk. Deze zin vind ik nogal ingewikkeld.
(Trouwens : hoe kan een zon die verscholen is zoveel warmte brengen?.)
Zo staan er nog wel wat meer zinnen in de tekst die ingewikkelde constructies/woorden bevatten.
Deze bijvoorbeeld:
De kapitein gromde eng laag, maar behield zijn stilzwijgen verder. Hij nam het als een korreltje zout. Woorden van oprechte barmhartigheid hoorde hij zelden, woorden van gelogen goedertierenheid des te vaker.
Ik denk dat je verhaal/tekst sterker wordt als je de zinnen eenvoudiger maakt.

Tevreden monkelden de Helenaids en sloegen de Rani bij het voorbijstreven één voor één op hun schouders.
Ik denk zo: Tevreden monkelden de Helenaids en ZE sloegen de Rani bij het voorbijstreven één voor één op hun schouders.

Al had hun koning nog zo gedreigd, DE orders negeren van de Rani zou onwijs zijn. Voor mij kan het woordje DE weg.

Het zweet droop van zijn voorhoofd. Het zweet GUTSTE van zijn voorhoofd

Andimy liet hem opnieuw niet uitpraten. ‘Vrouwe Kena kan haar orders aan u opleggen, maar als ik de mijne spreek zal u deze blindelings volgen. Een vrouw zal nooit boven de kroonprins staan, ik wil dat je dat onthoudt.( ) Hier vergeet je een leesteken (‘)

En daarmee was het gesprek gedaan. Deze zin kan weg, voegt niets toe.

Het zijn slechts mijn persoonlijke meningen,hoor, maar misschien heb je er iets aan

Dankje voor je kritiek. Ik zal de nodige dingen aanpassen, waar onder de zinsopbouw van sommige stukken.

Wellicht ziet dit stuk er zeer onschuldig en onbelangrijk uit, dit kleine stukje vormt een grote basis van een aantal hoofdpersonen en het lot wat hen beschoren is.

Parttime schrijver, grafisch ontwerper en youtuber

Diana Silver
Laatst aanwezig: 1 uur 55 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4944

"U had ons gewoon moeten laten staan, mijn heer" - Hebben ze geen taak uit te voeren als lijfwacht dan?

"Wij zijn maar Helenaids, Duisterlanders." - Sluit dit aan bij hoe de Duisterlanders de gangbare discriminatie tegen hen ervaren?

"jullie hebben mij trouw bewezen en dus hebben jullie hetzelfde recht verworven op een gelijke behandeling," - Dit klinkt oprecht.

"Maar vergeet immer noch te nimmer dat ik je niet anders zal of laten behandelen om je ras of uiterlijk." - Dit klinkt gratuit.
Hoe groter het statement, hoe ongeloofwaardiger het overkomt. Dít is de opmerking die ik, als ik Ezekiel was, zou opvatten als leugenachtige goedertierendheid.

Waar waren we gebleven?

Lees Schrijven Magazine
  • Schrijflessen van thrillerkoning Stephen King
  • Wanneer ben je klaar voor een uitgeverij?
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • Wat kun je doen tegen een schrijfdip?
  • Hoe voorkom je langdradige dialogen?

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

Introductiekorting!
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee