Start » Proeflezen » [roman] De val der Kronen (H2, deel 2)

[roman] De val der Kronen (H2, deel 2)

Door: eppicninjabunny
Op: 16 juni 2019

Is het goed geschreven en in lijn met het voorgaande stuk die ik heb gepost?

Wat voor gevoel krijg je van de Helenaid en Ezikiel?
Zitten er veel spellings- en grammaticafouten in?
Is het stuk over Andimy's vader, Fedor, en diens leeftijd een beetje normaal of komt het te geforceerd over?

Overigens is het wellicht om het volgende nog te weten:
Kiraly = staatshoofd van een metropool, in dit geval is dat Fedor, de Kiraly van Gomor.
Dag en nacht cyclus is anders dan zoals wij het kennen, een dag en een nacht kan daar een mensenleven lang duren.

Fragment: 

‘Een betaling die ik niet hoef, en een betaling die ik niet eens zal krijgen,’ mompelde Andimy in verslagenheid. ‘Wanneer ik slaag word ik gestationeerd in de militaire gordel als kapitein of korporaal, ver weg genoeg van het paleis om niet tot last te zijn en dichtbij genoeg om terug te keren mocht de tijd daar zijn. Daar zal ik net als mijn broers mijn leven moeten slijten en zodra ik dood ben zal ik naast hen begraven worden in de gangen van het paleis. Een datumloos standbeeld erbovenop, zodat ik voor eeuwig herinnerd zal worden zonder dat men weet uit welk era ik kwam. Zo heeft mijn vader dat altijd gedaan, en zo zal hij het ook altijd blijven doen. Tot hij dood is en hem hetzelfde lot beschoren is.’ Nog altijd kon Andimy niet door de gangen van het kasteel heen lopen zonder het treurige verhaal te horen van de beelden over de tijdspanne die het leven van Fedor besloeg.
‘Hoezeer ik de gedachte haat, uw vader zal heus wel eens sterven.’ Andimy twijfelde aan de woorden, de kapitein had een hekel aan zijn baantje. In dronken buien sprak hij onbehoorlijk over de Kiraly, en de manier waarop hij behandeld werd. Door de dunne vloeren kon Andimy het dronken gebulder goed horen. Hij vroeg zich af of zijn vader wist van het buitensporige alcoholgebruik en de vele hoeren die regelmatig hun sombere leven kwamen opvrolijken. Eigenlijk kon het hem ook weinig uitmaken, nimmer kon hij het ze kwalijk nemen. Het bestaan van een lijfwacht was somber en saai. Niet meer dan zelden kwam hij buiten de donjon, zijn leven bestond louter uit studeren. De lijfwachten hadden het rustig, en juist dat leek Ezikiel te irriteren.
‘Dat begin ik onderhand zo wel te betwijfelen,’ zei Andimy, richtend op zowel de leugen die de kapitein vertelde als de waarheid die hij sprak.
‘Hij kan rennen, hij kan zich verstoppen, hij kan smeken,’ zei Ezikiel. ‘Maar als de zomer van je leven voorbij is, oogst de zeis altijd wat hij verbouwd heeft.’
‘Lugubere woorden, maar wel waar,’ zei Andimy verzonken in gedachten. ‘Zou je nu alsjeblieft willen vertrekken, ga het bordeel maar in, of je bezatten in de kroegen, of allebei,’ sprak hij minachtend.
‘Leuk geprobeerd.’ De kapitein liet zich zakken op één van de vele stoelen die verspreid stonden door de kamer heen. ‘Ik blijf lekker hier. Mijn zomer moet nog aanbreken.’ Zelfs zittend was de kapitein nog groter dan Andimy staand was. Hij voelde zich altijd een dwerg bij de man, iets wat hij in werkelijkheid niet was. ‘Gaat het nog lang duren? Waar je ook mee bezig mogen zijn’ Ezikiel was nooit een man geweest van veel geduld.
‘Wel als je me blijft storen,’ zei Andimy. ‘En ik ben bezig met het schrijven van een gedicht. Het was weer eens van die vage opdrachten die Dastan me heeft meegegeven, om me bezig te houden zei hij. Nou, dat is hem zeker gelukt. Ik zit hier al vanaf zonreizing en ik heb nog geen goed stuk geschreven.’ Hij liet zijn ganzenveer weer over het papier heen dansen, woorden verschenen even donker van stemming als de kleur van de inkt was. Het was poëzie vertelt als een tragedie. Hij wist niet waarom, maar vrolijke verhalen waren nooit voor hem weggelegd. Telkens begon hij met goede voornemens, en telkens eindigde de laatste woorden in mineur.
Toen Andimy de laatste woorden had opgeschreven en de inkt had drooggeblazen stond hij op. Hij kreunde, zijn spieren voelde stram aan van het lange zitten. ‘Laten we dan maar gaan.’
‘Zoals u wenst. Mijn mannen staan beneden te wachten.’ Andimy kon de opluchting aflezen van Ezikiel’s gezicht. Die man hoort thuis aan de frontlinie, niet in een kasteel als lijfwacht.
De spiraaltrap naar beneden was donker en de treden waren glad gesleten. Dus liet Andimy zich begeleiden door Ezikiel, die in zijn hand een fakkel hield. Voor de Donjon wachtten een achttal lijfwachten op hen, allen Helenaid, gekleed in hetzelfde asgrauwe geëmailleerd staal als Ezikiel deed. Op hun heupen en ruggen hingen schilden met een zwaard, bijl of goedemorgen. Ze begroette de prins kort, van respect was weinig sprake.
De binnenplaats was altijd ruim geweest, en lang. In de zomer weerkaatste het zonlicht oogverblindned fel tegen de witte tegels en bakstenen. Nu was het lente, de lucht was bedekt met een dik deken van wolken en het wit verkleurde grijs. Overal liepen Savievaren, op de weergangen, de trappen, de binnenplaats en de stallen die aan de oostzijde van het plein stonden. Ze begroetten de kroonprins kort, en negeerde de Helenaid.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 19 min 55 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4984

Hoi ENB,

Ik vind je schrijven ook zeker prettig, en het verhaal intrigeert. Maar het gaat zo tráág. Tip uit de oude doos: schrap eens zonder onderscheid te maken elke tweede zin uit deze twee fragmenten. Lees het resultaat door en zie of er iets is wat je écht mist.

Waar waren we gebleven?

eppicninjabunny
Laatst aanwezig: 1 dag 22 min geleden
Sinds: 19 Jun 2017
Berichten: 90
Diana Silver schreef:

Hoi ENB,

Ik vind je schrijven ook zeker prettig, en het verhaal intrigeert. Maar het gaat zo tráág. Tip uit de oude doos: schrap eens zonder onderscheid te maken elke tweede zin uit deze twee fragmenten. Lees het resultaat door en zie of er iets is wat je écht mist.

Allereerst mijn excuses voor het late reageren, ik ben nogal druk geweest de laatste dagen.

Ik zal de tip ter harte nemen en eens kijken of ik het tempo omhoog kan brengen.

Parttime schrijver, grafisch ontwerper en youtuber

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!