Start » Proeflezen » [roman] De val der Kronen (Begin H2)

[roman] De val der Kronen (Begin H2)

Door: eppicninjabunny
Op: 5 juni 2019

Is het een beetje goed geschreven?
Welke impressie wekken de personen?
Ben ik niet te langdradig? Ik heb het idee dat ik te veel omschrijf en te weinig dialoog heb.
Is de dialoog goed?

Andere feedback is natuurlijk altijd welkom. Dus brand los!

Fragment: 

De kamer was ovaal en aan de saai grijze muren hingen jachttroffeën. Dit vertrek vormde de bovenste verdieping van de donjon, een hoge, brede toren temidden kasteel Hanidy. Het was hoogste punt van het kasteel met een uitzicht dat zich strekte tot aan Vessa in het noorden, de vuurheuvel in het oosten, het Godendal in het zuiden en de Ilog rivier in het westen. Midden in de kamer, voor het bed en naast het bureau stond een open haard. Zachtjes knetterde het vuur, het bracht een welkome warmte in de hoge torenkamer.
Achter het eikenhouten bureau zat een jongeman, iets ouder dan twee dagen oud, strak achterover gekamd, kastanjebruin haar dat bijna zwart afstak bij de spierwitte huid en twee grijze ogen die lusteloos als altijd voor zich uit staarde. In zijn hand hand rustte een ganzenveer. Zwarte inkt verspreidde zich in een mooi, doch slordig geschreven handschrift over het maagdelijk witte papier. Een zucht ontsnapte zijn mond. Hij leunde achterover in de luie stoel. Het hout kraakte en het leder knispert zacht onder het toch niet zo zware gewicht. Over de benen heen lag een berenkleed. Zelf geschoten, de zomer ervoor, in Vessa. Wat was hij trots geweest, even vergat hij zelfs de miezerige situatie waarin hij zat.
Er werd op de deur geklopt. De jongeman moest goed luisteren om het te horen. De deur was gemaakt van drie duimen dik hout, dik genoeg om het harde gebons te doen verstommen tot een zacht, weggemoffeld geluid dat nauwelijks luid genoeg was om de aandacht op te eisen van de bewoner. ‘Ja, kom binnen.’

De deurklink bewoog zich langzaam naar beneden, de roest had het metaal ver aangetast. Wat volgde was een luid gepiep en gekraak. De scharnieren waren slecht en het zware hout was verzakt tot het bezwaard over de bruin stenen vloer heen schuurde. ‘Mijn heer, uw moeder wenst u te spreken.’ In de deuropening stond een Helenaid, gekleed in een traditioneel, asgrauw harnas, bekleed met uistekende stale doorns van soms wel wel 3 voet lang. Op zijn hoofd stond een kuiphelm, door het vizier heen schenen twee ogen als een fel licht. Op zijn rug hingen twee gekromde slagzwaarden die in een ovale punt eindigde en in zijn hand hield hij een brandende fakkel. Aan zijn armen en benen hingen kettingen die zijn aanwezigheid bij elke beweging verraadde. Zelfs voor een Helenaid was de humanoïde man groot, zeker zeven voet en met de doorns erbij oogde hij nog veel groter.
‘Ik zal mij spoedig bij haar melden,’ antwoordde de jongen, zijn ogen bleven gericht op het papier. ‘neem de zondaling vrij. Ik heb je toch niet nodig.’
Een valse lach van trainatie ontsnapte de Helenaid. ‘Uw vader was heel duidelijk in zijn opdracht. “Blijf bij hem, waar hij ook naar toe gaat.”,’ citeerde de man in een slecht impersonale stem. . ‘Waar u gaat, gaan wij.’ Zijn echte stem was demonisch laag. ‘Ik blijf hier gewoon staan, en mijn mannen blijven gewoon beneden wachten.’
Andimy dipt de veer in de zwarte inkt. ‘Grappig hoe iedereen mijn vader te spreken krijgt, behalve zijn enige zoon.’ Zijn gezicht vertrok van pijn en verdriet. ‘Ga nu, Ezikiel, ik heb je toch niet nodig.’ De vertrekken van zijn moeder waren gelegen in het paleis achter de donjon, aan de andere kant van de kleine binnenplaats, te midden van het kasteel waar het onderdeel van uitmaakte. Een afstand die hij makkelijk zou kunnen overbruggen zonder zijn lijfwachten.
De Helenaid deed zijn helm af. ‘En ik hoef mijn kop niet te zien op een staak.’ Zes gemene slachttanden staken uit, vier boven en twee onder. Uit zijn mond, tussen de twee slachttanden door ontrolde zich een lange tong die reikte tot aan het skeletten gegraveerde borstplaat. Zijn neus was platgeslagen en viel ver weg achter het uitgestoken voorhoofd. ‘Ik snap dat u het niet prettig vind om iemand achter u te hebben staan, maar het is voor uw eigen bestwil.’
Beledigd draaide de prins zich om. ‘Mijn eigen bestwil?’ vroeg hij. ‘Van het één op het andere moment krijg ik lijfwachten. en word ik zo ongeveer opgesloten in mijn eigen vertrekken. Ondertussen word ik gedwongen om mezelf te verdrinken in boeken naar het eindeloze gezever van Dastan.’
‘Mijn mannen is hetzelfde lot beschoren. Ze brengen de tijd door in verveling, weggestopt in een ruimte zo groot als de uwe,’ weersprak de kapitein.
‘Mijn vader betaald u tenminste nog goed, ik krijg hier helemaal niks voor.’
‘Uw vader betaald u met de troon.’

Reacties

L.P.
Laatst aanwezig: 2 dagen 7 uren geleden
Sinds: 10 Apr 2019
Berichten: 60

Globaal gezien vind ik dat je schrijfstijl wel goed zit. Ik wil je wel vragen: is het de bedoeling dat je als vertellen vertelt over het verhaal i.p.v. de beleving neerschrijft vanuit je personages? Ik kan me herinneren dat je meer aanleunde tegen die 2de schrijfstijl bij je eerder geplaatste stukje. Probeer 1 perspectief te kiezen, en dat aan te houden. Het stuk waarover ik het heb, is het stuk "Achter het eikenhouten bureau zat een jongeman ...enz." Dat lijkt erop als je van bovenaf meekijkt naar een tafereel. Het begin zou nog kunnen doorgaan als gewoon een beschrijving door de ogen van de prins.

"iets ouder dan twee dagen oud"
--> Dit kan ik moeilijk plaatsen? Wat is ouder dan 2 dagen? Als ik het zo lees, dacht ik eerst aan de jongeman, maar dat kan niet. Zijn haar? Het likt me vreemd om iets over iemands haar te zeggen in termen van leeftijd (dagen oud).

"Een zucht ontsnapte zijn mond"
--> "Een zucht ontsnapte uit zijn mond."

"naar toe"
--> "naartoe"

"Ik snap dat u het niet prettig vind"
--> de "u" is het onderwerp van je werkoord "vind", dus het is "vindt"

"verdrinken in boeken naar "
--> boeken gaan over iets, niet naar iets.

2x "vader betaald"
--> vader betaalt

Ook actief op: Sweek (L.P., @elpee) en Wattpad (L.P., @LP_elpee)

InSpe
Laatst aanwezig: 2 weken 3 dagen geleden
Sinds: 1 Feb 2015
Berichten: 57

Het verhaal spreekt mij wel aan. Je schrijfstijl vind ik ook prettig alleen zijn – hier en daar – sommige zinnen inderdaad te lang, met teveel omschrijving.

Ik heb een paar opmerkingen:

Jachttroffeën. Moet zijn: jachttrofeeën
temidden moet zijn: te midden. Maar ik denk dat je bedoelt: in het midden van
uistekende stale. Moet zijn: uitstekende stalen

‘neem de zondaling vrij. Ik heb je toch niet nodig.’ Deze zin snap ik niet. Wat is zondaling? (is dat een bepaalde dag van de week, of een moment van de dag?)

De kamer was ovaal en aan de saai grijze muren hingen: De kamer was ovaal en aan de saaiE grijze muren hingen

Zachtjes knetterde HET vuur, HET bracht een welkome warmte in de hoge torenkamer. Ik vind dit mooier: Het zacht knetterende vuur bracht een welkome warmte in de hoge torenkamer. Dan krijg je niet 2 maal het woordje HET achterelkaar.

kraakte en het leder knispert: kraakte en het leder knisperDE (kraakte is v.t. dus moet knisperde ook v.t. zijn)

Zwarte inkt verspreidde zich in een mooi, doch slordig geschreven handschrift : Nu staat er dat het handschrift mooi is geschreven. Dat kan niet. Je schrijft mooi, maar je HEBT een slordig/of mooi handschrift.

Over de benen heen lag een berenkleed. Zelf geschoten, : Je schiet geen berenkleed , maar de beer. (wat is trouwens een berenkleed?)

Humanoïde trainatie impersonale. Deze woorden vind ik te moeilijk om de tekst vloeiend te kunnen lezen.

3 voet lang: drie voet

Een woordenboek is de enige paats waar succes voor werk komt

eppicninjabunny
Laatst aanwezig: 13 uren 5 sec geleden
Sinds: 19 Jun 2017
Berichten: 89
L.P. schreef:

"iets ouder dan twee dagen oud"
--> Dit kan ik moeilijk plaatsen? Wat is ouder dan 2 dagen? Als ik het zo lees, dacht ik eerst aan de jongeman, maar dat kan niet. Zijn haar? Het likt me vreemd om iets over iemands haar te zeggen in termen van leeftijd (dagen oud).

Ik had het misschien moeten vermelden, maar zoals in H1 werd vermeld is de dag en nacht cyclus in het verhaal anders dan in het leven zoals wij dat kennen. Het is meer zoals boven de poolcirkel, waar de zon soms maandenlang niet meer onder/boven komt, in dit geval kan het zelfs jaren of zelfs decennia duren.

Verder waren de andere punten zeer nuttig, ik zal er aan werken en de spellingsfouten eruit halen.

Parttime schrijver, grafisch ontwerper en youtuber

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!