Start » Proeflezen » [roman] De strandwandeling

[roman] De strandwandeling

Door: Miller
Op: 19 september 2019

Ik benoemde het al kort even in een andere post: naast mijn huidige manuscript heb ik nog ideeën voor andere boeken.
Na het eerste fragment van mijn huidige boek hier geplaatst te hebben, heb ik de feedback en de adviezen ter harte genomen en ben ik een aantal weken geleden gestart met research voor dit nieuwe project. Tegelijkertijd heb ik al een beginnetje gemaakt met het verhaal.

Ik ontvang graag de volgende feedback:

1. is dit een vlotte stijl, die...
2. uitnodigt tot verder lezen
3. is dit een goede kennismaking met de hoofdpersoon?
4. klopt het grammaticaal?

Ik ben benieuwd!

Rick

Fragment: 

Ik struikelde, ik viel, ik lag. Dat was uiteraard al vervelend genoeg, maar helaas wel kenmerkend voor een vakantie die me uitzonderlijk slecht beviel. De stenen waren glad. U weet wel, met zo’n vieze laag slijmerig alg. Spekglad. En de keien lagen los, de golven waren sterk. Dat wist ik, ik wist al die dingen, maar ik moest er weer zo nodig op uit. En ik moest pootjebadend door het water, want ik wilde waar voor mijn geld en tenminste één keer van het resort af. Een keer het authentieke Spanje ontdekken. Hoewel een strook zand van 1500 bij 25 meter, volgepakt met roodverbrande, vies zwetende, dikke toeristen, natuurlijk nauwelijks het echte Spanje te noemen is. Hoe dan ook, dat had ik beter niet kunnen doen. Ik maakte nogal een smakkerd toen ik achterover viel. Niet alleen voelde ik de pijn van de val- en vooruit, ook de bijbehorende schaamte- ik kon me ook de spierpijn die onherroepelijk volgt op een goede val, al goed indenken. Ondanks dat de keien niet zo comfortabel lagen (uiteraard, het zijn keien!) viel het me alleszins mee. Het lag beter dan mijn bed, waar een kuil in de matras (waar ik iedere ochtend met een touwladder uit klom) maakte dat de nachten nauwelijks soelaas boden voor de dagen die ik hier doorbracht.

Ik voelde de stenen tussen mijn ribben; mijn hoofd op een scherpe steen, maar ik genoot ook van het uitzicht. Mijn blik gericht op een oneindige, blauwe lucht, de zon op mijn gezicht. Het enige wolkje aan de hemel, veranderde in een gezicht (pareidolie, heet dat), en ineens voelde ik dingen die ik in geen jaren heb gevoeld. Ik voelde tevredenheid, voldoening zelfs, en innerlijke rust. Ik draaide mijn hoofd naar links, naar de oneindig grote zee en de horizon (een afstand die ineens te overbruggen leek), en zag hoe een golf op me af rolde. Het deerde me niet toen ik overspoeld werd, toen ik een sloot zeewater binnenkreeg. Het zout in mijn ogen… het maakte me niets uit. Ik zag een witte flits, precies op de horizon. Het witte licht breidde zich uit, het slokte alles op, als een zwart gat (maar dan dus wit). Mijn hele omgeving verdween en toen het licht bij mij aankwam, omarmde het me. Ook ik werd opgeslokt en verdween.

Ik lachte weer eens! Niet het soort lach op vakantiekiekjes, op plekken waar het te heet was en te druk om de toeristische trekpleister überhaupt te zien; of tijdens etentjes met het gezin, in het restaurantje dat het dichts bij het appartement ligt, omdat ‘we’ niet te ver willen lopen, waar niemand tevreden is over het menu en waar blijkt dat de kinderen niet eens mee hadden gewild op vakantie, terwijl ik ze juist voor geen goud thuis achter had gelaten. Niet het soort lach dat je vrouwlief voorschotelt als een opgewarmde kliek, als ze je weer eens vraagt of ze niet te dik is geworden voor die jurk (spoiler alert! Je bent inderdaad te dik geworden en dat weet je zelf ook); of in de kroeg met oude vrienden, waarmee je niets meer gemeen hebt, behalve dat ieder van ons gevangen zit in ons huwelijk en we met smart terugdenken aan de tijd vóór onze kinderen. Het is dat het maken van nieuwe vrienden me op deze leeftijd nogal een klus lijkt.

Waar was ik? O ja… juist, het witte licht dat me opslokte. Dat was gisteren. Gisteren was de dag dat ik mijn schedel openspleet op de keien. Dat was de dag dat ik overleed. Ze vertelden me hier dat als ik niet overleden was aan die grote hoofdwond (het schijnt dat er een stuk schedel ontbrak en dat mijn hersens zichtbaar waren), ik wel verdronken was. Het werd net vloed, ziet u.
Ik zou hoe dan ook sterven gisteren.
Een vroegtijdig overlijden is werkelijk de kers op deze vreselijke vakantie, maar bemoeilijkt de rest van mijn leven behoorlijk. Ik zal ze hier wel even vragen hoe definitief het is.

Mag ik u een vraag stellen? (Ik ben net dood, u gaat toch geen nee zeggen! Gun me dit verzetje.) Heeft u weleens nagedacht over de dood? Over wat er daarna gebeurt? Ziet u een Stairway to Heaven voor zich, of een Highway to Hell? Dat heeft niet alleen te maken met uw muzieksmaak, of met hoe u uw leven heeft geleid. Nee, zelfs niet met de snelheid waarmee u zich het liefst verplaatst.
Wat zegt uw geloof hierover? Geloofd u überhaupt? Ik heb een degelijke, katholieke opvoeding genoten, had een Godvrezend man moeten zijn. Maar een groter gnostische atheïst zult u niet treffen. Ik daag u uit.
Ik schrok me dan ook wezenloos toen de nevelen optrokken, iemand het witte licht uitdeed en me vertelde dat ik dood was- maar toch ook weer niet.

Reacties

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 1 uur geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179

1. is dit een vlotte stijl
Ik vind van wel

2. uitnodigt tot verder lezen
Ja

3. is dit een goede kennismaking met de hoofdpersoon?
Ja

4. klopt het grammaticaal?
Volgens mij wel. Voor mij hoeven alleen de teksten tussen haakjes niet. Het haalt me uit het verhaal en/of ontkracht de zin.
Het gebruik van 'spoiler alert' is volgens mij niet juist Een spoiler alert is het verklappen van een plot of in ieder geval informatie die later aan de orde komt, niet het zeggen (of juist het verbergen) van de waarheid.
Ik voelde de stenen tussen mijn ribben; mijn hoofd op een scherpe steen, maar ik genoot ook van het uitzicht. Mijn blik gericht op een oneindige, blauwe lucht, de zon op mijn gezicht. Het enige wolkje aan de hemel, veranderde in een gezicht
Dit vind ik vreemd. Stenen tussen de ribben dus HP ligt op zijn buik. Zijn hoofd op een scherpe steen dus die moet naar beneden gericht zijn. Dan is er geen sprake van een uitzicht en helemaal niet van een wolkje dat te zien is.

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76

Punten 1, 3 en 4 ja. En met humor.
Het nodigt mij niet uit tot verder lezen omdat je als schrijver mij, als lezer, rechtstreeks aanspreekt.
Dat onderbreekt mijn “leesflow”.
Opvallend is dat je dit niet doet bij je andere fragment dat je zojuist plaatste: Therapeutisch flirten.
Daar zit ik echt in je verhaal, nieuwsgierig hoe het verder gaat.
Wellicht een kwestie van smaak, benieuwd wat anderen vinden.

One day I master it all.

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76
Renske53 schreef:

Stenen tussen de ribben dus HP ligt op zijn buik.

Ik zou daar een anatoom naar laten kijken. Bij mij lopen de ribben door tot aan mijn wervelkolom.
Wat de onderrug betreft is het geschrevene correct.
Misschien formuleren als: . . . tussen mijn ribben en onder mijn schouderbladen.

One day I master it all.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 8 uren 2 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

Miller,

ik vind het niet vlot en daarom nodigt het mij niet uit tot verder lezen.
Je begin:

Citaat:

Ik struikelde, ik viel, ik lag. Dat was uiteraard al vervelend genoeg, maar helaas wel kenmerkend voor een vakantie die me uitzonderlijk slecht beviel. De stenen waren glad. U weet wel, met zo’n vieze laag slijmerig alg. Spekglad.

Hetzelfde met alleen jouw woorden, na schrappen:

Ik struikelde, ik viel, ik lag. Dat was vervelend en kenmerkend voor een vakantie die me slecht beviel. De stenen waren spekglad, met zo’n vieze laag slijmerige alg.

Naar mijn smaak leest dat vlotter. Mijn tip: houd het strak, vermijd de vulwoorden. Geldt ook voor de zinnen die zich rechtstreeks tot de lezer richten - dat is niet goed/fout, maar het wordt al snel metafictie, en daarmee verstoor je de fictionele droom. Anders gezegd: de lezer weet dat de schrijver aan het woord is.
Ook de zinnen tussen (), waarom zou je dat doen?

Samengevat, maak een keus voor een perspectief, 1e persoon, en schrijf consequent vanuit die ik, zonder stem vd schrijver.

succes.

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 1 uur geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179
Don Leone schreef:
Renske53 schreef:

Stenen tussen de ribben dus HP ligt op zijn buik.

Ik zou daar een anatoom naar laten kijken. Bij mij lopen de ribben door tot aan mijn wervelkolom.
Wat de onderrug betreft is het geschrevene correct.
Misschien formuleren als: . . . tussen mijn ribben en onder mijn schouderbladen.

Goed punt, als ik iets voel tussen mijn ribben dan ga ik er direct vanuit dat ik op mijn buik lig. Stenen moeten wel gigantisch in je rug gedrukt worden, wil je die tussen je ribben voelen denk ik. Het 'leest' gewoon niet goed (bij mij). De toevoeging: 'schouderbladen' haalt die twijfel direct weg hoe de HP nu ligt en is duidelijker.

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 1 uur geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179
janpmeijers schreef:
Citaat:

Ik struikelde, ik viel, ik lag. Dat was uiteraard al vervelend genoeg, maar helaas wel kenmerkend voor een vakantie die me uitzonderlijk slecht beviel. De stenen waren glad. U weet wel, met zo’n vieze laag slijmerig alg. Spekglad.

Hetzelfde met alleen jouw woorden, na schrappen:

Ik struikelde, ik viel, ik lag. Dat was vervelend en kenmerkend voor een vakantie die me slecht beviel. De stenen waren spekglad, met zo’n vieze laag slijmerige alg.

Vind ik ook beter lezen! Woorden als 'helaas, uiteraard, uitzonderlijk' mis ik in dit voorbeeld niet.

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

Miller
Laatst aanwezig: 6 dagen 23 uren geleden
Sinds: 2 Jul 2019
Berichten: 31

Dank voor alle feedback!

Ik zal letten op de vulwoorden, dat haalt inderdaad de vaart er uit. Het past wel bij de hoofdpersoon, maar de leesbaarheid mag hier natuurlijk niet onder lijden.

Ik richt inderdaad wat zinnen rechtstreeks tot de lezer, het is dan ook mijn doel om metafictie te creëren en de fictionele droom te verstoren. Ik wil de fourth wall doorbreken.

Het verhaal speel zich af na de dood van de hoofdpersoon, hij bevindt zich in het hiernamaals, en beschikt daardoor over die kracht. Dat hij dingen tussen haakjes plaatst, is hier ook een voorbeeld van. Het past daarnaast goed bij zijn karakter.
Ik, als schrijver, ben dan ook pertinent niet aan het woord; het is echt de hoofdpersoon zelf die de lezers toespreekt.

Ik begrijp dat het vermoeiend is een boek te lezen dat doorspekt is van dit soort tot de lezer gerichte zinnen en bijzinnen tussen haakjes, maar ik heb drie soorten hoofdstukken in mijn hoofd en de hoofdpersoon richt zich in slechts 1 soort hoofdstuk direct tot de lezer. Het gaat om de hoofdstukken waarin hij terugkijkt op zijn laatste dag, zijn dood en zijn eerste stapjes in het hiernamaals.

Daarnaast is de structuur van het verhaal nu nog conceptueel, ik kan hier nog van alles in veranderen. Zo kan ik de mate waarin de HP de lezer toespreekt en hij toevoegingen doet, nog aanpassen.

Heb ik met deze extra uitleg een beeld kunnen scheppen van mijn bedoelingen met dit verhaal? Heb ik mijn keuze de HP zich rechtstreeks tot de lezer te richt kunnen rechtvaardigen?

Ik ben benieuwd!

Rest mij nog te zeggen dat het stuk 'therapeutisch flirten' niet van mij is, Don Leone.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!