Start » Proeflezen » [roman] De maalstroom

[roman] De maalstroom

Door: Vonn
Op: 30 december 2017

Dag allemaal,

Ik schrijf een echte "whodunnit" en ben daarmee zo'n 25000 woorden op weg. Ik plaats hier de proloog. Ik wil graag het volgende weten: worden er teveel details beschreven? Welke indruk krijgen jullie van de mannelijke persoon, wie denken jullie dat hij is? Leest het gemakkelijk? Ten slotte: zou je het verhaal verder willen lezen? Bedankt voor jullie feedback!

Fragment: 

PROLOOG

Hij keek neer op haar bewegingloze lichaam en besefte dat ze dood was. Hij knielde naast haar en streek een haarlok uit haar gezicht. Ze lag languit op de bank, haar linkerhand, met aan haar vinger een gladde gouden ring, rustte op haar borst, haar rechterarm hing slap naar beneden. Om haar pols droeg ze een gouden schakelarmband met vier groene hartjes eraan. Haar blik was gebroken en haar gezicht was opgezwollen. Zelfs in de dood was te zien dat ze een schoonheid was geweest. Haar lange blonde haren lagen als een waaier om haar heen. Ze droeg een soepele katoenen jurk. De zwarte stof was bezaaid met rode en roze bloemetjes. Haar slanke taille werd geaccentueerd door een smal rood ceintuurtje. Een rode pump stak half aan haar rechtervoet. De linkerschoen vond hij half onder de bank geschoven.
Op de grond naast de bank lag een kussen en bij de tafel lag een stoel op de grond. Hij liep er naar toe en zette te stoel weer overeind. Het kussen legde hij in een leunstoel. Hij keek om zich heen, speurend naar bewijsmateriaal. Op de salontafel stond een beker, nog voor de helft gevuld met koffie en een lege beker. Hij nam beide bekers mee naar het aanrecht, waste ze zorgvuldig, droogde ze af en zette ze in het keukenkastje.
Hij controleerde de slaapkamer. Het bed was strak opgemaakt en op het nachtkastje lag een pakje papieren zakdoekjes. Hij liet het pakje in de zak van zijn colbert vallen. De badkamer was keurig schoon. Terug in de woonkamer zag hij een grote tas, bedrukt met vrolijk gekleurde bloemen naast de bank staan. Hij ritste de tas open en bekeek snel de inhoud. Haar handtas hing om een van de stoelen bij de tafel. Hij nam de tas op en zocht naar haar portemonee. Hij vond haar pinpas, wat papiergeld en kwartjes en dubbeltjes. Achter een afgesloten vakje vond hij opgevouwen pondbiljetten. Haar paspoort was in een plastic hoesje gestoken en hij haalde het eruit. Hij opende het boekje en keek naar de foto van een beeldschone jonge vrouw. Haar lichtblonde haar hing in krullen om haar gezicht. Haar fonkelende donkerbruine ogen straalden levenslustig in de cameralens. Ze had een parmantig wipneusje en een betoverende glimlach. Haar tere gelaatstrekken gaven haar een aandoenlijke uitstraling en tegelijkertijd klasse.
Hij stopte het paspoort terug in het hoesje en daarna in het handtasje. Hij zag een mintgroene agenda met aan de zijkant een kleine pen gestoken. De handtas gooide hij samen met de rode pumps bovenop de inhoud van de grote gebloemde tas en ritste die daarna dicht. Hij zette de tas naast de bank, uit het zicht. Daar zou hij zich later wel om bekommeren. Hij keek op zijn horloge. Het was tien minuten voor vier in de nacht. Hij liep naar de voordeur, opende deze en keek naar buiten. Het was een bewolkte nacht en er schenen geen sterren. Hij speurde omhoog en zag de afnemende maan. Hij was blij met de duisternis. Die hielp bij wat hem te doen stond. Hij liep terug naar binnen en liet de deur op een kier staan. Hij tilde de lichte last met gemak. Haar hoofd rustte tegen zijn linkerschouder en hij ondersteunde haar met zijn hand. Een lichte parfumgeur drong zijn neusgaten in. Haar zachte haren kietelden tegen zijn kin. Hij keek op haar neer en schudde zijn hoofd. Wat een verspilling van jong leven. Maar hij wist dat het nodig was geweest. Hun zorgvuldig opgebouwde bestaan zou als een kaartenhuis in elkaar storten als bekend zou worden wie ze werkelijk was.
Met zijn rechterhand opende hij de voordeur, keek nogmaals spiedend om zich heen. Er heerste volmaakte stilte. Behoedzaam sloot hij de deur achter zich en liep snel met haar in zijn armen de zwarte nacht in, zich niet verheugend op zijn zelfopgelegde taak.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 2 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4731

Worden er teveel details beschreven? Ik vermoed dat je het antwoord ergens van binnen echt wel weet. En inderdaad, kijk:

Hij knielde naast haar en streek een haarlok uit haar gezicht. Om haar pols droeg ze een gouden schakelarmband met vier groene hartjes eraan. Zelfs in de dood was te zien dat ze een schoonheid was geweest. Ze droeg een soepele katoenen jurk. De zwarte stof was bezaaid met rode en roze bloemetjes. Een rode pump stak half aan haar rechtervoet. Op de grond naast de bank lag een kussen en bij de tafel lag een stoel op de grond. Het kussen legde hij in een leunstoel. Op de salontafel stond een beker, nog voor de helft gevuld met koffie en een lege beker.
Hij controleerde de slaapkamer. De badkamer was keurig schoon. Terug in de woonkamer zag hij een grote tas, bedrukt met vrolijk gekleurde bloemen naast de bank staan. Haar handtas hing om een van de stoelen bij de tafel. Hij vond haar pinpas, wat papiergeld en kwartjes en dubbeltjes. Haar paspoort was in een plastic hoesje gestoken en hij haalde het eruit. Haar fonkelende donkerbruine ogen straalden levenslustig in de cameralens. Haar tere gelaatstrekken gaven haar een aandoenlijke uitstraling en tegelijkertijd klasse.
Hij stopte het paspoort terug in het hoesje en daarna in het handtasje. De handtas gooide hij samen met de rode pumps bovenop de inhoud van de grote gebloemde tas en ritste die daarna dicht. Daar zou hij zich later wel om bekommeren. Het was tien minuten voor vier in de nacht. Het was een bewolkte nacht en er schenen geen sterren. Hij was blij met de duisternis. Hij tilde de lichte last met gemak. Haar hoofd rustte tegen zijn linkerschouder en hij ondersteunde haar met zijn hand. Haar zachte haren kietelden tegen zijn kin. Wat een verspilling van jong leven. Hun zorgvuldig opgebouwde bestaan zou als een kaartenhuis in elkaar storten als bekend zou worden wie ze werkelijk was.
Er heerste volmaakte stilte. Behoedzaam sloot hij de deur achter zich en liep snel met haar in zijn armen de zwarte nacht in, zich niet verheugend op zijn zelfopgelegde taak.

Dus ik kan zonder problemen elke tweede zin uit je tekst schrappen en er ontbreekt nog niets relevants. Voelt zelfs nog altijd een beetje langdradig aan. Tengevolge vorm ik me nauwelijks een beeld van je hoofdpersoon. Ik zie *een* man rondlopen door het huis, en ik zie heel veel attributen van *een* dooie vrouw. Maar iemand rond zien lopen geeft me geen indruk van wie hij zou zijn of wat voor man hij is. Daarvoor moet je stoppen met details opsommen en in zijn gedachten kruipen. Of hem iets bijzonders laten doen. Of hem een situatie geven waar hij op kan reageren. Deze scène is, denk ik, te leeg.

C'est toujours les mêmes qui écrivent...

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 3 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5627

Vonn,
je gebruikt zoveel details dat ik ga nadenken hoe het eruit ziet. Vooral door linkerhand/ rechterarm. Maak een keus voor 1 beeld, zodat de lezer het voor zich ziet - welke arm slap hing is niet relevant.

Citaat:

Ze lag languit op de bank, haar linkerhand, met aan haar vinger een gladde gouden ring, rustte op haar borst, haar rechterarm hing slap naar beneden. Om haar pols droeg ze een gouden schakelarmband met vier groene hartjes eraan.

Als voorbeeld 1 compact beeld (met jouw woorden):
Ze lag languit, een arm hing omlaag van de bank. Om haar pols zat een gouden armband met groene hartjes.
(De lezer vult het in zijn hoofd wel aan - iedereen heeft dit soort shots gezien in films/tv-series.)

Ik krijg geen indruk vd mannelijk persoon, zie verder de opmerkingen daarover in #1

succes.

www.janpmeijers.nl
Nieuwe roman: Ladders van schuim. klik hier

Vonn
Laatst aanwezig: 20 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Dec 2017
Berichten: 11

Dank je wel! Ik maak me nu wel zorgen over die 25000 woorden, dat zijn er waarschijnlijk 12500 teveel, haha.

Wat vinden jullie van de stijl van schrijven, buiten dat het langdradig is? Ben je nieuwsgierig geworden, of verveelt het? Ik streef naar een "kneuterige" schrijfstijl en vraag me af of dat wel gelukt is.

Wat tijd kost, kost tijd

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 3 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5627

Vonn,

Citaat:

Wat vinden jullie van de stijl van schrijven, buiten dat het langdradig is? Ben je nieuwsgierig geworden, of verveelt het? Ik streef naar een "kneuterige" schrijfstijl en vraag me af of dat wel gelukt is.

Ik ben niet nieuwsgierig geworden, evenmin verveeld geraakt. Het verhaal kabbelt gewoon door. Ik lees ook reclameteksten, gebruiksaanwijzingen zonder verveeld te raken. Alleen niet lezen verveelt mij wink
Dat kneuterige is je niet gelukt, daarvoor moet je woordkeus specifieker zijn. Je tekst bestaat voornamelijk uit algemene woorden die in elke situatie toepasbaar zijn. Begin met het selecteren van werkwoorden.
voorbeeld:

Citaat:

Op de grond naast de bank lag een kussen en bij de tafel lag een stoel op de grond. Hij liep er naar toe en zette te stoel weer overeind. Het kussen legde hij in een leunstoel. Hij keek om zich heen, speurend naar bewijsmateriaal.

in dit stukje zijn gebruikt de werkwoorden: liggen, leggen, lopen, zetten, kijken en speuren.
Liggen, leggen, lopen, zetten en kijken zijn werkpaarden, altijd inzetbaar en daarom niet specifiek en ook niet kneuterig. Blijft over 'speuren'. Dat is een specifiek werkwoord en gelijk kneuterig. Dus in kneuterige stijl:
Hij speurde naar bewijsmateriaal bij het kussen naast de bank, bij de ongevallen stoel en bij de tafel.
wink
Serieus: wees specifiek in je woordkeus, ook als je kneuterig wilt schrijven. Vermijd zoveel mogelijk de hiervoor genoemde werk(woord)paarden.

succes

www.janpmeijers.nl
Nieuwe roman: Ladders van schuim. klik hier

Vonn
Laatst aanwezig: 20 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Dec 2017
Berichten: 11

Bedankt voor de kritiek, hier kan ik echt wat mee. Ik ga aan de slag en wil de nieuwe versie hier binnenkort plaatsen. Ik hoop dan opnieuw op feedback wink

Wat tijd kost, kost tijd

Vonn
Laatst aanwezig: 20 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Dec 2017
Berichten: 11

Na de tips die ik heb gekregen heb ik geprobeerd het fragment meer diepgang te geven en overbodige informatie uit het verhaal te houden. Ik zou graag willen weten of dat gelukt is. Is het zo een uitnodiging geworden om het boek te willen lezen? Ook overige kritiek is welkom.
Alvast bedankt voor de moeite!

Fragment:
PROLOOG

Hij knielde naast haar roerloze lichaam op de bank. Zijn ogen gleden over haar lichaam alsof hij ieder detail in zich wilde opnemen Om haar pols droeg ze een gouden schakelarmband met vier groene hartjes eraan. Haar blik was gebroken en haar gezicht was opgezwollen. Zelfs in de dood was te zien dat ze een schoonheid was geweest. Ze droeg een kleurrijke jurk. Een rode pump stak nog half aan haar voet. De andere schoen vond hij half onder de bank geschoven. Een omgevallen stoel en een sierkussen op de grond waren stille getuigen van wat zich had afgespeeld tussen de muren van de kleine vakantiebungalow.
Speurend naar belastend bewijsmateriaal controleerde hij elke ruimte en ontdeed zich ervan. Gedurende een kort moment stond hij schijnbaar besluiteloos met haar lederen tas in zijn handen. Zijn vingers vonden de sluiting. Binnenin vond hij haar paspoort en opende het boekje. Hij zag de foto van een beeldschone jonge vrouw. Haar lichtblonde haar hing in krullen om haar gezicht. Een paar fonkelende donkerbruine ogen straalden en keken levenslustig in de cameralens. Ze had een parmantig wipneusje en een betoverende glimlach. Haar tere gelaatstrekken gaven haar een aandoenlijke uitstraling en tegelijkertijd een zekere klasse.
In de slaapkamer had hij een trolley aangetroffen. Hij gooide haar pumps bij de overige kledingstukken en zette het koffertje naast de bank, uit het zicht. Om haar bagage zou hij zich later wel bekommeren.
Hij keek op zijn horloge. Het was tien minuten voor vier in de nacht. Hij tilde haar op en droeg de lichte last met gemak. Geluidloos opende hij de voordeur en stapte over de drempel naar buiten. Het was een bewolkte nacht en er schenen geen sterren. Hij tuurde omhoog en zag de afnemende maan. Hij was blij met de duisternis. Die hielp bij wat hem te doen stond. Haar hoofd rustte tegen zijn schouder. Vaag drong een vleugje parfum zijn neusgaten binnen. Haar zachte haren kietelden tegen zijn kin. Op haar neer kijkend schudde hij zijn hoofd. Hoewel het hem speet dat haar jonge leven voortijdig was geëindigd, ervoer hij een merkwaardig gebrek aan empathie. Hij voelde een steek in zijn hart toen hij zich daarvan bewust werd. Zover was het dus met hem gekomen. Een kille man met minachting voor het leven...
Met enige moeite zette hij de gevoelens van schuld van zich af. Hij hield zichzelf voor dat het nodig was geweest. Hun zorgvuldig opgebouwde bestaan zou tenslotte als een kaartenhuis in elkaar storten als bekend zou worden wie ze werkelijk was.
Behoedzaam sloot hij de deur. Hij liep snel met haar in zijn armen de zwarte nacht in, om zich heen spiedend, zich niet verheugend op zijn zelfopgelegde taak.

Wat tijd kost, kost tijd

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 3 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5627

Vonn,
Naar mijn smaak een verbetering, het is meer gedoseerd en de handeling staat centraal.
Wat puntjes:

Citaat:

Zijn ogen gleden over haar lichaam alsof hij ieder detail in zich wilde opnemen

niet zijn ogen gleden, zijn blik. En hij wilde elk detail opnemen - niet alsof

Citaat:

Binnenin vond hij haar paspoort en opende het boekje.

je gebruikt boekje om nogmaals paspoort te vermijden, het is een verwarrend synoniem. Laat het weg.
'Binnenin vond hij haar paspoort en opende het.' - de lezer weet dat het een paspoort is.

Citaat:

en betoverende glimlach.

niet op een foto in een paspoort!

Citaat:

In de slaapkamer had hij een trolley aangetroffen.

vvt is niet nodig: 'in de slaapkamer trof hij een trolley aan.'

Citaat:

Hij tilde haar op en droeg de lichte last met gemak.

schrap 'lichte' - met gemak zegt het precies.

Citaat:

Het was een bewolkte nacht en er schenen geen sterren. Hij tuurde omhoog en zag de afnemende maan. Hij was blij met de duisternis.

wees meer precies: geheel bewolkt? dan uiteraard geen sterren te zien. Half bewolkt dan wel sterren en de maan. Maak een keus. Wel een maan te zien, dan geen echte duisternis, enz.

Citaat:

de zwarte nacht in, om zich heen spiedend,

idem - indien echt zwart, valt er niets te spieden.
Wees altijd specifiek in je woordkeus!

succes.

www.janpmeijers.nl
Nieuwe roman: Ladders van schuim. klik hier

Vonn
Laatst aanwezig: 20 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Dec 2017
Berichten: 11

Heel erg bedankt! Ik heb veel aan je commentaar! Jammer dat ik al die puntjes zelf niet had opgemerkt...

Wat tijd kost, kost tijd

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 uur 3 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5627

Vonn,
Graag gedaan. Schrijven is ook schaven, schrappen en herschrijven. Neem je tijd voor nog een herschrijf. Je kent de inhoud en het doel van de scene. Concentreer je in een volgende ronde op elke zin als eenheid. Klopt het wat er staat en staat er wat je bedoelt.

succes.

www.janpmeijers.nl
Nieuwe roman: Ladders van schuim. klik hier

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 2 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4731

Ja, beter. Ik vind het wel nog altijd een erg lang stuk in vergelijking met hoeveel er daadwerkelijk gebeurt.

C'est toujours les mêmes qui écrivent...

Vonn
Laatst aanwezig: 20 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Dec 2017
Berichten: 11

Beiden bedankt. Ik schaaf nog wat verder en hoop dan opnieuw op jullie beoordeling!

Wat tijd kost, kost tijd

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 2 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4731

Goed, als je in gedachten houdt dat het suggesties, indrukken en ervaringen zijn, geen beoordelingen smile

C'est toujours les mêmes qui écrivent...

Ferdy
Laatst aanwezig: 19 weken 3 dagen geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 214

Hi Vonn,

Jan en Diana geven het al aan, wellicht is een nieuwe herschrijf op z'n plaats.

M.i. is de openingszin geen kanjer. Dan herhaal je het woord 'lichaam', en daarna heb je het over 'in de dood'. NB. dat ze niet meer leefde maakt de lezer uit de eerste zin op.

Als je schrijft: "De andere schoen vond hij half onder de bank geschoven." krijg ik het gevoel dat hij op z'n knieen ligt, niet iets dat het beeld (van gewetenloze moordenaar) versterkt - je kan ook schrijven dat haar andere schoen nergens valt te bespeuren (wat betekent dat hij rondkijkt).

Woorden als: speurend, gedurende kan je beter vermijden, daarnaast, schrap bijvoegelijk naamwoorden als:
roerloze, kleurrijke, belastend, schijnbaar, beeldschone (!), fonkelende, parmantig, etc.

Ook gebruik je teveel 'hij' als onderwerp van de zin, dit komt monotoon over; tracht wat andere structuren te gebruiken.

Al met al kan je wat meer 'actie' in de scene brengen (en de beschrijvingen wat meer doceren).

Succes met de herschrijf,
Cheers, Ferdy

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Schrijven
  • 5 essentiële schrijftips van Jonas Jonasson (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween)
  • Alles over het schrijven van een familieverhaal
  • Zo maak je tijd om te schrijven
  • Stoomcursus literaire non-fictie
  • Wat kunnen romanschrijvers leren van toneelschrijvers?
  • Niet de plot, maar het ritme is essentieel voor een goed verhaal
  • Suspense opbouwen? Doseer je informatie

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór maandag 23 juli 16:00 u. een abonnement!

WORD ABONNEE
Schrijven

Ontvang de gratis nieuwsbrief boordevol tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!