Start » Proeflezen » [roman] De Gele Kamer

[roman] De Gele Kamer

Door: Michel Fondu
Op: 23 oktober 2018

Ik ben klaar met de derde herwerking. Het wordt stilaan tijd om te denken aan een uitgever. Of niet?

Laat maar weten of het stuk tekst je boeit, doet verlangen naar meer.
Wat vind je fout en waarom?

Fragment: 

Hoofdstuk 1, 2de stuk

De gevoelens kwamen over Malachi als een zwaar, doorweekt deken toen de sluier van licht langzaam openschoof als een theaterdoek. Voor hem ontvouwde zich een nog steeds vreemd ogende wereld ook al was het niet de eerste keer dat hij hem betrad. Hij zag hoe de bomen hun bladerdak wiegden in de wind. De wolken die voorbijdreven in de blauwe lucht die deze wereld van de materie omspande. Hij hoorde de honderden geluiden die van overal leken te komen. De geuren van gras en steen, het rottende hout dat de dof geworden lakverf deed krullen en het zanderig stof dat zich vermengde met de humus van het gevallen gebladerte. De wind bestrooide het geurenpalet van vergankelijkheid met een zachte ziltigheid. Hij keek nog een laatste keer naar het heldere licht achter hem en het witte, vertrouwde zand onder zijn voeten. Het voelde alsof hij innerlijk werd gedwongen om de behaaglijkheid van een warm bad te verlaten en naakt en onbeschermd in een ijzige kilte te gaan staan.
Hij ademde diep in en bewoog zich aarzelend richting de toegangspoort. De mengelmoes van misnoegen en tegenzin leek elke keer als hij op dit punt was gekomen, toe te nemen.
De opening sloot zich genadeloos achter hem nadat hij schoorvoetend was binnengetreden, de weg terug voor hem verzegelend. Het verzwaarde zijn gemoed nog meer. De mogelijkheid om terug te keren naar zijn eigen wereld, was nu onherroepelijk afgesloten tot hij zijn opdracht had volbracht.
Hij keek naar de oude man en de jongen. Mensen. Met hun scherpe geur van dode huidcellen en de middeltjes die ze gebruikten om de bacteriën die er zich tegoed aan deden, weg te spoelen of te bedekken onder een valse geur van stervende bloemen. Het witte zand van zijn wereld, zacht als meel, was verruild met een ruwe verzameling van kleine en grote stenen in korrelig, geel zand dat de prikte in zijn voeten. Traag stapte hij op het duo af dat stilletjes op een bank zat. Eén van hen was verantwoordelijk geweest voor deze doorgang naar de Vierde Wereld omdat er uiting was gegeven aan een authentieke hartstocht voor de Schepper en uit wiens licht hij net was uitgestapt. Moest hij deze persoon ervoor bedanken of hem erom verwensen?
Malachi draalde langer dan nodig bij de twee gespreksgenoten op het bankje. Tenslotte legde hij, met een aarzeling en een zucht, een hand op de schouder van de oude man en de jongen en bedankte hen om de liefde voor de schepper. Het was tenslotte door dit soort gesprekken dat ook zijn thuis een bestaansreden vond. Waartoe zouden engelen dienen als ze de mens niet meer konden bijstaan in hun tocht door deze verraderlijke woestenij?
Op het moment dat Malachi zijn hand op de schouder had gelegd draaide de man zich plotsklaps om en staarde recht in zijn gelaat. Malachi trok verschrikt zijn hand terug. Er lag een frons in het voorhoofd van de rabbi en Malachi zag duidelijk hoe de mondhoeken onder de witte baard, in een glimlach werden getrokken. Toen stond de Jood recht, wenkte de jongen en liep samen met hem op tussen de grote bomen.
Malachi bleef hen verwonderd staan nakijken. Dit had hij nog niet eerder meegemaakt. Had deze man hem werkelijk opgemerkt. Steeds was hij in zijn opdrachten tot onzichtbaarheid gedoemd. Was het deze keer anders? Hoe fijn voelde het om zich eindelijk opgemerkt te weten. De fascinatie was niet meer om te buigen. Deze man, slechts een figurant in zijn opdracht, fascineerde hem. Hij had al lang verder moeten gaan. De mensen voor wie hij in deze wereld was gekomen, waren niet de jongen of deze Jood. Maar dat deze Jood hem gezien zou hebben kon hij niet naast zich neerleggen. Als er mensen rondliepen in deze wereld die hem konden zien zou het contact veel intenser zijn. Een flits van aan elkaar geregen gedachten van wat hij met dit vermogen zou kunnen doen, schoot door zijn hoofd.
Malachi liet ze een ogenblik toe en schudde ze toen weg. Hoe erg speelden de emoties hem toch steeds parten in deze wereld? Al meteen moest hij er tegen vechten. Hij wilde deze oude man en de jongen volgen terwijl dat niet zo bedoeld was. Het was een gevecht dat hij niet kon winnen. Zijn fascinatie voedde zijn nieuwsgierigheid. Hij wilde weten wie hij was en waar hij vandaan kwam. Waarom was hij een engel, een boodschapper? Hij had het al vaak willen vragen aan zijn opdrachtgevers die permanent mochten verblijven in de Tweede Wereld. Maar als hij bij hen was verdwenen alle verlangens, vragen en gevoelens.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 5 uren 40 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5741

Michel Fondu,

'Laat maar weten of het stuk tekst je boeit, doet verlangen naar meer.
Wat vind je fout en waarom?'

Het boeit me niet en schept geen verlangen naar meer. Het is geen kwestie van fout, alleen dit:

doorweekt deken – doorweekte deken

Wel een kwestie van stijl:

Citaat:

de sluier van licht langzaam openschoof als een theaterdoek.

Ik kan me er niets bij voorstellen. Licht dat langzaam gaat? en zich beweegt als een doek?

Citaat:

Hij zag hoe de bomen hun bladerdak wiegden in de wind.

Het is de wind die het bladerdak wiegt.
en
Stof is zanderig; het licht is helder; het zand is wit en vertrouwd; de kilte is ijzig en bladeren zijn gebladerte.

Waarom alles zo zwaar aangezet? Concentreer je meer op het personage. Wat is zijn doel, zijn gebrek en verlangen, wat drijft hem?

succes.

Etesian
Laatst aanwezig: 15 uren 39 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 156

@ Michel Fondu

Dit fragment leest als een pasteuze woordenmassa die de inhoud overtrekt. Vorm en inhoud dienen elkaar aan te vullen (naar mijn mening en wellicht naar die van uitgevers ook) en dat is in jouw fragment niet het geval.
Je taalgebruik is erg beeldend maar weinigzeggend. Dit plastische dien je volgens mij grafischer te maken. Nu komt het slap over, en dat wil je vermoedelijk niet.

"De wind bestrooide het geurenpalet van vergankelijkheid met een zachte ziltigheid."
Deze zin zou je geheel anders kunnen formuleren. waardoor het in plaats van slap, krachtiger wordt; een suggestie; "Dit was de geur van eindigheid."

"Hij ademde diep in en bewoog zich aarzelend richting de toegangspoort." Engelen ademen? Ook in het hemelse rijk? Ik vind het gek om jouw protagonist menselijke eigenschappen toe te schrijven wanneer hij zich nog niet in de aardse realiteit bevindt. Wanneer je het contrast tussen hemels en aards vergroot zal jouw protagonist ook meer uit de (copieus gesmeerde) verf komen.

"Met hun scherpe geur van dode huidcellen en de middeltjes die ze gebruikten om de bacteriën die er zich tegoed aan deden, weg te spoelen of te bedekken onder een valse geur van stervende bloemen."
Kennelijk is je protagonist niet vertrouwd met zeep en bodylotion maar wel met (de geur van) bloemen? Bij een zin als deze krijg ik niet het gevoel dat deze vanuit het perspectief van een engel is geformuleerd. Maar dat heb je natuurlijk met goddelijke wezens, in een roman worden ze beperkt tot de menselijke taal. Het is dan aan jou als schrijver om dat bovenaardse een leesbare vorm te geven.

Etesian
Laatst aanwezig: 15 uren 39 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 156

@ Michel Fondu

Niet iedereen kan wat jij hier doet. Jouw stijl toont aan dat je iets met de gebruikte taal doet. En het is altijd makkelijker om te matigen dan meer te moeten overdrijven.

Elke negatieve commentaar is hier beter dan geen commentaar.

Succes met de rest van je tekst.

Thérèse
beheerder
Laatst aanwezig: 5 uren 13 min geleden
Sinds: 2 Aug 2009
Berichten: 5776

Wellicht is het een idee om van hoofdstuk 1 (een fragment uit) het eerste stuk te plaatsen? Als verhaal- c.q. boekbegin leest de tekst nogal zwaar, niet heel toegankelijk. Het zou kunnen dat het voorafgaande de lezer wél het verhaal in trekt.

Een paar dingetjes:

Michel Fondu schreef:

De gevoelens kwamen over Malachi

Mogelijk zijn de gevoelens in het voorafgaande beschreven. Indien niet, zou het de lezer helpen wanneer je deze gevoelens specificeerde.

Michel Fondu schreef:

Voor hem ontvouwde zich een nog steeds vreemd ogende wereld ook al was het niet de eerste keer dat hij hem betrad. Hij zag hoe de bomen hun bladerdak wiegden in de wind.

Heel nauwkeurig geformuleerd en toch (naar mijn smaak) een beetje overdone. Waarom niet gewoon een vreemde wereld? Maar voor ons, lezers, is er niets vreemds aan bomen en een wiegend bladerdak (waarbij janpmeijers gelijk heeft dat het niet de bomen zijn die de bladeren wiegen in de wind, maar de wind die de bladeren doet wiegen).

Daarnaast hoef je niet te vertellen dat hij dat zag. Wie anders zou het zien? De lezer kijkt mee met het personage. Laat het bladerdak gewoon wiegen en laat Hij zag achterwege.

Hetzelfde geldt voor:

Michel Fondu schreef:

Hij hoorde de honderden geluiden die van overal leken te komen.

Hij hoorde kan wel weg.

Michel Fondu schreef:

De geuren van gras en steen, het rottende hout dat de dof geworden lakverf deed krullen en het zanderig stof dat zich vermengde met de humus van het gevallen gebladerte.

Veel zintuiglijke indrukken - maar geen beeld van het object waarop de dof geworden lakverf krult. Geef de lezer even een hint. Hij heeft die informatie nodig om het plaatje voor zich te zien.

Michel Fondu schreef:

Eén van hen was verantwoordelijk geweest voor deze doorgang (...)

Dat was hij toch nóg (verantwoordelijk)?

Zo zitten er best wat detailtjes in je tekst om aandacht aan te besteden, waardoor je je verhaal sterker kan neerzetten.

Wat is schrijfflow en wat is het resultaat ervan? Lees het hier.

Michel Fondu
Laatst aanwezig: 4 dagen 17 uren geleden
Sinds: 17 Okt 2018
Berichten: 11

Bedankt allemaal voor de reacties!

Aan de uitleg heb ik werkelijk iets gehad; ik heb intussen het tweede hoofdstuk al herwerkt met de info die jullie gaven. Minder zwaar aanzette, meer op het personage focussen,...

Bedankt voor de feedback. Ik ga in ieder geval het begin ook eens posten. Het zou fijn zijn mochten jullie hier ook je mening over geven. Volgende week zet ik dan de herwerkte versie van dit hoofdstuk online en dan ben ik benieuwd of jullie het een verbetering vinden.

Echt, ongelofelijk bedankt voor jullie ongezouten en vooral bruikbare mening. nog meer bedankt voor jullie tijd en energie om mij te willen helpen!!

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE