Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

[roman] Bobo´s

-De stukjes in Engels of Duits, moeten die cursief? - Heeft iemand een goed alternatief voor de naam ´Jan Doedel´? Of zal ik het laten staan? -Is het stuk (m.n. met alle gedachten van de hoofdpersoon) niet te droog of te weinig actie? -meervoud van bobo is dat echt met ´s? -Zijn er storende cliché´s in het stuk te vinden? (ben me bewust van een aantal cliché´s, mijn vraag is of ze storend zijn voor de lezer) Alle andere feedback is welkom, graag! --------------------------- Bonusvraag: Is dit teveel van het ´´slechte´´? Het leven is soms echt zo hard en dingen kunnen juist tegelijk komen, in dat opzicht is het leven m.i. niet ´´fair´´- desondanks kan het in een verhaal too much worden. Wat denken jullie? Het verhaal betreft een vrouw die ontslagen wordt. Kort tevoren heeft haar carpoolbuddy zich opgehangen aan het plafond.De organisatie was zo hard dat mensen er letterlijk aan onderdoor gingen. Haar zoontje blijkt te zijn misbruikt. Haar vader blijkt een kind te hebben verwekt vlak voor hij gestorven is (anderhalf jaar geleden). De hoofdpersoon stort in, maar wil tegen alles in kiezen voor het leven en voor (de kracht van) de liefde - al was het maar omdat ze sterk wil zijn voor haar zoon. Met hulp van de rastafarian Winston, die ze tot haar goeroe benoemt (die later bankier blijkt te zijn.)

Fragment

Wanneer hij een pauze neemt om wat te drinken, vraagt hij me of ik van reggae hou. You like reggae music? Ik wil graag iets terugzeggen, iets werelds, iets gevats, maar ik kan onmogelijk cooler zijn dan hij. Ik heb al mijn tanden nog, en zelfs geen een heeft een gouden randje. Dus knik ik richting de grond. ´Ja. Yes.´ ´Soothes the soul. But tell me this: why do a beautiful girl like you have so much hate in her eyes?´ Hij praat rustig verder. ´Them are all fools. You have to forgive them, for they do not know what they do. You know?´ Hij lacht erg luid, een paar straatgangers kijken nu wel naar hem. Soms denk ik dat de slimste mensen op de minst voor de hand liggende plekken te vinden zijn, en met het minst voor de hand liggende uiterlijk bovendien. De gekken, de vreemden, de outsiders, niet bovenaan maar juist onderaan de sociale ladder – want niet bereid hun weg naar boven te likken aan de billen van minderbegaafde zielen. Sommigen, sommigen, sommigen lachen zelfs niet om grapjes van hun baas die helemaal niet leuk zijn. Ooit zei een collega, laten we hem Jan Doedel noemen, dat ik op mijn cv moest zetten dat ik een echt authentieke persoonlijkheid ben – maar precies dat zou erg on-authentiek van me geweest zijn, en dus deed ik het nooit. De keus is simpel: authentiek of oud-en-ziek, zo denk ik daarover. Authenticiteit is echter niet iets wat het systeem, of, minder dramatisch, de wereld waarin wij leven, stimuleert, sterker nog, die wereld maakt het kapot, het past niet, het kan niet – niet in de corporate wereld van vandaag. Domheid promoveert elkaar. De intelligentste man ter wereld werkt in een bar en ik snap dat. Als bouncer. Oké, als hobby schreef hij ook nog een leuk theorietje van alles, dat terzijde. De meeste mensen zijn minder begaafd. Meerdere van hen werken bij Tiplo. ´I am tired,´ zeg ik verontschuldigend. ´Sit down,´' zegt de rastafarian, die Winston heet, en tatsächlich geboren is in Jamaica. Dat doe ik. Ik sluit mijn ogen en luister. Ik voel de late namiddagzon op mijn gezicht, het geluid van mensen vermengd met etensgeuren, een en al beweging die maakt dat alles vertrouwd is, ik denk aan alles wat ik heb gezien, wat ook vertrouwd is, zonder dat ik er ooit echt naar gekeken heb, de ingang van de DM, het bloemenwinkeltje, de vastgebonden zwervershonden met hun typische sjaaltjes in een driehoek gevouwen om de nek (zwervershondensjaaltjes, noemt Julian die), de lucht van Currywurst met Pommes die komt en gaat met de mensen die zich erop getrakteerd hebben op het pleintje nebenan. Geur en kleur en muziek mengen zich en alles is goed, hier, ik voel me gelukkig, ik kan wel janken. Hier op de grond, auf ein Mal, aus dem Nichts, hier, naast deze zingende rasta-nachtegaal zonder een complete set tanden, wiens zinnen als parels naar buiten golven, maar de meeste mensen zijn als zwijnen en horen niet. Hier is het goed, ik wil dit vasthouden, dit gevoel, ik weet niet waar het vandaan komt, maar het is alsof de muziek, de woorden evengoed als de klanken, een dikke warme beschermende deken om me heen slaan, terwijl ze, tegelijkertijd, mijn hart doorboren. Alsof mijn hart opengaat en de hele zon erin zou passen, maar tegelijkertijd is daar die beschermende laag, die verhindert dat niet alleen de zon maar elke rondslingerende glasscherf naar binnen gaat– iets wat niet ongewoon is voor hen die hun hart openen, hun zwakte tonen... er past meer liefde in, maar ook meer van al het andere. Ik ben gelukkig. Ik weet niet waarom, maar wil dit vasthouden. Is het de late middagzon? Dat werpt de wereld sowieso in zo´n magisch licht. De dag is voorbij, facit, maar er is nog licht en warmte en gezelligheid en wie weet wat er nog komt. Ik beweeg me op de muziek, zachtjes, zachtjes. Ik huil ook, zachtjes. We leven in a friendly universe, ondanks alles, alles, ik heb lief. Die slimste man, Christopher Lagan heet hij, wil graag de hele wereld in zijn geest kunnen houden, tegelijkertijd, ik wil graag de hele wereld in mijn hart houden, ik ben een groot open hart, kloppend, levend, zacht en warm. Das ist doch alles kein Problem. Wir sind doch alle Freunde. Ondanks alles wil ik liefhebben.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Reactie op fragment? Ik vraag me af of het toevallig is dat er nog niemand op dit stuk gereageerd heeft? Komt het door de titel? Spreekt het je niet aan? Of is het toch gewoon toevallig? Ik sta open voor positieve en negatieve feedback. Ìn mijn achterhoofd speelt ook onderstaande mee (wat mogelijk onder een ander topic hoort, excuses) Ik heb eens een novelle opgestuurd naar een aantal uitgevers en daar gebeurde me hetzelfde: ik kreeg een keer een reactie dat uitgever X het graag wilde uitgeven maar dan wel als ik 1500 Euro betaalde (ik heb hiervoor bedankt), uitgever Y die eerst wilde weten of ik ervoor openstond zelf bij te betalen en dan nog de uitgevers die gewoon niet gereageerd hebben. Niet eens een afwijzing, niets. Doe ik hier iets verkeerd? Ik zou het graag weten als dat zo is. Maar misschien is vandaag gewoon even mijn dag niet, dat zou goed kunnen..... (schrijfdipje).

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Jo-AnnE, Het is niets persoonlijks hoor. Ik merk zelf dat het qua activiteit nogal kan schommelen op dit forum. Zo zijn er dagen waarop een tiental reageert, dan zijn er dagen dat er geen enkele reactie is. Dus daar ligt het niet aan. Wat betreft je stuk en je vragen: - Bobo's is inderdaad met 's. - Ik zou de Engelse en Duitse stukjes inderdaad cursief doen. Bijvoorbeeld in je eerste twee zinnen. Eerst beschrijf je al zijn vraag, daarna stel je letterlijk de vraag. Die zou ik dan cursief doen. Of eigenlijk is het al dubbelop, dus zou ik het weglaten, maar aangeven dat hij Engels spreekt. - Overigens, spreekt Winston Jamaicaans Engels? Dat verklaart dan een aantal dingen, maar ik zou dat dan meteen duidelijk maken aan de lezer. Anders heb je wat foutjes in de Engelse fragmenten zitten, bvb "why do a beautiful girl.." moet zijn: "Why does a beautiful..", en die zijn storend. - Ik zou het Jan Doedel stukje eruit laten. Je spreekt hier ineens de lezer aan ("Laten we hem Jan Doedel.."). - Pas in de vierde alinea introduceer je Winston volledig, zijn afkomst en dat hij een rastafari is. Ik zou dit wat eerder in je verhaal verwerken. Het is nu ineens een soort van twist van een man die een kalm, goedgehumeurd praatje maakt, die ineens verandert in haar goeroe. Het veranderde voor mij compleet het beeld dat je eerder van hem schetste. - De Duitse stukjes vind ik persoonlijk erg storend. Tenzij de HP van Duitse afkomst is, maar dit wordt mij niet duidelijk uit je verhaal. Ik zou dat dan in het begin introduceren wanneer ze praat met Winston. Iets in de trant van dat haar Engels een licht Duits accent draagt en dat ze soms even moet nadenken omdat ze wel het Duitse woord weet maar niet de juiste vertaling ervoor in het Engels/Nederlands. - Je gebruikt een aantal keer woordherhalingen. In eerste instantie prima, maar vanaf alinea z\es wordt het storend. "Sommigen, sommigen, sommigen" - "zachtjes, zachtjes. ik huil ook, zachtjes" - "alles, alles," . - Je titel is inderdaad niet erg pakkend. Het is dat je van tevoren wat uitleg geeft, maar dan nog vind ik het niet erg passen bij het verhaal. Je geeft al aan dat het gaat om iemand die heel veel meemaakt, maar ondanks alle ellende ervoor kiest om het positieve te zien en er voor te vechten. Probeer daar iets mee. Bobo's klinkt zo hol en leeg voor wat je schrijft. - Wat ik tot nu toe lees vind ik het niet een te grote opstapeling van ellende. Er zijn inderdaad genoeg mensen die heel wat meemaken - het leven is daar zeker niet fair in. Maar pas wel op dat je er niet een te grote brij van maakt. Het gaat de meeste lezers er niet om wat de HP allemaal meemaakt, maar juist de weg die de HP aflegt hoe om te gaan met alle ellende. Dat is wat lezers - en ik denk eigenlijk iedereen wel - pakt en aantrekt. Al met al: In de eerst helft van je verhaal neem je me mee, maar daarna raak ik je kwijt wanneer je telkens switcht tussen Nederlands, Duits en Engels. Ook in de laatste alinea's schrijf je je zinnen wel erg lang. Ik mis de pauzes, de ademhalingsmomentjes. Misschien komt het omdat de hoofdpersoon aan van alles tegelijkertijd denkt, maar het maakt het ook voor mij als lezer erg chaotisch om haar nog te kunnen volgen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Oh, en wat de uitgevers betreft: ik zou zeker oppassen met die uitgeverijen die van tevoren een investering van jouw kant eisen. Daar zijn al genoeg drama's uit voortgekomen. Op dit forum vind je diverse topics daarover. Daarnaast is het inderdaad zo dat niet elke uitgeverij een terugkoppeling geeft wanneer ze een manuscript afwijzen. Beetje net zoals solliciteren, vandaag de dag. Als je al een afwijzing krijgt, mag je blij zijn. Maar uiteraard kun je altijd contact met ze opnemen en vragen waarom je nog geen reactie ontvangen hebt of waarom ze je manuscript afgewezen hebben. Veel succes! :thumbsup:

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hi Kahlyn, Dank voor je reactie. Bobo´s slaat nu inderdaad nergens meer op - ik heb dit stuk uit een langer hoofdstuk gekozen en niet bedacht dat dat nu de lading niet dekt. Winston spreekt Jamaicaans Engels. Een aantal dingen die je noemt hebben denk ik te maken met het feit dat het stuk toch niet zo handig gekozen was, of ik had wat meer achtergrondinfo moeten geven. Ik ga ook nog eens nadenken over de introductie van Winston in het verhaal. Wel komt hij in latere stukjes nog vaker aan bod. Helemaal mee eens dat het interessant wordt voor de lezer om te zien hoe een HP omgaat met ellende. Dat is ook de bedoeling om over te schrijven. Winston wordt in dit verhaal een soort goeroe voor de hoofdpersoon. Die heeft een hekel gekregen aan alles wat naar ´´corporate´´ ruikt. (de bobos), maar Winston blijkt zelf later ook bankier te zijn. Het herhalen vond ik zelf erg goed klinken. En toen weer. En weer. (grapje) Maar: toen ik het hardop las, was dat anders. Ik ga nu mijn teksten hardop voor mezelf lezen, dan merk ik eerder of iets werkt of niet, denk ik. Ga er sowieso wat herhalingen uit halen. Jan Doedel will have to go. ;) Het verhaal speelt in Duitsland. Moet ik nog eens naar kijken naar die Duitse stukjes. Moet er nog even de tijd voor nemen om het echt aan te passen, ga ik nog doen. Maar alvast bedankt voor je reactie, daar heb ik echt wat aan. Jo-Ann

Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Blij dat je wat opgeveerd bent. Ik ben nog veel te veel een beginner om goede feedback te geven maar ik begreep je ongerustheid wel.. vrg

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb het aangepast, kon het niet over mijn hart verkrijgen al het Duits eruit te slopen, dat heb ik dus niet gedaan maar: Ik heb wel wat Duits eruit gehaald en ook wat herhalingen. Beide dingen komen veel terug in mijn teksten die ik nu allemaal ga nalopen op deze twee dingen. Dan worden mijn teksten sowieso beter. Dankjewel, Kahlyn! Het moet nog beter, maar hier zit ik een beetje vast. Ik wil namelijk wel wat ideeen kwijt die ik niet alleen maar aan kan tonen (show) of ik weet niet hoe. Het hele verhaal gaat erover dat het leven shit kan zijn, maar dat je dan toch die (volgens Einstein belangrijkste vraag in je leven) moet stellen, leven we in een vriendelijk universum, of niet? Dat doet de HP, maar ze zal steeds weer uitgedaagd worden in haar overtuiging. (zoals de vrouw in de blauwe parka). De weg van ´´slachtoffer´´ naar iemand die alles aan kan, is de weg die ik wil beschrijven. Dit is een stuk uit een langer verhaal, dus kan zijn dat alsnog dingen onduidelijk zijn. Ook lijk ik wat problemen te hebben met cursief dit keer, dus daar s.v.p. geen aandacht aan besteden. @Kahlyn: Nogmaals dank, dus. Ik zie dat ik hier echt een probleempje heb, zag net dat ik kort op elkaar ´´dingen´´ en dan nog eens ´´dingen´´ heb geschreven. Herhaling is symbool voor de sleur die het dagelijkse leven met zich meebrengt (only half kidding) maar moet natuurlijk niet steeds terugkomen in mijn teksten. Ik ga het daarom honderd keer opschrijven. Ik ga mezelf niet steeds herhalen. Ik ga mezelf niet steeds herhalen. Ik ga mezelf niet steeds herhalen... ;)

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
´You like reggae music?´ Ik wil graag iets terugzeggen, iets werelds, iets gevats, maar ik kan onmogelijk cooler zijn dan hij. Ik heb al mijn tanden nog, en zelfs geen een heeft een gouden randje. Dus knik ik richting de grond. ´Ja. Yes.´ ´Soothes the soul. But tell me this: why do a beautiful girl like you have so much hate in her eyes?´ Hij praat rustig verder, zijn stem heeft iets vaderlijks dat me gerust stelt. ´Them are all fools. You have to forgive them, for they know not what they do. You know?´ ´I am tired,´ zeg ik verontschuldigend. ´Sit down,' zegt de rastafarian, die Winston heet en zowaar geboren is in Jamaica. Dat doe ik. Ik sluit mijn ogen en luister. Ik voel de late namiddagzon op mijn gezicht, het geluid van mensen vermengd met etensgeuren, een en al beweging die maakt dat alles vertrouwd is, ik denk aan alles wat ik heb gezien, wat ook vertrouwd is, zonder dat ik er ooit echt naar gekeken heb, de ingang van de drogist, het bloemenwinkeltje, de zwervershonden met hun typische sjaaltjes in een driehoek gevouwen om de nek, de lucht van curryworst met friet die komt en gaat met de mensen die zich erop getrakteerd hebben op het nabijgelegen pleintje. Geur en kleur en muziek mengen zich en alles is goed, hier, ik voel me gelukkig. Hier op de grond, auf ein Mal, aus dem Nichts, naast deze zingende rasta-nachtegaal zonder een complete set tanden, wiens zinnen als parels naar buiten golven, maar de meeste mensen zijn als zwijnen en horen niet. Hier is het goed, ik wil dit vasthouden, dit gevoel, ik weet niet waar het vandaan komt, maar het is alsof de muziek, de woorden evengoed als de klanken, een dikke warme beschermende deken om me heen slaan, terwijl ze, tegelijkertijd, mijn hart doorboren. Alsof mijn hart opengaat en de hele zon erin zou passen, maar dan is daar die beschermende laag, die verhindert dat niet alleen de zon maar elke rondslingerende glasscherf naar binnen gaat – iets wat niet ongewoon is voor hen die hun hart openen, hun zwakte tonen... er past meer liefde in, maar ook meer van al het andere. Ik weet niet waarom, maar even is alles goed. Is het de late middagzon? Dat werpt de wereld sowieso in zo´n magisch licht. De dag is voorbij, facit, maar er is nog licht en warmte en gezelligheid en wie weet wat er nog komt. Ik beweeg me zachtjes op de muziek en huil. ´We leven in een vriendelijk universum,´ denk ik. Ik geloof het. Ik wil de wereld in mijn hart houden -zoals ik ooit op tv de intelligentste man ter wereld hoorde zeggen dat hij graag de hele wereld in zijn hoofd zou willen houden-, ik ben een groot open hart, kloppend, zacht en warm. Ondanks alles wil ik liefhebben. Ik groet Winston en ga bij hem vandaan, ik heb een zoontje, dat eten moet, van wie ik heel veel houd, die niet te lang zonder me kan, ik ben nog geen twee meter bij hem vandaan en ik zie een onbekende vrouw in een korenbloemblauwe parka en een jeans in een rechte lijn op me aflopen, ze beukt in mijn zij met haar elleboog en rent dan weg. Wat is er gebeurd? Het geluk druipt van mijn gezicht af, het valt in kleine korenbloemblauwe plasjes rond mijn voeten, die zich niet direct kunnen bewegen, maar het daarna ook op een lopen zetten, naar huis. ´Hate seeks love because it wants to be transformed,´ hoor ik Winston me achterna roepen, maar ik reageer niet meer. Alles plakt. Zweet onder mijn borsten, onder mijn haar, op mijn rug. Ik hoor mezelf ademen. Het is alsof iemand iets in mij heeft geschud, een innerlijk ei, iets wat niet meer heel gemaakt kan worden, niet meer ontklutst kan worden, als de hersentjes van een pasgeborene, heel even geschud maar, meneer, mevrouw, het was zo voorbij, echt waar, het effect helaas blijvend. Hate seeks love because it wants to be transformed? Gewoon een idiote vrouw in een blauwe parka. Ik voel aan mijn zij. Het doet niet eens echt zeer. Ik had me ook aan de eettafel kunnen stoten, het tafelblad te hard in mijn zij geduwd krijgen, dat zou ook zeer doen, maar een tafelblad heeft het niet op me gemunt.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Jo-AnnE, je opent met een dialoog die afgewisseld wordt met gedachten van de HP. De dialoog eindigt hier:
´Sit down,' zegt de rastafarian, die Winston heet en zowaar geboren is in Jamaica.
de info die je geeft over zijn naam hoort niet in die zin te staan. Suggestie: ´Sit down,' zegt de rastafarian. Hij blijkt Winston te heten en is zowaar geboren in Jamaica. (schrap: 'dat doe ik') 'gelijk verder met: 'Ik sluit mijn ogen en luister. Ik voel de late namiddagzon op mijn gezicht, ' enz Daarna volgen de zintuiglijke waarnemingen van de HP - probeer het met wat minder details. 1 of twee sterke details werken beter dan 5 en concentreer het verhaal op de gedachten van de HP. Rond de scene dan af met een korte dialoog. (Dus niet: ik groet Winston en ga bij hem vandaan) Je kunt HP bijvoorbeeld die zin over het universum tegen Winston laten zeggen. Denk goed na of je die 'onbekende vrouw' wilt handhaven. Wat is haar functie? Voor mij was ze een stoorzender want als lezer was ik op dat moment bij de gedachten van de HP. Succes.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dankjewel alvast voor je feedback, Jan! Het stukje dat geciteerd is, wil ik in ieder geval aanpassen, dat is inderdaad een vreemde zin zo. Verder moet ik even rustig naar je adviezen en naar mijn tekst kijken..... mañana ( morgen...) ;)

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@JoAnne Graag gedaan. Je idee om je schrijfsels hardop te lezen is een prima plan. Soms hoor je meer dan je leest. ;) Het is al laat, dus ik lees morgen je vervolg en zal dan kijken of ik nog aanvullende tips heb naast die van Jan.

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi JoAnne, daar ben ik weer. Hier mijn puntjes: - Ik merk dat je vanaf het stukje dat je de HP laat zitten, je zinnen ontzettend lang worden. Een beetje het punt dat Jan al aangeeft: je geeft teveel mee. Voorbeeldje: "Ik voel de late namiddagzon op mijn gezicht, het geluid van mensen vermengd met etensgeuren, een en al beweging die maakt dat alles vertrouwd is, ik denk aan alles wat ik heb gezien, wat ook vertrouwd is, zonder dat ik er ooit echt naar gekeken heb, de ingang van de drogist, het bloemenwinkeltje, de zwervershonden met hun typische sjaaltjes in een driehoek gevouwen om de nek, de lucht van curryworst met friet die komt en gaat met de mensen die zich erop getrakteerd hebben op het nabijgelegen pleintje." Wow, wat een zin! Als lezer krijg ik het nu Spaans benauwd. Wanneer mag ik even adem halen? ;) Mijn advies, hak ze dus wat in stukjes. Bijvoorbeeld bij het bovenstaande zou ik een punt zetten achter "...naar gekeken hebben." en de nieuwe zin dan beginnen bij "De ingang van de drogist...". - Winston speelt reggae? Of op de plek waar de HP samen met Winston zit wordt reggae gedraaid? Dat is mij namelijk niet duidelijk. Eerst laat je de HP zitten, dan is er ineens sprake van een "rasta-nachtegaal". Dit zou ik verduidelijken. - "Ik beweeg me zachtjes op de muziek en huil." Waarom huilt de HP ineens? Ik mis even de aanleiding. Zijn het haar gedachtes? Is het wat Winston tegen haar zegt? - "Ik groet Winston en ga bij hem vandaan, ik heb een zoontje, dat eten moet, van wie ik heel veel houd, die niet te lang zonder me kan, ik ben nog geen twee meter bij hem vandaan en ik zie een onbekende vrouw in een korenbloemblauwe parka en een jeans in een rechte lijn op me aflopen, ze beukt in mijn zij met haar elleboog en rent dan weg." Te lange zin waarin ineens van alles gebeurt. HP loopt weg bij Winston, terwijl ze eigenlijk nog in een conversatie zaten? Of terwijl de HP nog midden in haar gedachten zat? Beetje te abrupt. Ook het zoontje - overigens die eten moet - verschijnt plotseling op het toneel. Maar wordt er dan meteen weer vanaf 'gebeukt' door de onbekende vrouw. Wat is haar rol? En de rol van het zoontje? Je maakt het hier te verwarrend voor me. Geef de lezer de tijd om met de HP haar rol op het terras bij Winston af te ronden, zich dan te richten op haar zoontje - of deze geheel weg te laten - en dan het plotselinge lichamelijke contact met de parka-mevrouw. Die dan nog wel wat uitgediept kan worden - mogelijk ander fragment, aangezien ze wel enige betekenis heeft? Veel succes! :) :thumbsup:

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Jan en Kahlyn, Bedankt voor jullie feedback! Had even geen internet (kabel stuk), morgen werd helaas dus overmorgen. De vrouw in de parka komt nog wel terug later in het verhaal en het zoontje komt eerder in het verhaal aan bod. Heb het nog een keer aangepast aan de hand van jullie en mijn eigen inzichten. ;) Wel is het zoontje dat correct... een zoon die, maar het zoontje dat. Onzetaal.nl zegt: het gebruik van die als betrekkelijk voornaamwoord bij het-woorden is grammaticaal niet juist. Wel juist is: 'Het (een) meisje dat daar fietst.' Groetjes en nogmaals bedankt! Jo-Ann

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
´You like reggae music?´ Ik wil graag iets terugzeggen, iets werelds, iets gevats, maar ik kan onmogelijk cooler zijn dan hij. Ik heb al mijn tanden nog en geen een heeft een gouden randje. Dus knik ik richting de grond. ´Ja. Yes.´ ´Soothes the soul. But tell me this: why do a beautiful girl like you have so much hate in her eyes?´ Hij praat rustig verder, zijn stem heeft iets vaderlijks dat me kalmeert. ´Them are all fools. You have to forgive them, for they know not what they do. You know?´ ´I am tired,´ zeg ik verontschuldigend. ´I am Winston. Sit down,' zegt de rastafarian. ´Felice.´ ´Then this one is for you, my tired Felice.´ Ik trek mijn benen tegen me aan, sluit mijn armen eromheen en luister. Ik voel de late namiddagzon op mijn gezicht, hoor het geluid van mensen vermengd met etensgeuren. Alles lijkt in beweging te zijn, het voelt vertrouwd, zonder dat ik er ooit echt naar gekeken heb, de ingang van de drogist, het bloemenwinkeltje, de zwervershonden met hun typische sjaaltjes in een driehoek gevouwen om de nek, de lucht van curryworst met friet die komt en gaat met de mensen die zich erop getrakteerd hebben op een nabijgelegen pleintje. Daardoorheen hoor ik Winstons stem, warm en zuiver. Redemption song. Natuurlijk! Geur en kleur en muziek mengen zich en alles is goed, hier, ik voel me gelukkig. Hier op de grond, auf ein Mal, aus dem Nichts, naast deze zingende rasta-nachtegaal zonder een complete set tanden, wiens zinnen als parels naar buiten golven, maar de meeste mensen zijn als zwijnen en horen niet. Hier is het goed, ik wil dit vasthouden, dit gevoel, ik weet niet waar het vandaan komt, maar het is alsof de muziek, de woorden evengoed als de klanken, een dikke warme beschermende deken om me heen slaan, terwijl ze, tegelijkertijd, mijn hart doorboren. Alsof mijn hart opengaat en de hele zon erin zou passen, maar dan is daar die beschermende laag, die verhindert dat niet alleen de zon maar elke rondslingerende glasscherf naar binnen gaat – iets wat niet ongewoon is voor hen die hun hart openen, hun zwakte tonen... er past meer liefde in, maar ook meer van al het andere. Is het de late middagzon die dit met me doet? Dat werpt de wereld sowieso in een magisch licht. De dag is voorbij, facit, maar er is nog licht en warmte en gezelligheid en wie weet wat er nog komt. Ik beweeg me zachtjes op de muziek en huil. ´We leven in een vriendelijk universum,´ denk ik. Ik geloof het. Ik wil de wereld in mijn hart houden -zoals ik op tv ooit de intelligentste man ter wereld hoorde zeggen dat hij graag de hele wereld in zijn hoofd zou willen houden-, ik ben een groot open hart, kloppend, zacht en warm. Ondanks alles wil ik liefhebben. Ik groet Winston en ga bij hem vandaan, ik heb een zoontje, dat eten moet, van wie ik heel veel houd, die niet te lang zonder me kan, ik ben nog geen twee meter bij hem vandaan en ik zie een onbekende vrouw in een korenbloemblauwe parka en een jeans in een rechte lijn op me aflopen, ze beukt in mijn zij met haar elleboog en rent dan weg. Wat is er gebeurd? Het geluk druipt van mijn gezicht af, het valt in kleine korenbloemblauwe plasjes rond mijn voeten, die zich niet direct kunnen bewegen, maar het daarna ook op een lopen zetten, naar huis. ´Hate seeks love because it wants to be transformed,´ hoor ik Winston me achterna roepen, maar ik reageer niet meer. Alles plakt. Zweet onder mijn borsten, mijn haar, warme handen, warme voeten, mijn hoofd is warm. Alsof iemand iets in mij heeft geschud, een innerlijk ei, iets wat niet meer heel gemaakt kan worden, niet meer ontklutst kan worden, als de hersentjes van een pasgeborene, heel even geschud maar, meneer, mevrouw, het was zo voorbij, echt waar, het effect helaas blijvend. Hate seeks love because it wants to be transformed? Gewoon een idiote vrouw in een blauwe parka. Ik voel aan mijn zij. Het doet niet eens echt zeer. Het doet wel zeer, maar niet heel erg, ik had me ook aan de eettafel kunnen stoten, het tafelblad te hard in mijn zij geduwd krijgen, dat zou ook zeer doen, maar een tafelblad heeft het niet op me gemunt.

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Reactie op fragment? Ik vraag me af of het toevallig is dat er nog niemand op dit stuk gereageerd heeft? Komt het door de titel? Spreekt het je niet aan? Of is het toch gewoon toevallig? Ik sta open voor positieve en negatieve feedback.
Ik denk niet dat het ooit met toeval heeft te maken. Positief, ik vind de herhalingen leuk. Doen mij denken aan een - vriendin schrijfster - die een bevestiging [waarheid] aangaf met de herhaling. Negatief, de titel is voor mij [gevoel] niet passend.
Ondanks alles wil ik liefhebben.
Ik blijf liever bij je eerste fragment om op te reageren. Integenstelling tot wat velen beweren is er beslist niet altijd een weg om te bereiken wat je wil. Kan je liefhebben? Hoe heb je lief? Heb jij jezelf lief? De weg van een goeroe volgen kan een modderig pad blijken. Ik lees in je fragment zelfreflectie - maar - je taal/woordgebruik is [excuus] ietwat te gemaakt vermakelijk. Ik kan nog niet begrijpen wat je mij wil vertellen. Uit ervaring - om een aanvaring te voorkomen - reageer ik dan niet. Ik sta ook bekend om de vele kwetsende feedback. Hou dus de bescherming om je hart in stand.
Alsof mijn hart opengaat en de hele zon erin zou passen, maar tegelijkertijd is daar die beschermende laag, die verhindert dat niet alleen de zon maar elke rondslingerende glasscherf naar binnen gaat– iets wat niet ongewoon is voor hen die hun hart openen, hun zwakte tonen... er past meer liefde in, maar ook meer van al het andere.
Dit is mooi, maar... betrek [in dit geval] hier geen anderen bij. Het gaat over de hp, niet over hun!
Domheid promoveert elkaar.
Deze zin is interessant. Domheid promoveert zich. Dat denk ik ook. Ik ook. En daarom vraagt een stelling als deze meer om een mening over jezelf dan om een mening over anderen. Hoe moeilijk het is om jezelf lief te hebben? Heel moeilijk. Christopher Lagan is heel intelligent, en daarom ook een cowboy. Ik wacht op zijn formule die het telefoonnummer van God als uitkomst heeft. Je fragment meandert nogal, en dat maakt de rivier, in dit geval, moeilijk te bevaren. Ik doe het ook. Veel komma's gebruiken! Veel komma's. Maar dat zorgt voor een dwingende toon die mij uit mijn leesritme halen. Door de metaforen heb je bijna zichtbare diepgang oppervlakkiger gemaakt.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Yrret. Voor iemand die zo kwetsend zou zijn, heb je erg je best gedaan dat niet te zijn (en nee dit is geen uitnodiging om alsnog los te gaan in die zin... ) Bovendien heb ik er wat aan, dus bedankt. Ik vermoed dat je mogelijk erg oprecht bent plus een vorm van humor hebt die niet iedereen begrijpt. Maar dat geeft niet, daar zijn praatgroepen voor (ik heb het nummer nog wel, denk ik.) Mijn eerste reactie was: Nu weet ik het helemaal niet meer. Wel herhalen? --> het verhaal gaat ook over van jezelf houden. En dat is voor velen toch het moeilijkst. De hoofdpersoon neemt uiteindelijk een bewuste keuze om dat te gaan doen, zodat haar (misbruikte) zoontje, wanneer hij naar haar kijkt, en ook maar iets van zichzelf in haar herkent, ook van zichzelf kan houden. @Yrret, Jan en Kahlyn: heb van jullie meegekregen dat ik beter op de logica van mijn zinnen moet letten. En wat is noodzakelijk? Wat moet ik wel vertellen, wat niet. Het tweede wat ik daarbij geleerd heb, is dat ik, wanneer ik hier bewust op let, meer op mijn eigen oordeel wil vertrouwen, op mijn eigen stem. Ik denk dat als ik iedereen helemaal tevreden zou proberen te stellen (voor zover dat kan) het stuk net niks wordt, voor niemand. Verder de titel. Daar was ik het al mee eens: die slaat nergens meer op. @Yrret: is dat negatief bedoeld (ik ga ervan uit) door metaforen heb je bijna zichtbare diepgang oppervlakkiger gemaakt. Ik ben denk ik allergisch voor mensen die zichtbaar diepzinnig willen doen (ik vraag me dan namelijk af of ze het ook echt zijn....) Ik ben ook allergisch voor mensen die bewust het woord content gebruiken in plaats van tevreden. Ik vind het heel moeilijk niet zwaar op de maag te zijn zonder dan meteen een grap of een metafoor of iets lichtzinnigs erdoorheen te roeren. Het leven is al zwaar genoeg, soms. Wie weet ga ik eens een stukje posten waarin ik lekker los ga met alle diepzinnigheid die ik in me heb (of niet) en kijk hoe men daarop reageert. Het telefoonnummer van God weet ik niet. 42? Anders misschien het nummer uit Bruce Almighty? Euler's Identity - Euler's Formula (The God Equation) kun je ook nog proberen. Er is een mooi filmpje online met deze formule dat zegt dat deze formule de wereld en de menselijke ziel verklaart, dus wie weet rolt er ook een tel.nr. uit. Mijn favoriete zin in dit stukje is: God created the universe out of nothing. But - a very special kind of nothing. Dat vind ik nou grappig. https://www.youtube.com/watch?v=mIMFgTW23Ho En dat allemaal voor mijn tweede kop koffie. Bedankt allemaal! Ik ga het even laten liggen en dan nog eens diep ademhalen en... aanpassen. ;) Jo-Ann

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Maar dat geeft niet, daar zijn praatgroepen voor (ik heb het nummer nog wel, denk ik.)
Iedereen op Sol is bewust/onbewust mijn praatgroep. })
Mijn eerste reactie was: Nu weet ik het helemaal niet meer. Wel herhalen?
Een toverwoord is twijfel. Twijfel is positeif en negatief. Twijfel geeft je tijd. Tijd geeft je inzicht. Feedback kan je laten twijfelen. Jij mag twijfelen aan de kennis van diegene die feedback geven.
--> het verhaal gaat ook over van jezelf houden. En dat is voor velen toch het moeilijkst. De hoofdpersoon neemt uiteindelijk een bewuste keuze om dat te gaan doen, zodat haar (misbruikte) zoontje, wanneer hij naar haar kijkt, en ook maar iets van zichzelf in haar herkent, ook van zichzelf kan houden.
Lijkt mij een zeer belangrijke motivatie. Ik lees schuldgevoelens die overwonnen moeten worden. Er heeft niemand schuld. Hoewel, ik als man zou de misbruiker, zonder genade, ernstig verminken. En daarom, laat het verschil zien - aan een man - hoe een vrouw dit aanpakt.
Ik denk dat als ik iedereen helemaal tevreden zou proberen te stellen (voor zover dat kan) het stuk net niks wordt, voor niemand.
Je mag [bijna moet] uitsluitend jezelf tevreden stellen.
@Yrret: is dat negatief bedoeld (ik ga ervan uit) door metaforen heb je bijna zichtbare diepgang oppervlakkiger gemaakt. Ik ben denk ik allergisch voor mensen die zichtbaar diepzinnig willen doen (ik vraag me dan namelijk af of ze het ook echt zijn....)
Moeilijk te beantwoorden. Ik heb nog 1000 boeken te gaan om hier een mening over te vormen.Ik denk dat er een balans nodig is tussen - kennis - gevoel - geloof - vooroordeel - oordelen en mededogen. Geschreven kennis zal beslist herschreven kennis zijn. Een geschreven denkfout kan ik nog herstellen. Ik heb - ook - nog 1000 mensen te ontmoeten om hier een mening over te vormen. Een ruwe schatting is dat 1 mens voldoende is om te ontmoeten. Dat ben jijzelf, zonder bescherming om je hart - ziel of wat dan maar ook. Je bent dan onkwetsbaar. Probeer dat maar eens aan een kind door te geven.
Wie weet ga ik eens een stukje posten waarin ik lekker los ga met alle diepzinnigheid die ik in me heb (of niet) en kijk hoe men daarop reageert.
Wie weet? Ga los, Jo-AnnE!

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Jo-Anne-E, Er is hier al heel veel commentaar geleverd en jij heb stuk voor stuk de contra schrijvers beantwoord, knap van je dat je steeds weer terugkeerd naar je verhaal om dingen te veranderen of bij te spijkeren. Is/was hier en daar ook beslist nodig, en daar vraag je ook om, om die antwoorden, dus neem je het mee en pakt de draad van je verhaal weer op en begint een ander soort breipatroon te ontwikkelen. Ik ben het eens met een aantal van de commentaren van lezers, maar ook wil ik hieraan toevoegen dat wanneer je in twijfel wordt gebracht door commentaren van anderen, waar ieders zijn eigen visie en mening toont, is het een goed idee om het werk een week te laten liggen en je alleen op 1 persoon te concentreren. De karakters, neem b.v Winston, ga hem eerst zelf helemaal uitschrijven, wat hij aan heeft, hoe lang hij is, wat is zijn meest ontroerende kwaliteit enz enz. Wanneer je ieder karakter eerst een indentiteit toeschrijft dan is die persoon ook veel makkelijker te indentificeren wanneer je over hen schrijft en dan komt dat ook zo over op de lezer. Des te meer jij zelf weet over je personages des te makkelijker is het om hen plekken te geven in het verhaal. Het gaat om de spanningen tussen de personages, zoals het verkennen van een nieuw landschap wanneer je een mens voor het eerst ontmoet, die eerste oogopslag, die vriendelijk ogen maar wrange mond. Maar ook de subtiele lichaams taal die mensen spreken. De lezer wil de hoofd persoon ook als karakter ervaren waar ze een intimiteit mee opbouwen, meer willen weten en leren van die persoon. Het is niet makklelijk om cliché's te vermijden en vooral als ze niet zijn bedoelt als cliché. De oorspronkelijke gedachtes en woorden en de samenhang zijn nooit en nimmer origineel, het is allemaal al eens gedaan, gezegd, gespeeld en gezongen, maar de truc is om in je verhaal die zogenaamde herhalingen niet naar cliché te laten smaken maar naar een totaal nieuw recept.... ahhhhhhhh....zucht, moeilijk hoor om een roman te schrijven...maar ga door en door en door, want aan het eind klopt dat verhaal wel, de botten zijn er al, nu nog wat werken aan de spieren, het zenuwstel en een snufje schrijfers inspiratie...je komt er wel, zeker weten! Als titel zou ik misschien zoiets als 'De dag is voorbij' kiezen daarin vat je het einde van iets, maar ook het begin, namelijk de avond und der nacht.............

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Kenzo, Bedankt voor je uitgebreide reactie. Dat lijkt me inderdaad een goed plan: ik laat het voorlopig even liggen om er daarna hopelijk met een frisse blik naar te kunnen kijken. De titel heb ik niet veranderd zodat duidelijk blijft om wel stuk het gaat. Hij slaat eigenlijk nergens meer op nu. Ook bij het vorige stuk heb ik een onhandige titel gekozen, omdat deze in het Duits is. Ga mijn leven beteren (in ieder geval waar het titels betreft). Schöne Grüße :P, Jo-Ann

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Kenzo PS: En ik hoop dat dat lukt (met die frisse blik). Op het moment namelijk niet. Daarom schrijf ik gewoon verder aan iets totaal anders voorlopig en gooi dit niet weg. Ben daar nogal impulsief in. Zo vind ik het zelf behoorlijk goed (grenzend aan geweldig) en de volgende dag vind ik het allemaal onzin. Die fout van het weggooien heb ik al net iets te vaak gemaakt. ;) Maar bedankt voor de aanmoediging ook, wilde ik zeggen. ;)

Lid sinds

7 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Zo gaat dat met schrijven, je kunt je behoorlijk vastbijten op een verhaal en dan opeens kom je vast te zitten. Allemaal juist goed voor de ontwikkeling van het schrijvers vak. Goed om iets dat je hebt geschreven nooit!! weg te gooien, zo makkleijk gedaan tegenwoordig, 1 druk op de knop en je hebt alles gewist. Ik doorzoek weleens oude manuscripten en ben dan blij dat het op papier is geschreven, ook omdat er in die schrijfsels vaak dingen zitten die ik in een ander verhaal kan gebruiken. Mijn grootste probleem hier is dat ik heel veel werk heb maar allemaal in het Engels, vooral de gedichten, Heb er dozijnen van, maar zet ze b.v op een Engelse site ABCwriting site onder de naam Geertje Jong..als je interesse mocht hebben....(na 35 jaar is mijn Engels nu eenmaal sterker dan mijn Nederlands) Enfin, keep on going and the world will help you find the words to express yourself..........

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb het echt even weggelegd, zoals gezegd. En aangepast. Met dank aan alle feedback is het nu veel beter dan het oorspronkelijke fragment, vind ik. Er zitten minder herhalingen in, geen Duits meer (vond ik bij nader inzien overbodig), Winston wordt anders geintroduceerd en ik heb vooral geprobeerd helderder te schrijven. Het was inderdaad hier en daar gewoon een brij. Verder heb ik het ook verbeterd door een aantal zinnen er gewoon uit te halen. ;) Ik plaats het hier weer, dan weten jullie wat ik uiteindelijk met de feedback gedaan heb. Nog als achtergrond: de hp heeft net een vervelend gesprek gehad met haar loopbaancoach, loopt de stad in, bedenkend wat ze wel niet met die coach zou willen doen (uit wraak, in haar fantasie).

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Vlak voor de V&D wordt mijn inmiddels behoorlijk negatieve, licht gestoorde gedachtenstroom doorbroken door een lied dat ik ken. Op een klein zwart krukje zit een even zwarte man met tenminste één opvallende gouden tand en hij zingt. ´You see men sailing on their ego trip, Blast off on their spaceship, Million miles from reality: No care for you, no care for me.´ Ik blijf staan luisteren. Na So much trouble in the world zingt hij Bad Card en nog een paar andere Bob Marley liedjes. Zijn uiterlijk en zijn oeuvre schijnen de meute af te leiden van het feit dat hij een prachtige stem heeft – in ieder geval stopt er niemand, luistert er niemand. Wat een band schept tussen ons. Wanneer hij een pauze neemt om wat te drinken, vraagt hij me of ik van reggae hou. ´You like reggae music?´ Ik wil graag iets terugzeggen, iets werelds, iets gevats, maar ik kan onmogelijk cooler zijn dan hij. Ik heb al mijn tanden nog en zelfs geen een heeft een gouden randje. ´Ja. Yes.´ ´Soothes the soul. But tell me this: why do a beautiful girl like you have so much hate in her eyes?´ Hij praat rustig verder, zijn stem heeft iets vaderlijks dat me gerust stelt. ´Them are all fools. You have to forgive them, for they know not what they do. You know?´ ´I am tired,´ zeg ik verontschuldigend. ´Sit down. I´m Winston.´ De warmte van de muur, de late namiddagzon op mijn huid, het geluid van mensen vermengd met etensgeuren, een en al beweging die maakt dat alles vertrouwd is – het is haast bedwelmend. En ik wil bedwelmd worden. Geur en kleur en muziek mengen zich en alles is goed, hier, ik voel me gelukkig. Het is alsof mijn hart zich opent en de hele zon erin zou passen. Maar ik ben niet bang. Ik beweeg me zachtjes op de muziek en huil. ´We leven in een vriendelijk universum,´ denk ik. Ik wil de wereld in mijn hart houden -zoals ik ooit de intelligentste man ter wereld hoorde zeggen dat hij graag de hele wereld in zijn hoofd zou willen houden-, ik ben een groot open hart, kloppend, zacht en warm. Ondanks alles wil ik liefhebben. Ik groet Winston en ga bij hem vandaan, ik heb een zoontje, die niet te lang zonder me kan, ik ben nog geen twee meter bij hem vandaan en ik zie een onbekende vrouw in een korenbloemblauwe parka en een jeans in een rechte lijn op me aflopen, ze beukt in mijn zij met haar elleboog en rent dan weg. Wat is er gebeurd? Het geluk druipt van mijn gezicht af, het valt in kleine korenbloemblauwe plasjes rond mijn voeten, die zich niet direct kunnen bewegen, maar het daarna op een lopen zetten, naar huis. ´Hate seeks love because it wants to be transformed,´ hoor ik Winston me achterna roepen, maar ik reageer niet meer. Alles plakt. Zweet onder mijn borsten, mijn haar, warme handen, warme voeten, mijn hoofd is warm. Alsof iemand iets in mij heeft geschud, een innerlijk ei, iets wat niet meer heel gemaakt kan worden, niet meer ontklutst kan worden, als de hersentjes van een pasgeborene, heel even geschud maar, meneer, mevrouw, het was zo voorbij, echt waar, het effect helaas blijvend. Hate seeks love because it wants to be transformed? Gewoon een idiote vrouw in een blauwe parka. Ik voel aan mijn zij. Het doet niet eens echt zeer. Ik had me ook aan de eettafel kunnen stoten, dat zou ook zeer doen, maar een tafelblad heeft het niet op me gemunt. One day tenderness will move the world, lees ik op een groot reclamebord. Op een dag die nog lang niet hier is, denk ik. Gewoon een vrouw met een slecht humeur en een goede rechtse beuk. Ik probeer mezelf af te leiden door naar de winkelruiten te kijken, tassen, cd´s, badjassen, brood. Langs dat alles vind ik mijn weg naar huis. Damian kijkt brandweerman Sam. Julian heeft pizza gemaakt. Ze lijken oké, mijn twee mannen. De wereld was lief voor hen vandaag. Ik krijg pizza en mag -passend- meekijken naar hoe brandweerman Sam de schoorsteen van een pizzaoven blust, een warm kinderhandje in mijn toch al warme nek. De dag spoelt door, er is niets gebeurd en toch ook wel. Wanneer Damian slaapt krijg ik Julians arm om me heen. Hier is het veilig. Ik wil deze bel opblazen en uitspannen over mijn hele wereld. En over die van mijn mannen.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
nogmaals excuus voor het ontbreken van cursief. Dat verlies ik bij copy paste op de een of andere manier.

Lid sinds

7 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb geen commentaar alleen een compliment! Ik werd echt meegezogen in je verhaal en wat mooi beschreven hoe je je eerst intens gelukkig kunt voelen en door zo'n klein voorvalletje toch weer van de leg kunt zijn. Heel herkenbaar ook! Maar wat is het dan ook weer heerlijk om weer thuis te komen. 'Zucht' nu denk ik ook aan mijn eigen huis en aan mijn vrouwen :(

Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wat is dat een mooi verhaal Jo-AnnE, ... ik heb het weer met plezier gelezen en zeker na de aangebrachte tips. Bijzonder om zo'n verdriet op deze manier te kunnen "verpakken". Dat geeft moed. Nu even een taalpuntje: Je schreef, "geen een", dat moet zijn: niet een of geen enkele. (gouden tand) Dit is me jaren geleden duidelijk verteld op school. Ik hoor het de leraar nog zeggen.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dankjewel, Bossie! Ben wel blij met je compliment. ;) Met dank aan iedereen die me advies gegeven heeft ook, dankzij hen/jullie is het uiteindelijk een veel beter stuk geworden, vind ik. En Riny, ook bedank voor je bericht!

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Vlak voor de V&D wordt mijn inmiddels behoorlijk negatieve, licht gestoorde gedachtenstroom doorbroken door een lied dat ik ken. Op een klein zwart krukje zit een even zwarte man met tenminste één opvallende gouden tand en hij zingt. ´You see men sailing on their ego trip, Blast off on their spaceship, Million miles from reality: No care for you, no care for me.´ Ik blijf staan luisteren.
De volorde? 1. Vlak voor de V&D wordt mijn inmiddels behoorlijk negatieve, licht gestoorde gedachtenstroom doorbroken door een lied dat ik ken. 2.´You see men sailing on their ego trip, blast off on their spaceship, million miles from reality: no care for you, no care for me.´ 3. Ik blijf staan luisteren. 4. Op een klein zwart krukje zit een even zwarte man met tenminste één opvallende gouden tand en hij zingt. De volgorde in 4? Een zwarte man. Hij zingt. Een gouden tand. Een klein zwart krukje.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Yrret. Mijn eerste reactie op wat je schreef was: Wat??????? Wat bedoelt hij? Toen zag ik dat je gelijk had (zeg het maar: weer....) Ik ga het nog een keer aanpassen. (en dan plaats ik het weer... ;) ) De volgorde binnen punt 4, daar snap ik je commentaar niet helemaal. Wel denk ik erover na of ik niet de mededeling ´´en hij zingt´´ eruit kan halen, Bedankt dat je de moeite genomen hebt hier nog een keer goed naar te kijken. ;)

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ha, ik heb wat gepost voor ik je tweede reactie gelezen heb, Riny ;) Hm. Ik vind geen een heeft een gouden randje wel goed klinken, maar ik kan me wel voorstellen dat dit niet correct is, nu je het zegt. ;) Niet een heeft dan mijn voorkeur! En het zoontje dat. ´´´Die´´ gaat eruit. Zag ik net staan. Aargh. Bedankt voor het compliment. Ik was eerlijk gezegd bang dat ik wat te veel verdriet en ellende in het verhaal gestopt had en dat het eventueel ongeloofwaardig zou worden, maar toen keek ik om me heen in de echte wereld en dacht: nee, dat kan wel. (verder ben ik best een vrolijk persoon hoor.)

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
Ik zie zo veel herziene versies dat ik het even kwijt ben. Het viel me op dat er in het begin veel Engelse teksten stonden. Daarop wilde ik reageren. Inmiddels is het verhaal zo vaak veranderd, waardoor ik nu de draad kwijt ben. Misschien kan ik de draad over een paar uur weer oppakken.

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
De volgorde binnen punt 4, daar snap ik je commentaar niet helemaal. Wel denk ik erover na of ik niet de mededeling ´´en hij zingt´´ eruit kan halen,
Verbeelding. Kijk. En beschrijf dan wat je ziet. In de voor jou juiste volgorde. Jij ziet eerst het klein zwart krukje - dan de zwarte man - 1 gouden tand - en hij zingt. Dat is ietwat krapjes - zeker als een autrice kijkt.
4. Op een klein zwart krukje zit een even zwarte man met tenminste één opvallende gouden tand en hij zingt. De volgorde in 4? Een zwarte man. Hij zingt. Een gouden tand. Een klein zwart krukje.
Ik zie niets. Maar op basis van jouw fragment - denk ik te zien - een zwarte man - die zingt - daarom kijk ik [ook] naar zijn mond - voorbij zijn lippen in zijn mond - en zie een gouden tand. En dan? Een klein zwart krukje? Waar hij op zit! Ik zie het krukje als laatst. En daarom is zin 4 voor mij niet zo logisch.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Misschien helpt #24? De laatste versie staat in #25. Maar die ga ik ook nog aanpassen, met dank aan Yrret en Riny. ;)

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank voor je uitleg nogmaals Yrret! I see. Helaas hoor ik nu Lee Towers in mijn hoofd. ;)
Ik voel een harde elleboog in mijn zij. 8)

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wow en dankjewel. ;) Toen ik jouw bericht las, kreeg ik een ander muziekje in mijn hoofd. Ik wist eerst niet wat het was (ik had de herinnering weggedrukt). Toen zong ik het net voor voor mijn man en hij herkende het. Dit is hem: https://www.youtube.com/watch?v=GbfVmzF7N4g Somebody help me, I´m stuck in the eighties. ;)

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Vlak voor de V&D wordt mijn inmiddels behoorlijk negatieve, licht gestoorde gedachtenstroom doorbroken door een lied dat ik ken. ´You see men sailing on their ego trip, Blast off on their spaceship, Million miles from reality: No care for you, no care for me.´ Ik blijf staan luisteren. Ik zie een zwarte man, hij zingt en hij heeft tenminste één opvallende gouden tand. Hij zit op een zwart stalen pianokrukje en tikt met zijn handen ritmisch op zijn verbleekte jeans. Even blijven mijn ogen hangen bij iets wat lijkt te detoneren in het geheel. Perfect gemanicuurde mannenhanden, zoals ik ze alleen nog bij directeuren heb gezien. Na So much trouble in the world zingt hij Bad Card en nog een paar andere Bob Marley liedjes. Zijn uiterlijk en zijn oeuvre schijnen de meute af te leiden van het feit dat hij een prachtige stem heeft – in ieder geval stopt er niemand, luistert er niemand. Wat een band schept tussen ons. Wanneer hij een pauze neemt om wat te drinken, vraagt hij me of ik van reggae hou. ´You like reggae music?´ Ik wil graag iets terugzeggen, iets werelds, iets gevats, maar ik kan onmogelijk cooler zijn dan hij. Ik heb al mijn tanden nog en niet één heeft een gouden randje. ´Ja. Yes.´ ´Soothes the soul. But tell me this: why do a beautiful girl like you have so much hate in her eyes?´ Hij praat rustig verder, zijn stem heeft iets vaderlijks dat me gerust stelt. ´Them are all fools. You have to forgive them, for they know not what they do. You know?´ ´I am tired,´ zeg ik verontschuldigend. ´Sit down. I´m Winston.´ De warmte van de muur, de late namiddagzon op mijn huid, het geluid van mensen vermengd met etensgeuren, een en al beweging die maakt dat alles vertrouwd is – het is haast bedwelmend. En ik wil bedwelmd worden. Geur en kleur en muziek mengen zich en alles is goed, hier, ik voel me gelukkig. Het is alsof mijn hart zich opent en de hele zon erin zou passen. Maar ik ben niet bang. Ik beweeg me zachtjes op de muziek en huil. ´We leven in een vriendelijk universum,´ denk ik. Ik wil de wereld in mijn hart houden -zoals ik ooit de intelligentste man ter wereld hoorde zeggen dat hij graag de hele wereld in zijn hoofd zou willen houden-, ik ben een groot open hart, kloppend, zacht en warm. Ondanks alles wil ik liefhebben. Ik groet Winston en ga bij hem vandaan, ik heb een zoontje, die niet te lang zonder me kan, ik ben nog geen twee meter bij hem vandaan en ik zie een onbekende vrouw in een korenbloemblauwe parka en een jeans in een rechte lijn op me aflopen, ze beukt in mijn zij met haar elleboog en rent dan weg. Wat is er gebeurd? Het geluk druipt van mijn gezicht af, het valt in kleine korenbloemblauwe plasjes rond mijn voeten, die zich niet direct kunnen bewegen, maar het daarna op een lopen zetten, naar huis. ´Hate seeks love because it wants to be transformed,´ hoor ik Winston me achterna roepen, maar ik reageer niet meer. Alles plakt. Zweet onder mijn borsten, mijn haar, warme handen, warme voeten, mijn hoofd is warm. Alsof iemand iets in mij heeft geschud, een innerlijk ei, iets wat niet meer heel gemaakt kan worden, niet meer ontklutst kan worden, als de hersentjes van een pasgeborene, heel even geschud maar, meneer, mevrouw, het was zo voorbij, echt waar, het effect helaas blijvend. Hate seeks love because it wants to be transformed? Gewoon een idiote vrouw in een blauwe parka. Ik voel aan mijn zij. Het doet niet eens echt zeer. Ik had me ook aan de eettafel kunnen stoten, dat zou ook zeer doen, maar een tafelblad heeft het niet op me gemunt. One day tenderness will move the world, lees ik op een groot reclamebord. Op een dag die nog lang niet hier is, denk ik. Gewoon een vrouw met een slecht humeur en een goede rechtse beuk. Ik probeer mezelf af te leiden door naar de winkelruiten te kijken, tassen, cd´s, badjassen, brood. Langs dat alles vind ik mijn weg naar huis. Damian kijkt brandweerman Sam. Julian heeft pizza gemaakt. Ze lijken oké, mijn twee mannen. De wereld was lief voor hen vandaag. Ik krijg pizza en mag -passend- meekijken naar hoe brandweerman Sam de schoorsteen van een pizzaoven blust, een warm kinderhandje in mijn toch al warme nek. De dag spoelt door, er is niets gebeurd en toch ook wel. Wanneer Damian slaapt krijg ik Julians arm om me heen. Hier is het veilig. Ik wil deze bel opblazen en uitspannen over mijn hele wereld. En over die van mijn mannen.

Lid sinds

7 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb het stukje aangepast. Wel is het nu een stuk of 40 woorden langer dan het vorige stuk. Excuses daarvoor. Voor de duidelijkheid heb ik het toch maar zo gelaten. Heb geprobeerd de zingende man iets meer/beter te beschrijven. Dank voor al jullie input. Wie nog een keer wil reageren, graag natuurlijk, maar ben al heel blij met de vele feedback die ik gehad heb!! allemaal ontzettend bedankt dus, ik leer wel het een en ander van jullie ;).